Παλαιότερα η ρωμαϊκή πόλη Πλωτινόπολη βρισκόταν στον λόφο της Αγίας Πέτρας, όπου τα τελευταία χρόνια γίνονται αρχαιολογικές ανασκαφές και προσπάθεια ανάδειξης του αρχαιολογικού χώρου.

Στο Διδυμότειχο, συνυπάρχουν αρμονικά όλες οι θρησκείες και όλες οι πληθυσμιακές κοινότητες , γεγονός που αποτυπώνεται στην πληθώρα των μνημείων του, Ρωμαϊκά, Βυζαντινά, Οθωμανικά.

Ιστορία

Η ιστορία του Διδυμοτείχου ξεκινά από τη Νεολιθική περίοδο, όταν κατοικούταν ο λόφος της Αγίας Πέτρας, στο νοτιοανατολικό άκρο της σημερινής πόλης, όπως αποδεικνύουν τα ενδιαφέροντα ευρήματα, και συνεχίζει να κατοικείται και στη διάρκεια της κλασικής και της ελληνιστικής περιόδου.

Στις αρχές του 2ου μ.Χ. αιώνα ο ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊανός επανιδρύει την πόλη και την μετονομάζει σε Πλωτινόπολη, που σύντομα γίνεται μία από τους σημαντικές αυτόνομες πόλεις της επαρχίας της Θράκης.

Το Βυζαντινό Διδυμότειχο αναπτύσσεται μετά τον 7^ο αιώνα, μέσα στο κάστρο του Καλέ και ανάγεται στην πλέον σημαντική πόλη της Θράκης. Σήμερα το κάστρο διατηρείται στο μεγαλύτερο μήκος με τους 24 πύργους του, καθιστώντας το από τα πιο επιβλητικά σωζόμενα κάστρα του Βυζαντίου.

Το Διδυμότειχο καταλήφθηκε οριστικά από τους Οθωμανούς Τούρκους στα 1361 και μετονομάζεται σε Ντιμετόκα. Ανάμεσα στα μνημεία της περιόδου η προσοχή του επισκέπτη εστιάζεται στο διάσημο και επιβλητικό Μεγάλο Τέμενος, γνωστό ως Τέμενος του Σουλτάνου Βαγιαζήτ του Κεραυνού, κτισμένο τους αρχές του 15^ου αιώνα.

Κατά τον 18^ο και 19^ο αιώνα στο Διδυμότειχο αναπτύσσεται και το ελληνικό στοιχείο. Η παρουσία  αυτή αποτυπώνεται στις μεταβυζαντινές εκκλησίες της πόλης, με τις εικόνες – αφιερώματα των συντεχνιών και τα θαυμάσια ξυλόγλυπτα τέμπλα.

Το Διδυμότειχο εντάσσεται στην Ελλάδα με τη συνθήκη των Σεβρών, τον Ιούλιο του 1920.

Ο σημερινός ναός κτίστηκε το 1834. Στο πάνω μέρος της εισόδου βρίσκεται ελλειψοειδής μαρμάρινη επιγραφή, η οποία φέρει στο κέντρο δικέφαλο αετό με κορώνα και σταυρό.
Το θαυμάσιο ξυλόγλυπτο τέμπλο είναι τριζωνικό, χωρισμένο από πεσσίσκους σε 15 διάχωρα, σε τρία από τα οποία ανοίγονται οι θύρες του ιερού. Στη μεσαία ζώνη του Τέμπλου έχουμε τις δεσποτικές εικόνες και στην ανώτερη 27 μικρές εικόνες με παραστάσεις από το Δωδεκάορτο, αγίους κτλ. Το κατώτερο τμήμα του τέμπλου κοσμούν ωραίοι πίνακες αποδιδόμενοι με γκριζοχρωμίες οι οποίοι απεικονίζουν φανταστικά ή πραγματικά τοπία , κτίσματα και πόλεις, πύργους, μοναστήρια και μέγαρα σε παραστάσεις παρόμοιες με εκείνες που συναντώνται σε κοσμικές τοιχογραφίες αρχοντικών της εποχής.

Η δεσποτική εικόνα του αγίου του ναού, παρότι φέρει ημερομηνία επαργύρωσης 1842, είναι κατά πολύ παλαιότερη και αυτό αποδεικνύεται από την εξαιρετική απόδοση του προσώπου. Η παλαιότητα της εικόνας άλλωστε αιτιολογεί την ύπαρξη άλλων δύο δεσποτικών εικόνων του αγίου, η δεύτερη από τις οποίες είναι του Νικολάου Ανδριανουπολίτη και βρίσκεται σήμερα στο νάρθηκα. Τρίτη, επίσης θαυμάσια εικόνα του αγίου με σκηνές από το βίο του, είναι αναρτημένη επάνω από την κεντρική είσοδο προς τον κυρίως ναό.