Κοιτάμε έναν πίνακα γεμάτο βούλες. Άλλες είναι μεγάλες, άλλες μικρές, κοντά ή μακριά μεταξύ τους. Κι όμως… αυτός ο πίνακας μπορεί να «παίξει» μουσική!
Κάθε βούλα γίνεται ένας ήχος.
Οι μεγάλες βούλες ακούγονται δυνατά, οι μικρές σιγανά.
Όταν οι βούλες είναι κοντά, οι ήχοι παίζονται γρήγορα· όταν είναι μακριά, πιο αργά.
Τα παιδιά μετατρέπουν τον πίνακα σε παρτιτούρα και τον «διαβάζουν» με παλαμάκια, με τη φωνή ή με απλά μουσικά όργανα. Έτσι, η ζωγραφιά γίνεται μουσική και η μουσική παιχνίδι.
Γιατί οι πίνακες δεν είναι μόνο για να τους βλέπουμε… είναι και για να τους ακούμε! ????✨
