Πριν από περίπου δύο χρόνια, σε ένα μάθημα Γλώσσας που δεν έλεγε να τελειώσει, καθώς κοιτούσα αδιάφορα μια άσκηση στο βιβλίο που μας ζητούσε να γράψουμε ένα άρθρο για τη σχολική μας εφημερίδα (που δεν υπήρχε), σκέφτηκα: «Γιατί να μην έχουμε μία;»
Το είπα στους συμμαθητές μου. Κάποιοι γέλασαν, άλλοι μου είπαν: «Δεν πρόκειται να γίνει» ή «Κι άλλους μπελάδες θέλεις στο κεφάλι σου;» Μα εγώ το είχα ήδη αποφασίσει. Και όταν μπει κάτι στο μυαλό μου, δύσκολα βγαίνει. Έτσι, χωρίς πολλά πολλά, ξεκίνησε η σχολική μας εφημερίδα. Πέντε άτομα συντακτική ομάδα. Δέκα άρθρα, όλα κι όλα, διάσπαρτα στην ιστοσελίδα του σχολείου. Αλλά ήταν η αρχή.
Την επόμενη χρονιά, τα πράγματα σοβάρεψαν: είκοσι άτομα στη συντακτική ομάδα, άπειρες ιδέες, περισσότερη όρεξη, στήριξη από καθηγητές, χρόνος, φασαρία και πίεση από εμένα.
Ξέρω ότι σας πίεσα. Ίσως κάποιες στιγμές με μισήσατε λίγο, με θεωρήσατε αυστηρή ή υπερβολική. Δεν ήμουν. Ήμουν απλώς… λιγάκι παθιασμένη. Ήθελα να βγει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για όλους μας. Και ήξερα πως χωρίς λίγη (ή μάλλον πολλή) πίεση, αυτό δεν θα ερχόταν ποτέ.
Αν κάποιες φορές σας κούρασα, σας φώναξα ή νιώσατε ότι ήμουν άδικη, σας ζητώ συγγνώμη. Δεν το έκανα από κακία αλλά από αγάπη. Και ελπίζω να με συγχωρέσετε. Και ίσως, κάποια στιγμή… να σταματήσετε να με αποκαλείτε “Χίτλερ”.
Για μένα, αυτή η ομάδα ήταν και είναι κάτι πολύ περισσότερο από μερικά άρθρα ή τεύχη. Είναι ένα κομμάτι της καρδιάς μου. Ναι, αλλάζω σχολείο. Ναι, η ομάδα θα συνεχίσει με νέα μέλη. Όχι, δεν θα είναι «η δική μου» ομάδα. Αλλά ξέρω ότι αυτό που φτιάξαμε μαζί θα μείνει.
Θα είμαι πάντα εδώ. Να σας στηρίζω, να βοηθάω, να ενδιαφέρομαι, γιατί όταν αγαπάς κάτι, δεν σταματάς να νοιάζεσαι ποτέ.
Αυτή η εφημερίδα ξεκίνησε από εμένα. Αλλά δεν θα είχε υπάρξει χωρίς εσάς, την ομάδα μου. Χωρίς τη δική σας πίστη, τις παρατηρήσεις, τη δουλειά, τον κόπο σας. Και φυσικά… τα “εκτός θέματος” μηνύματα! Χωρίς τους καθηγητές που με στήριξαν, άλλοτε με ενθουσιασμό, άλλοτε με επιφύλαξη (και έναν μικρό φόβο μήπως φέρω το χάος), αλλά πάντα με εμπιστοσύνη. Και χωρίς εσάς, τους αναγνώστες μας. Που γελάσατε, συγκινηθήκατε, διαφωνήσατε ή απλώς αναρωτηθήκατε.
Εύχομαι η εφημερίδα να συνεχιστεί όσο υπάρχει το σχολείο. Ή όπως λένε κάποιοι καθηγητές μας μέχρι να φοιτήσουν εδώ τα παιδιά μας. (ΟΚ, τρομακτικό… αλλά ας το δεχτούμε)
Οπότε… λέω «αντίο»; Όχι. Λέω ευχαριστώ. Για όλα. Και εις το επανιδείν.
Με αγάπη (και λίγη ή μάλλον πολλή νοσταλγία),
Μαριάννα Χήκα
Αρχισυντάκτρια
