Πρόσφατα εκδόθηκε το βιβλίο «Λουμινάρια» του Τίμου Κουρεμένου.
Το βιβλίο αυτό αναφέρεται έμμεσα στην κατάχρηση οθονών και της τεχνολογίας από τους ανθρώπους τη σύγχρονη εποχή. Πιο συγκεκριμένα, η ιστορία ακολουθεί τον Έλιο. Ένα παιδί που μεγαλώνει σε μια φανταστική πόλη. Την «Λουμινάρια». Η Λουμινάρια χαρακτηρίζεται ως η πόλη που μένει πάντα ξύπνια. Τα φώτα δεν σβήνουν, ούτε τα βράδια. Όλοι ήθελαν, και όλοι έπρεπε να είναι ενημερωμένοι. Για τα πάντα. Κάθε στιγμή. Παντού υπήρχαν οθόνες. Φώτα. Εικόνες που εναλλάσσονται για να τραβούν την προσοχή.
Στις τάξεις, τα πράγματα ήταν πολύ παρόμοια. Τα παιδιά έμπαιναν. Κάθονταν, και επέλεγαν να κρατήσουν το «Αντικείμενο» μέχρι να εισέλθει η δασκάλα. Όταν η δασκάλα έμπαινε, περνούσε αθόρυβα και άναβε τη μεγάλη οθόνη. Από εκεί τα παιδιά μάθαιναν. Εικόνες περνούσαν γρήγορα. Φώτα άλλαζαν συνεχώς. Δεν υπήρχε περιθώριο για απορίες. Αργότερα στα διαλείμματα, τα παιδιά δεν έτρεχαν. Δεν έπαιζαν. Αλλά ασχολούνταν με τα «Αντικείμενά» τους.
Στην Λουμινάρια, δεν βαριόσουν ποτέ. Θεωρούνταν λάθος του συστήματος. Πάντα υπήρχε κάτι να μάθεις. Κάτι να δεις. Ο Έλιο, είναι σαν όλα τα άλλα παιδιά. Όμως σιγά σιγά, συνειδητοποιεί -με την βοήθεια του κινητού του- πως η τεχνολογία δεν θα έπρεπε να είναι το επίκεντρο. Όταν μια μέρα λοιπόν, το διαδίκτυο πέφτει στιγμιαία, στη Λουμινάρια επικρατεί θυμός, ανασφάλεια και ανησυχία.
Στο σπίτι, οι γονείς του Έλιο παραξενεύονται. Στον δρόμο περαστικοί αναρωτιούνται τι συνέβη. Στο σχολείο η δασκάλα περίμενε να επανέρθει το διαδίκτυο. Όμως πάνω από όλα; Ήταν όλοι παραξενεμένοι. Γιατί στη Λουμινάρια, τα πάντα ήταν έτοιμα να αντικαταστήσουν μια ζημιά.
Ακόμα και αυτή η στιγμιαία παρεμβολή, έμοιαζε να άλλαξε κάτι μέσα στον κόσμο. Όχι σε όλους. Όχι ταυτόχρονα. Όμως συνέβη. Και με αργούς ρυθμούς, η Λουμινάρια θα αλλάξει. Όχι επειδή συνειδητοποιεί πόσο «κακή» είναι η τεχνολογία. Αλλά επειδή καταλαβαίνει πως εκείνη πρέπει να είναι ο χειριστής. Εκείνος που θα βάλει το μέτρο.
Το βιβλίο αυτό, έχει καταφέρει να πλησιάσει με έναν ευχάριστο τρόπο ένα σύγχρονο και καυτό ζήτημα. Την υπερχρήση της τεχνολογίας, και την παρεξήγηση που συμβαίνει ανάμεσα στο αν η τεχνολογία είναι κάτι που δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε, ή να χρησιμοποιούμε με μέτρο και σύνεση.
Δύο σχόλια από τη συντάκτρια του άρθρου:
Όταν ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο «Λουμινάρια» του Τίμου Κουρεμένου, σκέφτηκα «Ουφ… άλλο ένα βιβλίο για τον εθισμό στο διαδίκτυο!» Περίμενα να νιώσω εκείνη την ψυχοπλακωτική αίσθηση του κηρύγματος. Όταν όμως του έδωσα μια πραγματική ευκαιρία να με εκπλήξει, εναντιώθηκε στις αρχικές προσδοκίες μου. Ο συγγραφέας έχει καταφέρει κάτι αξιοθαύμαστο. Πέρασε ένα δύσκολο και κουραστικό θέμα, με τον πιο ανάλαφρο και κατανοητό τρόπο. Στο τέλος, ένιωσα μόνο αγάπη για τον Έλιο και η Λουμινάρια δεν φαινόταν ξένη πια. Και ίσως αυτό, να ήταν και το τελικό κατόρθωμα αυτής της ιστορίας.
Κύρια πηγή εικόνας:
Βιβλιοπωλείο Into the Bag
