* Στο τέλος της εκδήλωσης οι μαθητές του ομίλου φιλαναγνωσίας – δημιουργικής γραφής εμπνευσμένοι από φράσεις του βιβλίου, «Ένας δικός της δρόμος», διάβασαν τα δικά τους κείμενα. Μπορείτε να τα απολαύσετε στην παρουσίαση που ακολουθεί.

Α.Κ Πότε πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με τη Δημοσιογραφία;

Π.Κ: Η απόφαση για ενασχόληση με τη δημοσιογραφία συχνά πηγάζει από έναν συνδυασμό πάθους για την ενημέρωση, κοινωνικής ευαισθησίας και αγάπης για την έρευνα. Η επιθυμία να αποκαλύπτονται γεγονότα, να αναδεικνύεται η αλήθεια και να καταπολεμείται η παραπληροφόρηση. Το τελευταίο, σήμερα, καθίσταται δυσκολότερο καθώς κυκλοφορούν ανεξέλεγκτες ειδήσεις στα socialmedia.

Α.Κ Τι σε κέρδισε στη Δημοσιογραφία;

Π.Κ: Η δημοσιογραφία προσφέρει μια δυναμική καθημερινότητα, γεμάτη προκλήσεις, επαφή με ανθρώπους και ταξίδια, μακριά από τη ρουτίνα ενός γραφείου. Ήδη έχω ταξιδεύσει σε όλη την Ελλάδα και σε 103 Χώρες στο εξωτερικό.

Α.Κ Ποια χαρακτηριστικά θεωρείς ότι πρέπει να έχει κάποιος για να ασχοληθεί με τη Δημοσιογραφία;

Π.Κ: Υπομονή, αντοχές, μεράκι, ανοικτό μυαλό, αποδεκτικότητα και υπόβαθρο. Αν θες να βολευτείς σε κάποιο επάγγελμα και να παίρνεις καλά λεφτά, η δημοσιογραφία δεν είναι ένα από αυτά.Κάθε επάγγελμα έχει τη μαγεία και τη δυσκολία του!

 Α.Κ Τι ρεπορτάζ έχεις κάνει;

Π.Κ Πολιτικό και Κοινοβουλευτικό για 35 περίπου χρόνια

 Α.Κ Τώρα;

Π.Κ: Τα τελευταία επτά χρόνια είμαι δημιουργός 60 περίπου ντοκιμαντέρ -  ιστορικού περιεχομένου, για τον τηλεοπτικό Σταθμό της Βουλής των Ελλήνων και τα οποία προβάλλονται στο YouTubehttps://www.youtube.com/channel/UCy6569CsV5hGPunn60_-2vg και στην ιστοσελίδα της Βουλής στη διεύθυνση: (http://www.hellenicparliament.gr/Enimerosi/Vouli-Tileorasi).

Α.Κ Σήμερα θα επιλέγατε να γίνετε δημοσιογράφος;

Π.Κ ΝΑΙ, διότι δεν θα γνώριζα τι συμβαίνει πίσω από τα φώτα. Ομολογώ ότι δεν μου αρέσει η δουλειά έτσι όπως γίνεται. Σε ρωτούν σε ποιο κανάλι δουλεύεις. Εξάλλου δεν έχει καμία σχέση το κύρος που είχαν οι εφημερίδες τότε σε σύγκριση με το τώρα.

Α.Κ Ευχαριστώ

Π.Κ: Παρακαλώ

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Κάμπρας είναι βραβευμένος επαγγελματίας Δημοσιογράφος, μέλος  της ΕΣΗΕΑ, της ΕΑΞΤ (Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου), της Διεθνούς Ένωσης Δημοσιογράφων (International Federation of Journalists IFJ) και της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων Association of European Journalists.

Έχει εργασθεί σε Εφημερίδες, Τηλεόραση, Ραδιόφωνο, Περιοδικά, ήταν Εκπρόσωπος Τύπου της Βουλής των Ελλήνων από το 2004 έως το 2016 και είναι τακτικό μέλος του Ιστορικού και Επιστημονικού «Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός».

   Η «επιδημία» ξεκίνησε όταν ο νεαρός μπασκετμπολίστας Τάιλεν Κίνι χρησιμοποίησε τη φράση σε ένα βίντεο αξιολογώντας ένα ρόφημα Starbucks με την ατάκα «6…6…6-7». Η χειρονομία του, σαν να ζυγίζει δύο επιλογές έγινε viral στο Tik Tok. Aπό εκεί ,το 6-7 ξέφυγε από τα γήπεδα και έγινε καθημερινό σχολικό «ρεφρέν». Επίσης, κάποιοι υποστηρίζουν ότι παραπέμπει στον αστυνομικό κωδικό «10-67» ή στην οδό 67 του Chicago.

   Η πλειοψηφία των νέων που το φωνάζουν στα βίντεο ή στα σχολεία δεν γνωρίζει τίποτα από αυτά .Τι σημαίνει όμως τελικά; Για την generation alpha ,η απάντηση είναι απλή, ΤΙΠΟΤΑ. Είναι ένας τρόπος για τα παιδιά να εκφράσουν ότι ανήκουν κάπου !Όσοι δηλαδή ξέρουν το αστείο και συμμετέχουν είναι «μέσα». Όσοι δεν το καταλαβαίνουν μένουν «εκτός». Η ψυχολόγος και καθηγήτρια του USC Karen North, εξηγεί ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται το «6 7» σαν ένα μυστικό διασκεδαστικό παιχνίδι.

   Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με τα viral φαινόμενα της νεότερης γενιάς, η παρέμβαση των ενηλίκων το κάνει πιο δημοφιλές. Οι δάσκαλοι που προσπαθούν να το απαγορεύσουν διαπιστώνουν ότι τα παιδιά το φωνάζουν ακόμη περισσότερο. Η γοητεία του 6-7 κρύβεται ακριβώς σε αυτό, στην ικανότητα του να εκνευρίζει τους μεγαλύτερους και να δημιουργεί μια κοινή «γλώσσα» για μια ολόκληρη γενιά.

   Ίσως το «6-7» να αρχίσει να χάνει τη λάμψη του, καθώς τα παιδιά θα αναζητήσουν τον επόμενο άσκοπο αριθμό. Όμως μέχρι τότε, θα παραμείνει το πιο παράλογο και ταυτόχρονα απολαυστικό σύμβολο μιας γενιάς που βρίσκει τρόπο να ξεχωρίζει, φωνάζοντας…6-7!!!

  Αναστασία Αλεξανδράκη

Από τα αρχαία χρόνια οι Έλληνες έδιναν ιδιαίτερη προσοχή στη διατροφή τους, πιστεύοντας ότι η σωστή διατροφή ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωματική και ψυχική υγεία. Πώς όμως γνωρίζουμε για τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων; Μαθαίνουμε πληροφορίες από γραπτά έργα κλασικών συγγραφέων, από αγγεία και αγαλματίδια.

Οι αρχαίοι Έλληνες προτιμούσαν τα τραπέζια τους να είναι λιτά και χωρίς υπερβολές, παρ’ όλο που στις αγορές τους δεν έλειπε τίποτα και μπορούσαν να βρουν όλα τα καλούδια! Τα περισσότερα γεύματα περιλάμβαναν  προϊόντα της γης, καθώς η κατανάλωση κρέατος ήταν περιορισμένη. Αντί για κόκκινο κρέας, οι αρχαίοι προτιμούσαν τους θησαυρούς της θάλασσας. Πολλά ψάρια μάλιστα τα έκαναν παστά για να διατηρούνται. Για επιδόρπιο επέλεγαν φρέσκους ή αποξηραμένους καρπούς, ενώ υπήρχε και μεγάλη ποικιλία στα φρούτα (σύκα, μήλα, αχλάδια, ρόδια και σταφύλια). Επειδή δεν υπήρχε ζάχαρη, χρησιμοποιούσαν πολύ το μέλι για να γλυκάνουν τις τροφές τους.

Έτρωγαν συνήθως τρία ή τέσσερα γεύματα την ημέρα και  η ώρα του φαγητού αποτελούσε πάντα μια σημαντική κοινωνική ιεροτελεστία. Το πρωϊνό τους αποτελούνταν από κριθαρένιο ψωμί το οποίο ήταν βουτηγμένο σε άκρατο οίνο δηλαδή σε καθαρό κρασί, συνοδευόμενο μερικές φορές από σύκα ή ελιές. Το μεσημεριανό των αρχαίων Ελλήνων ή αλλιώς άριστον ήταν  ένα ελαφρύ και γρήγορο γεύμα. Το εσπέραμα, δηλαδή το απογευματινό τους, περιείχε ένα μικρό σνακ αργά το απόγευμα. Τέλος το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας ήταν το δείπνον όπου γινόταν μετά τη δύση του ηλίου. Εδώ γίνονταν και τα περίφημα συμπόσια. Στα επίσημα δείπνα και τα συμπόσια, οι γυναίκες του σπιτιού δεν συμμετείχαν. Οι μόνες γυναίκες που επιτρέπονταν ήταν οι εταίρες, οι χορεύτριες και οι μουσικοί.

Οι άνδρες έτρωγαν συνήθως ξαπλωμένοι σε ανάκλιντρα, στηριζόμενοι στον αριστερό τους αγκώνα. Οι γυναίκες και τα παιδιά, αντίθετα, κάθονταν σε καρέκλες. Δεν χρησιμοποιούσαν πιρούνια. Έτρωγαν κυρίως με τα χέρια. Χρησιμοποιούσαν το ψωμί για να σκουπίζουν τα δάχτυλά τους ή ως κουτάλι για τους ζωμούς. Χρησιμοποιούσαν μαχαίρια για το κρέας και κουτάλια για σούπες. Τα πιάτα ήταν συνήθως πήλινα ή ξύλινα, ενώ οι πλούσιοι είχαν μεταλλικά.

                                  Γεώργιος Πιτερός 

Οι αρχαίοι Έλληνες έτρεφαν βαθύ σεβασμό και δέος για τα δάση, θεωρώντας τα κατοικίες θεών, νυμφών (Δρυάδες) και πηγή έμπνευσης. Πολλά δάση ή δασικές εκτάσεις ήταν αφιερωμένες σε θεούς (ιερά άλση) και προστατεύονταν αυστηρά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν τα ιερά άλση της Δωδώνης, του Διός στην Ολυμπία (Άλτις) και της Αρτέμιδος στη Σκυλλούντα. Η μυθολογία, μέσω διηγήσεων, δίδασκε τον σεβασμό προς το περιβάλλον, όπως στον μύθο του Ερυσίχθονα, ο οποίος τιμωρήθηκε για την κοπή δέντρων σε ιερό άλσος.

6 πράγματα που ίσως δεν ξέρεις για τα δάση:

1. τα δάση καλύπτουν περίπου το 31% της επιφάνειας της Γης. Ωστόσο, φιλοξενούν πάνω από το 80% της χερσαίας ζωής.
2. Τα δέντρα επικοινωνούν μέσα από ένα υπόγειο δίκτυο μυκητών. Οι επιστήμονες το λένε Wood Wide Web (WWW), ένα φυσικό δίκτυο που συνδέει ολόκληρο το δάσος.
3. Μέσα από το WWW τα δέντρα μπορούν να:

- μοιράζονται θρεπτικά στοιχεία

- στέλνουν σήματα κινδυνου

- βοηθούν νεότερα δέντρα να μεγαλώσουν

Το δάσος λειτουργεί σαν κοινότητα!

1. Σε κάθε δάσος υπάρχουν τα μητρικά δέντρα. Μεγάλα σε μέγεθος και ηλικία δέντρα που μπορούν να στηρίζουν και να προστατεύουν τα μικρότερα.
2. Έρευνες δείχνουν ότι 20 λεπτά στο δάσος μπορούν να μειώσουν το στρες και την αρτηριακή πίεση
3. Το δάσος δεν είναι μία συλλογή από δέντρα. Είναι ένα ζωντανό δίκτυο ζωής.

Τα δάση είναι εξαιρετικά οικοσυστήματα, ικανά να μας εκπλήξουν με την πολυπλοκότητα, τη βιολογική σοφία και την ομορφιά τους. Μας περιποιούνται με μόνο αντάλλαγμα τον σεβασμό!

Παναγής Μενεγάτος

πηγές:

https://dasarxeio.com/

https://www.wwf.gr/

Συνέντευξη από τη μητέρα μου, Δρ Οικολογίας

Ζούμε στον 21^ο αιώνα . Η τεχνολογία αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.  Συνεχώς εξελίσσεται και επηρεάζει όλο και περισσότερο την καθημερινότητα μας. Η κύρια χρήση της είναι τα κινητά, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τα βιντεοπαιχνίδια, το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως , γεννιέται ένα σημαντικό ερώτημα : είναι η τεχνολογία απλά διασκέδαση ή μπορεί να αποτελέσει και έναν κρυφό κίνδυνο;

Από την μια πλευρά , η τεχνολογία μας προσφέρει πάρα πολλές ευκαιρίες για να περάσουμε ωραία και δημιουργικό χρόνο. Τα βιντεοπαιχνίδια  βοηθούν να αναπτυχθεί η σκέψη προσπαθώντας να τερματίσουν τις πίστες αλλά και την συνεργασία , γιατί πολλές φορές παίζουν πολλά παιδιά μαζί. Το διαδίκτυο από την άλλη δίνει πρόσβαση σε πληροφορίες και εκπαιδευτικό υλικό. Επιπλέον οι νέοι μπορούν να επικοινωνούν εύκολα με τους φίλους τους και να μοιράζονται πληροφορίες και εμπειρίες όσο μακριά και αν βρίσκονται.

Από την άλλη πλευρά, η υπερβολική χρήση της τεχνολογίας μπορεί να κρύβει και πολλούς κινδύνους. Η παραμονή μπροστά από μια οθόνη για αρκετή ώρα μπορεί να προκαλέσει προβλήματα υγείας, όπως κούραση στα μάτια και έλλειψη άσκησης. Για αυτό τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί και η νεανική παχυσαρκία , αφού τον ελεύθερο χρόνο τους τον περνούν μπροστά από μία οθόνη και όχι σε ένα πάρκο για παιχνίδι με τους φίλους τους. Επίσης στο διαδίκτυο υπάρχει πάντα και ο κίνδυνος της παραπληροφόρησης , η εξάρτηση από τα παιχνίδια και ο διαδικτυακός εκφοβισμός. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιος νέος έχει κάνει κακό στον εαυτό του μετά από ένα δοκιμασία. Μάλιστα η κυβέρνηση έχει και νοσοκομεία που νοσηλεύονται παιδία και νέοι που έχουν εθιστεί στο διαδίκτυο. Για αυτό τον λόγο οι νέοι πρέπει να είναι προσεκτικοί και να χρησιμοποιούν την τεχνολογία με υπευθυνότητα και μέτρο. Βέβαια καλά θα ήταν να υπάρχει και έλεγχος. Αρχικά πρέπει να συμβάλει πρώτα η οικογένεια, βάζοντας όρια στον χρόνο χρήσης της τεχνολογίας. Έπειτα το σχολείο θα πρέπει να οργανώνει δράσης ώστε να εξηγεί στα παιδιά τους κινδύνους του διαδικτύου. Τέλος , η κοινωνία οφείλει να ορίζει ηλικιακό όριο σε όλες τις ηλεκτρονικές εφαρμογές.

Συνοψίζοντας, η τεχνολογία δεν είναι ούτε μόνο διασκέδαση ούτε μόνο κίνδυνος. Είναι ένα εργαλείο που μπορεί να γίνει πολύ χρήσιμο για την βελτίωση της ζωής ή πολύ προβληματικό, ανάλογα πώς το χρησιμοποιούμε. Με σωστή καθοδήγηση αλλά και μέτρο , οι νέοι μπορούν να απολαμβάνουν τα οφέλη της τεχνολογίας.

 Ντάτσης Χρήστος

Ευχαριστούμε τον κ. Μαγκλίνη και την εφημερίδα «Καθημερινή» για τη φιλοξενία της!

Οι δυο τους γνωρίστηκαν στις αρχές του 20^ου αιώνα και ανέπτυξαν ένα έντονο συναισθηματικό δεσμό. Η σχέση τους, αν και δυνατή και ουσιαστική, παρέμεινε πλατωνική, καθώς η Πηνελόπη (κόρη του Εμμανουήλ Μπενάκη) ήταν ήδη παντρεμένη με τον Στέφανο Δέλτα επέλεξε να μην αντιταχθεί στις τότε κοινωνικές συμβάσεις. Ωστόσο, ο Δραγούμης επηρέασε βαθιά τη σκέψη της αλλά και τη ζωή της. Η αλληλογραφία τους φανερώνει έναν μεγάλο έρωτα αλλά και κοινά ιδανικά για την πατρίδα και τον ελληνισμό. Η πλατωνική αυτή σχέση της Πηνελόπης Δέλτα με τον Δραγούμη τελείωσε το 1908, όταν αυτός συνδέθηκε με τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Από τότε, και μέχρι τον θάνατό της, η Πηνελόπη Δέλτα, μαυροφορέθηκε.

Πώς συνδέεται, λοιπόν, το σχολείο μας με όλα τα παραπάνω; Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ο δρόμος που φέρει το όνομα «Ίων Δραγούμης» βρίσκεται παράλληλα με το σχολείο μας, το οποίο τιμά το όνομα της Πηνελόπης Δέλτα. Το γεγονός αυτό, λοιπόν, δεν είναι μια απλή γεωγραφική λεπτομέρεια. Μοιάζει σαν μια σιωπηλή υπενθύμιση της ιστορικής και κυρίως συναισθηματικής τους σύνδεσης. Δύο πρόσωπα που ενώθηκαν μέσα από ιδέες, όραμα και αγάπη, χωρίστηκαν από τις κοινωνικές συμβάσεις και τις προσωπικές τους επιλογές, «συναντιούνται» ξανά στον χώρο, όπου μορφώνονται νέοι άνθρωποι. Η Πηνελόπη Δέλτα και ο Ίωνας Δραγούμης είναι πλέον μαζί!

Ίσως τελικά αυτή η μικρή σύμπτωση να μας καλεί να γνωρίσουμε καλύτερα την ιστορία και να αντιληφθούμε πως πίσω από τα ονόματα των δρόμων κρύβονται ανθρώπινες ιστορίες που συνεχίσουν να μας αγγίζουν μέχρι σήμερα!

Πέννυ Πουρνάρα