Οι μαθητές μας με αφορμή το διήγημα του Αντώνη Σαμαράκη «Ζητείται Ελπίς» έγραψαν τα παρακάτω ποιήματα
| Ζητείται ελπίς,σε μια μικρή γωνιά,εκεί που τα όνειρα
μοιάζουν μακρινά. Ζητείται ελπίς σε μια απλή στιγμή, σε ένα χαμόγελο που ανθίζει στη γη. Ζητείται ελπίς χωρίς πολλά λόγια σαν φως που ανάβει μεσα στα σκοτάδια Κι αν την βρεις ποτέ, κράτα την γερά, γιατί είναι αυτή που μας πάει μπροστά. Μιχάλης Παπάζογλου
|
Ζητείται ελπίςΚάτι που πια δεν έχει κανείςΌσο κι αν ψάξεις, δεν θα την βρεις
Πρόσεξε μόνο, να μην χαθείς Μπορεί να φαίνεται δύσκολο μέχρι στιγμής Μα σκέψου καλά πριν παραιτηθείς Μην απελπιστείς, όσο κι αν ζοριστείς Λίγη υπομονή αν κάνεις, κερδισμένος θα βγεις Γιατί στο τέλος, την ελπίδα θα την βρεις
Κλεοπάτρα Σμυρλιάδη |
| Ζητείται ελπίς λοιπόν γιαόνειρα και ελπίδες που πέταξαν μακριά
σαν δυο μικρών παιδιών σαϊτες
Γιατί όλες μου οι ελπίδες να ταξιδεύουν στης ξενιτιάς τις στράτες και να φαντάζουν εφιάλτες;
Γιατί το μόνο που με κρατάει στη ζωή να είναι μια ελπίδα απατηλή;
Πού θα την ψάξω, πού θα την βρώ, σε ποιο αστέρι να στραφώ; Μες του ονείρου τη σιωπή, μήπως κρυμμένη περιμένει να φανεί;
Μα η ελπίδα δεν χάνεται όσο και αν αργεί, σαν σπόρος που περιμένει να βγει από τη γη.
Θα γίνει η θλίψη και πάλι στίχος μελωδικός γιατί ο δρόμος της ζωής είναι πάντα ανηφορικός. Ασπασία Μπουρμπούλη
|
