Την Τρίτη 3 Μαρτίου, οι ομάδες της Φιλαναγνωσίας (η επονομαζόμενη “Book Buddies”, η οποία οργάνωσε και τη δράση) και της εφημερίδας επισκέφτηκαν την παλιά πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, το Ναύπλιο. Οι ΠαραΜυθοΠερπατητές, η Μαρία Μπακάλη και ο Ανδρέας Μανούχος, μας φιλοξένησαν στο Παλαιό Ναύπλιο, αρχίζοντας από την Πύλη της Ξηράς και τελειώνοντας στην πλατεία Συντάγματος.
Στην Πύλη της Ξηράς, πήραμε ο καθένας ένα βότσαλο και ακούσαμε μία ιστορία για μία πέτρα σε έναν χωματόδρομο, που ήθελε να δει και άλλα μέρη, και δύο αγόρια την πέταξαν μέσα σε έναν κήπο. Είδαμε ότι η Πύλη έχει ένα φτερωτό λιοντάρι,το οικόσημο των Βενετών, αλλά σήμερα του λείπει το κεφάλι. Ύστερα, επισκεφτήκαμε την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου με τη χαρακτηριστική τοιχογραφία του Μυστικού Δείπνου και τον Άγιο Σπυρίδωνα, όπου ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, δολοφονήθηκε από τους Μαυριμιχαλαίους.
Μάθαμε την ιστορία τη Καλλιόπης Παπαλεξοπούλου, μίας σπουδαίας γυναίκας που βοήθησε πολύ κόσμο. Η Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου γεννήθηκε στην Πάτρα, αλλά μετακόμισε στην Ιταλία λόγω της επανάστασης, όπου και σπούδασε. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, παντρεύτηκε τον δήμαρχο του Ναυπλίου, Σπύρο Παπαλεξόπουλο. Ήταν εναντίον του Όθωνα, και συμμετείχε στην αποτυχημένη απόπειρα επανάστασης, που οδήγησε στον διωγμό της. Πάντοτε βοηθούσε αυτούς σε ανάγκη, και έδωσε μεγάλο μέρος της περιουσίας της για εκείνους. Μετά την εκθρόνιση του βασιλιά Όθωνα, πήγε στην Αθήνα, της δόθηκε τιμητική σύνταξη ύστερα αποσύρθηκε στο Ναύπλιο. Η μαρμάρινη στήλη στην πλατεία μπροστά από το σπίτι της θυμίζει σε όλους «τη μητέρα της Ναυπλιακής επανάστασης».
Αφού περπατήσαμε στα γραφικά δρομάκια του Ναυπλίου και εντοπίσαμε κατάλοιπα από το οθωμανικό παρελθόν της πόλης, όπως κρήνες και χαμάμ, η κυρία Μπακάλη μας αφηγήθηκε άλλη μία ιστορία. Αυτή τη φορά μιας γυναίκας, η οποία έχασε τα πάντα.Η Ψωροκώσταινα, ή αλλιώς Πανώρια, μετανάστευσε από την μικρά Ασία μέχρι τα Ψαρά, λόγω της καταστροφής των Κυδωνιών. Προτού φύγει, είδε τους Τούρκους να σκοτώνουν τον άντρα της και τα τέσσερα παιδιά της. Προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή της, αλλά ένας ναύτης την έσωσε και την επιβίβασε στην βάρκα. Εκεί, συνάντησε τον Βενιαμίν Λέσβιο, που ήταν καθηγητής στην Ακαδημία των Κυδωνιών. Οι δυο τους μετακόμισαν στο Ναύπλιο, και ζούσαν μαζί μέχρι να πεθάνει ο Λέσβιος από τύφο. Τότε, η Πανώρια, για να βγάλει χρήματα, ζητιάνευε στους δρόμους και έκανε δουλειές που θεωρούνταν αντρικές, ώσπου τα ρούχα της έγιναν κουρέλια. Από εκεί βγήκε και το παρατσούκλι της, Ψωροκώσταινα. Υιοθέτησε εννιά ορφανά παιδιά τα οποία έζησαν μαζί της. Όταν ζητήθηκε βοήθεια για το Μεσολόγγι, τον καιρό που πολιορκούνταν, η Ψωροκώσταινα ήταν η πρώτη που βοήθησε, δίνοντας ένα δαχτυλίδι και ένα γρόσι. Η χειρονομία της παρακίνησε και άλλους ανθρώπους να δώσουν χρήματα. Προσφέρθηκε να βοηθήσει στο ορφανοτροφείο που ίδρυσε ο Καποδίστριας και να πλένει τα ρούχα των παιδιών χωρίς ανταμοιβή. Λίγους μήνες μετά την ίδρυση του ορφανοτροφείου, η Πανώρια πέθανε, και μόνο τα θετά παιδιά της την συνόδεψαν στην τελευταία της κατοικία.
Μετά την ιστορία της Πανώριας, φτάσαμε στην πλατεία Συντάγματος, όπου παίξαμε ένα παιχνίδι. Χωριστήκαμε σε ζευγάρια και είπαμε ο ένας στον άλλον ένα πράγμα για εμάς. Μετά επαναλήφθηκε αυτή η διαδικασία, μόνο που λέγαμε τις ιστορίες που μας είπαν προηγουμένως, ανακαλύπτοντας ότι μερικές είχαν επαναληφθεί πολλές φορές, ενώ μερικές είχαν χαθεί.Στο τέλος, οι ξεναγοί μας πρότειναν να ζωγραφίσουμε τις πέτρες που μας έδωσαν στην αρχή, όπως ήθελε ο καθένας. Μας είπαν να τις κρατήσουμε ως ανάμνηση του περιπάτου και μας αποχαιρέτησαν.
Η ξενάγηση στο Ναύπλιο μας ταξίδεψε με βιωματικό τρόπο στο παρελθόν της όμορφης πόλης, μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε άγνωστες γωνιές και πρόσωπα και να αντιμετωπίσουμε την ιστορία ως ζωντανό κομμάτι του παρόντος.Φυσικά, ολοκληρώθηκε με ξεκούραση και βόλτα στο ιστορικό κέντρο, μέχρι να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής για την Πύλο.
(Καλδή Αργυριάννα, Β1)
