Ο εκπαιδευτικός του σχολείου μας Παναγιώτης Μπεκιάρης είναι βοηθός προπονητή στο τμήμα Μπάσκετ Νοητικής Αναπηρίας του «Παναθηναϊκού ΑμεΑ». Μέσα από τη συνέντευξη που έδωσε στους μαθητές/τριες του Β3 κάνουμε ένα διαφορετικό μάθημα για τον σεβασμό, τη δύναμη της προσπάθειας και την αξία της διαφορετικότητας.
Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την προπονητική σε ομάδα ΑΜΕΑ;
«Πριν ξεκινήσω την ενασχόλησή μου με τις ομάδες ΑΜΕΑ, η εργασία μου ήταν και είναι να είμαι ειδικός παιδαγωγός, έχω μεταπτυχιακό στην ειδική αγωγή, ήμουν σε σχολεία ειδικής αγωγής.Όταν ένα φίλος μου, που είναι προπονητής μπάσκετ και εργοθεραπευτής, μου πρότεινε να δημιουργήσουμε μια αμάδα αμέσως δέχτηκα. Η πρώτη μου ομάδα ήταν τα «Αστεράκια» στον Αστέρα Εξαρχείων. Πήρε ο φίλος μου την πρωτοβουλία και τον ακολούθησα με την εμπειρία μου με άτομα στο φάσμα του αυτισμού και αναπηρία.»
Τι σας προσφέρει προσωπικά αυτή η εμπειρία;
«Σίγουρα μου προσφέρει την ικανοποίηση της προσφοράς σε μια ομάδα ανθρώπων που είναι αποκλεισμένη και δεν απολαμβάνει τις ίδιες ευκαιρίες με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Η προσφορά είναι η κινητήριος δύναμη.»
Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη ή συναίσθημα όταν ξεκινήσατε;
«Το συναίσθημα της αλληλεγγύης, της χαράς του παιχνιδιού, της δοτικότητας.»
Πώς οργανώνεται μια προπόνηση σε ομάδα ΑΜΕΑ;
«Δεν διαφέρει με τις προπονήσεις τυπικής ανάπτυξης ανθρώπων. Χρειάζονται παραπάνω άτομα, γιατί πολλές φορές πρέπει να γίνει εξατομικευμένη παρέμβαση»
Υπάρχουν διαφορές σε σχέση με μια τυπική αθλητική ομάδα;
«Οι εντολές πρέπει να είναι ξεκάθαρες και λιγότερες, να φτιαχτεί ένα ασφαλές περιβάλλον χωρίς πολλά εξωτερικά ερεθίσματα, όπως φασαρία. Η ετερογένεια και τα διαφορετικά επίπεδα είναι μία ακόμη διαφορά με τις τυπικές ομάδες.»
Ποιες δεξιότητες θεωρείτε πιο σημαντικές για έναν προπονητή σε τέτοια ομάδα;
«Θα έλεγα υπομονή και επιμονή, χρειάζεται πολλές φορές να επαναλάβεις το ίδιο.»
Τι σας έχουν διδάξει οι αθλητές της ομάδας;
«Δεν μου αρέσουν τα ευχολόγια και εξιδανικεύσεις που πολλές φορές συνηθίζουμε. Θα έλεγα η διάθεση τους, το χαμόγελό τους, η έλλειψη ανταγωνισμού και δόλου που χαρακτηρίζει αυτά τα άτομα είναι αυτό που μας ευχαριστεί και το βλέπουμε να γίνεται στην πράξη.»
Ποιες αξίες καλλιεργεί ο αθλητισμός στα άτομα με αναπηρία;
«Όπως και στους τυπικής ανάπτυξης ανθρώπους και στα άτομα με αναπηρία ο αθλητισμός καλλιεργεί την ομαδικότητα, τη συνεργασία, την υπευθυνότητα, τον σεβασμό στον αντίπαλο.»
Πώς συμβάλλει ο αθλητισμός στην αυτοπεποίθηση και την κοινωνική ένταξη;
«Πάρα πολύ, τα άτομα αυτά βιώνουν τον αποκλεισμό. Η συμμετοχή τους λειτουργεί θετικά στην κοινωνικοποίησή τους, την αυτοεικόνα τους, αναπτύσσουν δεξιότητες, δημιουργούν παρέες και φιλίες.»
Υπάρχουν στερεότυπα που θα θέλατε να καταρρίψετε σχετικά με τα άτομα με αναπηρία;
«Ναι, όπως ότι δεν μπορούν να αθληθούν να συμμετέχουν σε ομάδα, να ακολουθήσουν κανόνες και να βάλουν καλάθια. Ο στόχος αυτών των ομάδων και των πρωταθλημάτων είναι να «σπάσει» τον αποκλεισμό και τα στερεότυπα.»
Η πολιτεία σας βοηθά; Πώς μπορεί να συμβάλλει σε μια κοινωνία πιο συμπεριληπτική και ανοικτή στη διαφορετικότητα;
«Το κράτος είναι αλήθεια ότι δεν βοηθά. Υπάρχει η Ομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, η οποία διοργανώνει τα πανελλήνια πρωταθλήματα που υποχρηματοδοτείται και προσπαθεί να βελτιώσει τις συνθήκες. Λείπουν οι κατάλληλοι χώροι για άθληση, ο κατάλληλος εξοπλισμός. Η πολιτεία οφείλει να κάνει περισσότερα πράγματα σε αυτή την κατεύθυνση.»
Τι σημαίνει για εσάς η λέξη «συμπερίληψη»;
«Η συμπερίληψη, νομίζω ότι είναι ύψιστη αξία και στόχος της κοινωνίας μας. Αν θέλει η κοινωνία μας να θεωρείται ισότιμη και δίκαιη, πρέπει συμπεριλαμβάνει όλα τα άτομα ανεξάρτητα από το φύλο, το χρώμα ή την αναπηρία τους.»
Θα προτείνατε στους μαθητές να ασχοληθούν εθελοντικά με τέτοιες δράσεις; Γιατί;
«Προτείνω στους μαθητές να ζήσουν αυτή την εμπειρία. Αν δεν μπορεί να ασχοληθεί εθελοντικά, τουλάχιστον πρέπει κάθε άνθρωπος να παρακολουθήσει ένα αγώνα ή μια προπόνηση για να ενισχύσει την ενσυναίσθησή του και την ευαισθητοποίησή του σε θέματα αναπηρίας. Να παρακολουθήσει ένα αγώνα μακριά από ανταγωνισμούς και σκοπιμότητες, μακριά από τα προβλήματα του επαγγελματικού αθλητισμού. Ένας τέτοιος αγώνας στο τέλος αφήνει θετικά συναισθήματα και χαμόγελα.»
Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους μαθητές που διαβάζουν αυτή τη συνέντευξη;
«Το μήνυμα της συμπερίληψης και της ισότιμης πρόσβασης όλων των ανθρώπων στον αθλητισμό χωρίς διακρίσεις.»
Τι θα θέλατε να θυμούνται όλοι για την αξία του αθλητισμού;
«Αν και από πολύ μικρός έπαιζα ποδόσφαιρο και μπάσκετ, την αξία του αθλητισμού την κατάλαβα από τη συμμετοχή μου σε αυτές τις ομάδες. Συνειδητοποίησα πόσο θετικό αποτύπωμα αφήνει στην ζωή των ανθρώπων η ένταξη στην ομάδα, ο κοινός στόχος, πόσο είναι σημαντική για την υπόλοιπη ζωή η διαχείριση του θυμού και της ήττας, όχι μόνο για άτομα με αναπηρία αλλά για όλους μας.»
Σκίτσο του Διονύση Μυλωνά
