από τη μαθήτρια Μαριανίκη Παντελεάκου (Β1)
Σε μια εποχή που όλα τρέχουν γρήγορα, η ποίηση ίσως μοιάζει μακρινή. Κι όμως, μπορεί να γίνει ο πιο αυθεντικός τρόπος έκφρασης και ταυτόχρονα ένα καταφύγιο σκέψης. Αξίζει λοιπόν, να σταματήσουμε και να «περιμένουμε το βράδυ μαζί της» ακολουθώντας τα λόγια του Τάσου Λειβαδίτη.
Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα Ποίησης που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, κάνουμε μια παύση σε όσα μας «κυνηγούν» και βρίσκουμε τρόπους να εκφράσουμε φόβους, όνειρα, αγωνίες και ελπίδες.
Τι είναι η ποίηση λοιπόν; Είναι μόνο στίχοι γραμμένοι σε ένα χαρτί ή κάτι πολύ περισσότερο;
Ένα ποίημα ανοίγει τις πόρτες της καρδιάς μας και φανερώνει τι κρύβεται μέσα μας. Πολλές φορές η ποίηση αντανακλά όμορφα συναισθήματα, όπως η αγάπη, η χαρά και η αισιοδοξία. Άλλες φορές, όμως, αναδύονται και οι πιο δύσκολες καταστάσεις, όπως ο φόβος, η μοναξιά, ο εκφοβισμός ή ακόμη και ο θάνατος. Αυτό είναι που την κάνει τόσο σημαντική, η αλήθεια και η ειλικρίνεια. Μέσα από τους δρόμους της ποίησης μπορούμε όχι μόνο να μοιραστούμε όσα αισθανόμαστε, αλλά και να βοηθήσουμε άλλους ανθρώπους να καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι. Ένα ποίημα μπορεί να δώσει δύναμη, θάρρος και ελπίδα.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια γιορτή. Είναι μια υπενθύμιση ότι όλοι έχουμε φωνή και ότι αξίζει να την εκφράζουμε, είτε μέσα από λέξεις, είτε μέσα από στίχους.
Το παρακάτω ποίημα, με τίτλο «Πέρα από τον φόβο», γράφτηκε με αφορμή τον εκφοβισμό και τα συναισθήματα που πολλοί άνθρωποι μπορεί να έχουν νιώσει, αλλά δυσκολεύονται να εκφράσουν δυνατά.
Πέρα από τον φόβο
Βήματα ακούω
από μακριά
άραγε να ’ναι
αυτά τα παιδιά;
Άγχος και φόβος
μες στην ψυχή
μήπως με βάλουν
σ’ αυτό το κουτί;
Νιώθω ζαλάδα
αναπνέω βαριά
νομίζω τα χάνω
φοβάμαι μαμά…
Να ’χα το θάρρος
στους άλλους να πω
πως δεν είμαι αόρατη
και θ’ αντισταθώ.
Δεν θα υποκύψω
στον φόβο αυτό
θα βγω να φωνάξω:
«τελειώνει εδώ!»
Ποτέ δεν θ’ αφήσω
κανέναν ξανά
να πάρει από μένα
της νιότης χαρά.
Αρνούμαι ν’ ακούω
για συμβιβασμό…
γυρίζω την πλάτη
στον εκφοβισμό.
