Στην αρχή βλέπεις από κάποιο ένστικτο ξεκόλλαγα από τους φακέλους τα γραμματόσημα και τα φύλαγα σε μικρά κουτιά. Μου άρεσε να τα απλώνω σε ένα τραπέζι και να χαίρομαι τα χρώματα και τις παραστάσεις τους. Και ούτε με ένοιαζε τι παριστάνουν. Ήταν μια απλοϊκή και παιδική χαρά αυτή η ανέμελη περιπλάνηση στους όμορφους και απροσδιόριστους κόσμους των γραμμών και του χρώματος.

        Όσο μεγάλωνα όμως, η απλή αυτή χαρά γινόταν σιγά-σιγά ενδιαφέρον. Άρχισα να εξετάζω προσεκτικά τις παραστάσεις, να συγκεντρώνω όσο περισσότερες πληροφορίες μπορούσα για τα θέματα τους και να διαβάζω κάθε σχετικό με τις εποχές, τα πρόσωπα και τα πράγματα που παρίσταναν. Έβλεπα τα γραμματόσημα σαν ένα σοβαρό και ευχάριστο μέσο μόρφωσης, αν βέβαια τα έπαιρνε κανείς σαν αφορμή για διάβασμα και συλλογή πληροφοριών. Και τότε κατάλαβα γιατί όλα τα κράτη φροντίζουν να βγάλουν κάθε τόσο καινούργιες σειρές γραμματοσήμων και προσπαθούν πάντα να παρουσιάζουν σε αυτά ό,τι  πιο σπουδαίο, πιο τιμητικό ή και πιο περίεργο έχει να παρουσιάσει η χώρα τους κι ο λαός από τα παλιά τα χρόνια μέχρι σήμερα.

            Τώρα είναι δύο χρόνια που διατηρώ συστηματικά συλλογή γραμματοσήμων. Αγόρασα έτσι ένα μεγάλο κατάλογο γραμματοσήμων, δηλαδή πολλά άλμπουμ για να τα τοποθετήσω. Πολλές φορές καταπιάνομαι με τη συλλογή μου. Τα τακτοποιώ ανάλογα με τη χρονολογία τους ή τα θέματά τους, τα εξετάζω με το μεγεθυντικό φακό να δω αν έχουν υποστεί φθορά και πραγματοποιώ ακόμη ανταλλαγές με άλλους συλλέκτες. Οι ώρες αυτές είναι μία τόσο ευχάριστη και ωφέλιμη απασχόληση.

         Όποιος ενασχολείται με τη συλλογή γραμματοσήμων προφυλάσσεται, χωρίς να το αντιληφθεί, από άλλες βλαβερές απασχολήσεις, μορφώνεται, συνηθίζει στην υπομονή και την τάξη, γίνεται παρατηρητικός, δοκιμάζει ικανοποίηση σε κάθε καινούργιο του απόκτημα, και ακόμα έχει οικονομικές ωφέλειες. Γιατί τα γραμματόσημα δε χάνουν ποτέ την αξία τους, μα, πολλές φορές, αποκτούν πολύ σπουδαία αξία.

          Κάθε φορά, που με ένα συναίσθημα ικανοποίησης κλείνω την πλούσια συλλογή μου, σκέφτομαι πώς αυτά τα μικρά χαρτιά που έγιναν, για να μας εξυπηρετούν στην επικοινωνία μας με τους άλλους, αποτέλεσαν μέσο για καλαισθητική απόλαυση, για πλουτισμό των γνώσεων, για ευχάριστη απασχόληση ή ακόμη και για συλλογή.

        Κλείνοντας, πάντα κάνω αναδρομή σε εκείνες τις παιδιάστικες μέρες που μάζευα τα γραμματόσημα, χωρίς να αντιλαμβάνομαι γιατί τα συλλέγω. Νοσταλγώ το άμαθο και αμέριμνο παιδί που το μάγευαν τα όμορφα χρώματα κι οι ζωγραφιές, χωρίς να το ενδιαφέρει τι παριστάνουν.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

   Η πιο πλούσια και αγαπημένη συλλογή μου είναι αυτή του νηπιαγωγείου, τότε που τα αδέξια δαχτυλάκια μου κρατώντας το μολύβι, δημιουργούσαν, όλο δημιουργούσαν. Ανθρωπάκια με μακριά πόδια, με παράξενα σώματα και ακαθόριστο σχήμα το κεφάλι τους, ήταν τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα, ο Μπαμπάς, η Μαμά, τα αδέρφια μου η δασκάλα. Επίσης ήλιοι με μεγάλες ακτίνες, δεντράκια και ποταμάκια, όλα τους πρωτόγονα κατασκευάσματα, ήταν ό,τι είχε γεμίσει την παιδική μου ψυχή με τις πρώτες εμπειρίες της η ζωή.

   Είναι να γελά κανείς βλέποντάς τα, όμως εγώ νιώθω ιδιαίτερη συγκίνηση, όταν ανοίγω εκείνα τα μπλοκ ζωγραφικής. Μου άρεσαν πάντα τα χρώματα καθώς με μαγνητίζουν κοιτάζοντάς τα γύρω μου. Όταν όμως είδα πώς υπάρχουν μολύβια χρωματιστά (δηλαδή ξυλομπογιές και μαρκαδόρους), άρχισα να τα χρησιμοποιώ με αγάπη και οι πίνακές μου έγιναν πολύχρωμοι. Το κόκκινο, το πράσινο και το κίτρινο, το ροζ το αγαπούσα τότε ιδιαίτερα…..

   Αργότερα μεγαλώνοντας, έμαθα να δημιουργώ αποχρώσεις χρησιμοποιώντας δύο ή περισσότερα χρώματα και τώρα νομίζω, πώς είμαι σε θέση να χρησιμοποιώ όποια απόχρωση βλέπω στην φύση, στον ουρανό, στην θάλασσα και συγκινεί την ψυχή μου. Ώρες ολόκληρες μπορώ να αφιερώσω, για να ζωγραφίσω μία κατακόκκινη παπαρούνα ή έστω μια μικρή γωνίτσα από την καταγάλανη θάλασσα. Τα πινέλα μου που τώρα χρησιμοποιώ, πηγαινοέρχονται στα χρώματα και μου δίνουν όποια απόχρωση θέλω χαρούμενη ή λυπημένη ή μουντή ανάλογα με την διάθεσή μου.

   Τα έργα μου τα φτιάχνω για τον εαυτό μου, βάζω σε αυτά κάτι από το είναι μου και τα φυλάσσω στο γραφείο του δωματίου μου σαν πολύτιμο θησαυρό. Πολλές φορές τα δείχνω στους γονείς μου, όταν βέβαια το ζητήσουν, και ακούω τις κρίσεις και παρατηρήσεις τους: ωραίο αυτό μου αρέσει, εκείνο τί είναι, αυτό δεν μου αρέσει τόσο. Γενικότερα μου αρέσει να ζωγραφίζω τον κόσμο μου, όπως τον ζω και τον βλέπω με τα μάτια μου και τα μάτια της ψυχής μου. Έτσι χρησιμοποιώ τον ελεύθερο χρόνο μου μουτζουρώνοντας και χρωματίζοντας χαρτιά.

   Συνοψίζοντας, οι μορφές, οι εικόνες, τα τοπία, οι αποχρώσεις είναι οι αγαπημένοι σταθμοί της ζωής μου. Θέλω όλα να τα κρατήσω, όπως τα είδα σε μια στιγμή, που με έκαναν να νιώσω ευαισθησία στην ψυχή μου. Αυτή λοιπόν είναι μία από τις πολλές αγαπημένες μου ασχολίες. Ίσως τώρα αυτό που κάνω δεν είναι τεχνικά τέλειο, είναι όμως δημιούργημα δικό μου και το αγαπώ με μητρική στοργή.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Δέσποινα Ορφανού