* Στο τέλος της εκδήλωσης οι μαθητές του ομίλου φιλαναγνωσίας – δημιουργικής γραφής εμπνευσμένοι από φράσεις του βιβλίου, «Ένας δικός της δρόμος», διάβασαν τα δικά τους κείμενα. Μπορείτε να τα απολαύσετε στην παρουσίαση που ακολουθεί.

Από τα αρχαία χρόνια οι Έλληνες έδιναν ιδιαίτερη προσοχή στη διατροφή τους, πιστεύοντας ότι η σωστή διατροφή ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωματική και ψυχική υγεία. Πώς όμως γνωρίζουμε για τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων; Μαθαίνουμε πληροφορίες από γραπτά έργα κλασικών συγγραφέων, από αγγεία και αγαλματίδια.

Οι αρχαίοι Έλληνες προτιμούσαν τα τραπέζια τους να είναι λιτά και χωρίς υπερβολές, παρ’ όλο που στις αγορές τους δεν έλειπε τίποτα και μπορούσαν να βρουν όλα τα καλούδια! Τα περισσότερα γεύματα περιλάμβαναν  προϊόντα της γης, καθώς η κατανάλωση κρέατος ήταν περιορισμένη. Αντί για κόκκινο κρέας, οι αρχαίοι προτιμούσαν τους θησαυρούς της θάλασσας. Πολλά ψάρια μάλιστα τα έκαναν παστά για να διατηρούνται. Για επιδόρπιο επέλεγαν φρέσκους ή αποξηραμένους καρπούς, ενώ υπήρχε και μεγάλη ποικιλία στα φρούτα (σύκα, μήλα, αχλάδια, ρόδια και σταφύλια). Επειδή δεν υπήρχε ζάχαρη, χρησιμοποιούσαν πολύ το μέλι για να γλυκάνουν τις τροφές τους.

Έτρωγαν συνήθως τρία ή τέσσερα γεύματα την ημέρα και  η ώρα του φαγητού αποτελούσε πάντα μια σημαντική κοινωνική ιεροτελεστία. Το πρωϊνό τους αποτελούνταν από κριθαρένιο ψωμί το οποίο ήταν βουτηγμένο σε άκρατο οίνο δηλαδή σε καθαρό κρασί, συνοδευόμενο μερικές φορές από σύκα ή ελιές. Το μεσημεριανό των αρχαίων Ελλήνων ή αλλιώς άριστον ήταν  ένα ελαφρύ και γρήγορο γεύμα. Το εσπέραμα, δηλαδή το απογευματινό τους, περιείχε ένα μικρό σνακ αργά το απόγευμα. Τέλος το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας ήταν το δείπνον όπου γινόταν μετά τη δύση του ηλίου. Εδώ γίνονταν και τα περίφημα συμπόσια. Στα επίσημα δείπνα και τα συμπόσια, οι γυναίκες του σπιτιού δεν συμμετείχαν. Οι μόνες γυναίκες που επιτρέπονταν ήταν οι εταίρες, οι χορεύτριες και οι μουσικοί.

Οι άνδρες έτρωγαν συνήθως ξαπλωμένοι σε ανάκλιντρα, στηριζόμενοι στον αριστερό τους αγκώνα. Οι γυναίκες και τα παιδιά, αντίθετα, κάθονταν σε καρέκλες. Δεν χρησιμοποιούσαν πιρούνια. Έτρωγαν κυρίως με τα χέρια. Χρησιμοποιούσαν το ψωμί για να σκουπίζουν τα δάχτυλά τους ή ως κουτάλι για τους ζωμούς. Χρησιμοποιούσαν μαχαίρια για το κρέας και κουτάλια για σούπες. Τα πιάτα ήταν συνήθως πήλινα ή ξύλινα, ενώ οι πλούσιοι είχαν μεταλλικά.

                                  Γεώργιος Πιτερός 

Ζούμε στον 21^ο αιώνα . Η τεχνολογία αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.  Συνεχώς εξελίσσεται και επηρεάζει όλο και περισσότερο την καθημερινότητα μας. Η κύρια χρήση της είναι τα κινητά, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τα βιντεοπαιχνίδια, το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως , γεννιέται ένα σημαντικό ερώτημα : είναι η τεχνολογία απλά διασκέδαση ή μπορεί να αποτελέσει και έναν κρυφό κίνδυνο;

Από την μια πλευρά , η τεχνολογία μας προσφέρει πάρα πολλές ευκαιρίες για να περάσουμε ωραία και δημιουργικό χρόνο. Τα βιντεοπαιχνίδια  βοηθούν να αναπτυχθεί η σκέψη προσπαθώντας να τερματίσουν τις πίστες αλλά και την συνεργασία , γιατί πολλές φορές παίζουν πολλά παιδιά μαζί. Το διαδίκτυο από την άλλη δίνει πρόσβαση σε πληροφορίες και εκπαιδευτικό υλικό. Επιπλέον οι νέοι μπορούν να επικοινωνούν εύκολα με τους φίλους τους και να μοιράζονται πληροφορίες και εμπειρίες όσο μακριά και αν βρίσκονται.

Από την άλλη πλευρά, η υπερβολική χρήση της τεχνολογίας μπορεί να κρύβει και πολλούς κινδύνους. Η παραμονή μπροστά από μια οθόνη για αρκετή ώρα μπορεί να προκαλέσει προβλήματα υγείας, όπως κούραση στα μάτια και έλλειψη άσκησης. Για αυτό τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί και η νεανική παχυσαρκία , αφού τον ελεύθερο χρόνο τους τον περνούν μπροστά από μία οθόνη και όχι σε ένα πάρκο για παιχνίδι με τους φίλους τους. Επίσης στο διαδίκτυο υπάρχει πάντα και ο κίνδυνος της παραπληροφόρησης , η εξάρτηση από τα παιχνίδια και ο διαδικτυακός εκφοβισμός. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιος νέος έχει κάνει κακό στον εαυτό του μετά από ένα δοκιμασία. Μάλιστα η κυβέρνηση έχει και νοσοκομεία που νοσηλεύονται παιδία και νέοι που έχουν εθιστεί στο διαδίκτυο. Για αυτό τον λόγο οι νέοι πρέπει να είναι προσεκτικοί και να χρησιμοποιούν την τεχνολογία με υπευθυνότητα και μέτρο. Βέβαια καλά θα ήταν να υπάρχει και έλεγχος. Αρχικά πρέπει να συμβάλει πρώτα η οικογένεια, βάζοντας όρια στον χρόνο χρήσης της τεχνολογίας. Έπειτα το σχολείο θα πρέπει να οργανώνει δράσης ώστε να εξηγεί στα παιδιά τους κινδύνους του διαδικτύου. Τέλος , η κοινωνία οφείλει να ορίζει ηλικιακό όριο σε όλες τις ηλεκτρονικές εφαρμογές.

Συνοψίζοντας, η τεχνολογία δεν είναι ούτε μόνο διασκέδαση ούτε μόνο κίνδυνος. Είναι ένα εργαλείο που μπορεί να γίνει πολύ χρήσιμο για την βελτίωση της ζωής ή πολύ προβληματικό, ανάλογα πώς το χρησιμοποιούμε. Με σωστή καθοδήγηση αλλά και μέτρο , οι νέοι μπορούν να απολαμβάνουν τα οφέλη της τεχνολογίας.

 Ντάτσης Χρήστος