Οι στήλες που γνωρίσατε στο πρώτο τεύχος περιλαμβάνονται και σε αυτό, με νέα άρθρα. Επιπλέον, έχουμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε και τη νέα στήλη “Ο παλιός…είναι αλλιώς!”, η οποία φιλοδοξεί να δώσει το λόγο σε μαθητές παλαιότερων ετών που έχουν πλέον αποφοιτήσει.

Διαβάστε το τεύχος αυτό για να μάθετε για το “Μαστορόπουλο”, τη “Μπουγάδα”, την “Αλιάδα”, να ταξιδέψετε στην Αίγυπτο, να θαυμάσετε τη δημιουργικότητα των μαθητών μας και να δοκιμάσετε τις συνταγές που σας προτείνονται.

Καλή ανάγνωση!

Συντάκτης: Σοφία

Είμαστε εμείς που αφήνουμε τη δουλειά, την κούραση και τις υποχρεώσεις της ημέρας στην άκρη, για να καθίσουμε στο θρανίο. Δεν είναι εύκολο να κρατάς το στυλό όταν τα χέρια σου είναι βαριά από το μεροκάματο αλλά το κάνουμε γιατί θέλουμε.

Στο Εσπερινό Σχολείο δεν μαθαίνουμε μόνο γράμματα. Μαθαίνουμε να μην τα παρατάμε. Κάθε μάθημα είναι ένα βήμα πιο κοντά σε μια καλύτερη ζωή, σε ένα πτυχίο που το χρωστάμε στον εαυτό μας, μια δεύτερη ευκαιρία για ένα πτυχίο, ένα καλύτερο αύριο.

Εδώ δεν ανταλλάσουμε απλώς γνώσεις αλλά δύναμη. Κοιτάμε ο ένας τον άλλο στα μάτια και ξέρουμε πως ο δρόμος είναι ανηφορικός αλλά η θέα στην κορυφή θα μας αποζημιώσει.

Γιατί στο τέλος της μέρας, η κούραση περνάει αλλά η μόρφωση μένει.

Συντάκτης: Έρη

Τον είχα χαμένο για κάμποσο καιρό. Ώσπου μια μέρα, να το σφύριγμα του! Πηγαίνω στο παράθυρο και βλέπω τον Κώστα.

• Θέλω κάτι να σου πω, μου λέει. Έρχεσαι μια στιγμή κάτω;

Βγήκα έξω.

• Τι θέλεις Κώστα;

• Μου είπες πως ξέρεις και διαβάζεις γράμματα. Έχω ένα γράμμα, θέλεις να μου το διαβάσεις;

• Γράμμα; Εγώ δεν έχω διαβάσει ως τώρα γράμματα έτσι από χέρι γραμμένα. Μόνο του βιβλίου τα γράμματα διαβάζω.

• Για δοκίμασε.

Το ανοίξαμε, δοκίμασα μα δυσκολεύτηκα πολύ.

• Έλα μέσα Κώστα, η μητέρα μου θα σου το διαβάσει.

Μπήκαμε μέσα κι εγώ είπα στην μητέρα μου για ποιο σκοπό ήρθε ο Κώστας.

• Κάθισε γιόκα μου και δώσε μου το γράμμα να σου το διαβάσω.

Το γράμμα ήταν από τη γιαγιά του και έγραφε:

                                                                                                            Ζευγαλοτό, 12 του Οκτώβρη 1932

                  Αγαπητό μου παιδί.

                  Έλαβα τα λεπτά που μου έστειλες. Σε ευχαριστώ παιδάκι μου κι ο Θεός να σε βοηθήσει.

                  Μου παρήγγειλες να ρθω αυτού μα τι να με κάνεις γρια γυναίκα; Να μπορούσα να δούλευα!

                  Άσε με να το σκεφτώ.

                                                                                                           Έχε την ευχή μου,

                                                                                                                       Η γιαγιά σου

Η μητέρα διάβασε το γράμμα και σήκωσε τα μάτια της δακρυσμένα και κοίταξε τον Κώστα.

• Μπράβο Κώστα! Τόσο μικρός και φροντίζεις τη γιαγιά σου! Αυτό δείχνει πως είσαι καλό παιδί. Θέλω να γίνεις φίλος με το παιδί μου. Πες μου Κώστα, βρίσκεσαι μακριά από τους δικούς σου;

• Δεν έχω δικούς μου πια. Είμαι από τη Σμύρνη. Όλους τους έχασα! Τον πατέρα μου, τη μητέρα μου και τον αδελφό μου. Μονάχα εγώ σώθηκα με τη γιαγιά μου. Από τη Σμύρνη μας έφεραν εδώ, σε ένα χωριό. Εγώ ήρθα ύστερα μόνος μου εδώ πέρα μαζί με έναν γείτονά μου για να βρω και να μάθω καμιά δουλειά. Τώρα ζητάω να φέρω και τη γιαγιά μου. Να δω πως θα τα καταφέρω.

• Και δεν ξέρεις καθόλου γράμματα;

• Καθόλου, είπε ο Κώστας.

• Να του μάθω εγώ μητέρα; Να έρχεται ο Κώστας κάθε βράδυ στο σπίτι ύστερα από τη δουλειά του και εγώ θα τον διαβάζω.

Πώς χάρηκε το καημένο το μαστορόπουλο!

• Αλήθεια, με ρώτησε, θα μου κάνεις αυτό το καλό; Να δεις και εγώ ότι μου ζητήσεις θα στο κάνω.

Από κείνη τη μέρα γίναμε οι πιο καλοί φίλοι. Κάθε βράδυ ερχόταν ο Κώστας και μελετάγαμε μαζί. Η μητέρα συχνά έλεγε ότι κοντεύει ο μαθητής να περάσει το δάσκαλο και γελάγαμε και οι τρεις.

Μια μέρα ο Κώστας μου έλυσε το πιο δύσκολο πρόβλημα που είχαμε! Κανείς στην τάξη δεν το είχε λύσει, ούτε ο σοφός της τάξης μας, ο Μήτσος.

• Ποιος έλυσε το πρόβλημα, ρώτησε ο δάσκαλος.

Εγώ μόνο σήκωσα το χέρι.

• Μπράβο, μπράβο, μου είπαν.

Μα εκείνη τη στιγμή συλλογίστηκα τον Κώστα και είπα:

• Να μη μου λέτε εμένα το μπράβο, να το πείτε στον Κώστα, το μαστορόπουλο,

και διηγήθηκα με δυο λόγια την ιστορία του Κώστα.

• Ε, τότε, είπε ο δάσκαλος, μπράβο και σε σένα που είσαι τόσο ευγενικός δάσκαλος και μπράβο και του Κώστα που είναι τόσο καλός μαθητής!

Όλη η τάξη θέλει τώρα να γνωρίσει τον Κώστα.

• Αύριο να μας τον φέρεις.

Την άλλη μέρα να ‘μαστε μαζί και οι δύο. Ο καημένος ο Κώστας με πόση συγκίνηση μπήκε στο σχολείο! Στάθηκε σαστισμένος και μας κοίταξε όλους μέσα στην τάξη.

• Σου αρέσει, τον ρώτησε ο δάσκαλος.

• Δεν ξέρω, είπε. Μου αρέσει όμως να μάθω γράμματα για να μπορώ να διαβάζω βιβλία.

Από εκείνη τη μέρα άρχισε για τον Κώστα μια νέα ζωή. Ο δάσκαλος διόρισε επιστάτη του σχολείου τη γιαγιά του Κώστα και αυτός έγινε μαθητής.

Συντάκτης: Ελένη

Χρόνια δύσκολα, σκληρά, φοβισμένα, φαλλοκρατικά, οικογένειες πολύτεκνες.

Πρωταγωνιστικό ρόλο στην  καθημερινότητα, η γυναίκα σύζυγος, μάνα, νοικοκυρά, εργάτρια-μέλισσα. Πολλοί οι ρόλοι της, ατελείωτη εξαντλητική βάρδια, 18ωρη.

Καμία εξέλιξη δεν έφτασε ως εκεί. Ανύπαρκτη ύδρευση και για ηλεκτρισμό ούτε λόγος.

Η νοικοκυρά-εργάτρια, έπρεπε να αρχίσει από τις 5 τα χαράματα για να φέρει όλους τους ρόλους της εις πέρας. Δεν έχανε ποτέ την ώρα την, ήταν τα κοκόρια που την ξυπνούσαν. Ρολόι αλάνθαστο. Μέσα στις ατελείωτες ώρες εργασίας ήταν και το πλύσιμο των ρούχων, “Η Κεφαλλονίτικη μπουγάδα”.

Ο νους τρέχει πίσω. Ατελείωτες εικόνες ζωντανές σου προκαλούν μια πικρή μελαγχολία.

Πάνω σε τέσσερα μεγάλα ποριά τοποθετείται το μαστέλο μεγάλο με τρία χερούλια, κατασκευασμένο από χοντρή λαμαρίνα που αντέχει στα χρόνια και δεν σκουριάζει ποτέ. Δίπλα του ένα χαμηλό, πλατύ κοφίνι και άλλα δύο πιο ψηλά για τα σκούρα και λευκά ρούχα και η σκάφη με τη σανίδα πλύσης.

Η γυναίκα-πλύστρα βάζει την πυροστιά στη φωτιά, τοποθετεί πάνω την πινιάτα, τη γεμίζει νερό που η ίδια έχει βγάλει με τα χέρια της, αν είναι τυχερή, από τη στέρνα που είναι ρηχή, αν όχι από το πηγάδι που είναι πολύ πιο βαθύ, ρίχνει μέσα νεραντζάνθια, δεντρολίβανο, φύλλα πορτοκαλιάς και λεμονιάς και μπόλικη στάχτη αφού την κοσκινίσει και τ’ αφήνει να βράσουν.

Πηγαίνει στο μαστέλο και τοποθετεί τα σκούρα ρούχα απλωτά. Αφού τα τελειώσει βάζει από πάνω το κοφίνι ώστε να μην ακουμπά στα σκούρα ρούχα. Στον πυθμένα του καλαθιού βάζει ένα κομμάτι ύφασμα από δίμιτο λευκό, σαπουνίζει ένα-ένα τα ασπρόρουχα με τα απολειφάδια και τα τοποθετεί όμορφα στο κοφίνι. Όταν τελειώσει, τα σκεπάζει με ένα κομμάτι δίμιτο και από πάνω σφραγίζει καλά με διπλή καναβάτσα ώστε να μην περάσει η στάχτη.

Φέρνει την πινιάτα και με σιδερένια κανάτα αρχίζει να ρίχνει πάνω από την καναβάτσα την αλισίβα, δηλαδή το μείγμα που έχει βράσει. Τ’ αφήνει όλο το βράδυ.

Την άλλη μέρα αρχίζει η επίπονη σκληρή και πολύωρη πλύση των ρούχων.

Βάζει τη σκάφη πάνω σε ποριά και ρίχνει μέσα καθαρό καυτό νερό και αρχίζει να σαπουνίζει ένα-ένα τα ρούχα πάνω στην κυματιστή σανίδα πλύσης που έχει μια θήκη στην άκρη για να βάζει το σαπούνι που η ίδια είχε φτιάξει με τα κατακάθια από τα πληθάρια και ποτάσα. Δίπλα άλλα δυο μαστέλα για το πέρασμα των ρούχων και μια σκαφούλα για το λουλάκι, για το τελευταίο πέρασμα των ρούχων.

Αφού τελειώσει το πλύσιμο, αρχίζει το πέρασμα, στύψιμο και άπλωμα στα σύρματα τα οποία έδεναν από δέντρο σε δέντρο για να αντέχουν το βάρος. Μοσχομύριζε ο τόπος από την ευωδιά των ρούχων. Οι αχτίνες του ήλιου θάμπωναν στο λευκό και στη λάμψη τους.

Μάζεμα αφού στέγνωναν και σίδερο στο σιδεροκάρβουνο. Φύλαγμα στο κομό και για μια εβδομάδα θα ξεκουραστεί τουλάχιστον από το πλύσιμο.

Κάθε φορά που η νοικοκυρά έπαιρνε κάποιο ασπρόρουχο από το κομό βύθιζε το πρόσωπό της πάνω του για να ρουφήξει το άρωμα που είχαν αφήσει τα νεραντζάνθια, το δεντρολίβανο και τα φύλλα της λεμονιάς και της πορτοκαλιάς.

ΥΜΝΟΣ σ’ αυτά τα ταλαιπωρημένα, κουρασμένα χέρια που ως και η γραμμή της ζωής στην παλάμη της είχε κομματιστεί, είχε γίνει θαμπή, σχεδόν αόρατη από τους ρόζους, τις φουσκάλες και τις κακουχίες της καθημερινότητας της.

ΥΜΝΟΣ στην ηρωίδα νοικοκυρά, σύζυγο, μάνα, εργάτρια της Κεφαλληνιακής επαρχίας.

Μικρό Λεξιλόγιο της Μπουγάδας:

Ποριά: δουλεμένες στο χέρι πέτρες με μεγάλο μέγεθος ώστε να είναι λείες

Μαστέλο: μεγάλο σιδερένιο δοχείο με 3 χερούλια, πλατύ πάνω και πιο στενό κάτω

Πινιάτα: μεγάλο δοχείο σαν κατσαρόλα που ζέσταιναν νερό για μπάνιο, ήταν πάντα μαύρο από τον καπνό

Κοφίνι: μεγάλο καλάθι φτιαγμένο από λυγαριά και καλάμια

Πυροστιά: σιδερένια κατασκευή με τρία πόδια, χαμηλή για να βάζουν πάνω την κατσαρόλα ή το τηγάνι για μαγείρεμα

Δίμιτο: χοντρό ύφασμα με πολύ πυκνή ύφανση

Απολειφάδια: χρησιμοποιημένα κομμάτια σαπουνιού

Καναβάτσα: χοντρό ύφασμα από τσουβάλι που οι νοικοκυρές το κεντούσαν με μάλλινες κλωστές και το έκαναν χαλάκια

Αλισίβα: το σταχτόνερο που έβραζαν, καθάριζε πολύ καλά τα ρούχα

Σκάφη: σιδερένια στενόμακρη μπανιέρα

Σιδεροκάρβουνο: ήταν το σίδερο της εποχής, έβαζαν μέσα κάρβουνα για να σιδερώσουν

Κομό: σημερινή σιφινιέρα με βαθιά συρτάρια σκαλιστά και από πάνω μάρμαρο

Ρόζους: από την πολύ δουλειά τα χέρια γίνονταν πολύ σκληρά

Λουλάκι: το λευκαντικό της εποχής

Συντάκτης: Αγγελική

Η κεφαλλονίτικη αλιάδα είναι μια παραλλαγή της σκορδαλιάς. Καταναλώνεται σε κάθε κεφαλλονίτικο σπίτι την 25η Μαρτίου και την Κυριακή των Βαΐων. Το όνομα της προέρχεται από τη λατινική λέξη άλλιουμ (allium) που σημαίνει σκόρδο. Η λέξη αυτή μετατράπηκε στην υστερολατινική λέξη aliatum, στη συνέχεια στη βενετική aliaga και πέρασε στη μεσαιωνική Ελλάδα ως αλιάδα.

 Τόσο οι Αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν σκορδαλιά (με σκόρδα, μαύρες ελιές, τυρί τριμμένο και μπόλικο λάδι) όσο και οι Βενετοί (με κοπανισμένο σκόρδο, λάδι και ξύδι). Παραδοσιακά η σκορδαλιά γίνεται με μπαγιάτικο (σταρένιο) ψωμί, κοπανισμένο σκόρδο, μπόλικο λάδι, χυμό λεμονιού, αλάτι και πιπέρι.

Η διαφορά της κεφαλλονίτικης αλιάδας από την παραδοσιακή σκορδαλιά είναι ότι γίνεται με σκόρδα και πατάτες, χωρίς ψωμί και χωρίς καρύδια. Άλλη μια βασική διαφορά της αλιάδας από τη σκορδαλιά είναι η προσθήκη ζωμού από ψάρια (π.χ. βρασμένου μπακαλιάρου). Επίσης, η παραδοσιακή αλιάδα θέλει γουδοχέρι και γερά μπράτσα για να γίνει το μείγμα αλοιφή.

Η αλιάδα συνήθως συνοδεύει τον μπακαλιάρο ή το κοφίσι (στοκφις=σκληρό ψάρι) αλλά συνοδεύει εξίσου υπέροχα και άλλα ψάρια, βραστά, ψητά ή τηγανιτά. Αναλόγως την εποχή συνοδεύεται από παντζάρια (κοκκινογούλια), βλίτα (βλίτρα), αμπελοφάσουλα, κουνουπίδια (κάβολε), κολοκύθια (μορόπουλα) κ.α.

Ο τρόπος σερβιρίσματος της έχει μια παραδοσιακή χροιά που συνιστά ολόκληρη ιεροτελεστία. Ένα μεγάλο και βαθύ πιάτο απαιτείται για το σερβίρισμά της. Παλιά υπήρχαν ειδικά ξύλινα ή πήλινα πιάτα για το σερβίρισμα της, τα λεγόμενα “πιάτα για την αλιάδα”. Στον πάτο του πιάτου μπαίνει μια ποσότητα βραστού ή τηγανητού μπακαλιάρου (ή κοφισιού) η οποία ραντίζεται με χυμό λεμονιού. Από πάνω μπαίνουν διάφορα χόρτα και τέλος η αλιάδα. Τέλος μπαίνει το λάδι, πολύ κατά προτίμηση για να την γλυκάνει από την πολύ αψάδα.

Ακολουθεί μια συνταγή για την αλιάδα.

 Υλικά

4 πατάτες βρασμένες και ξεφλουδισμένες

2-4 σκελίδες σκόρδο, ανάλογα με το πόσο δυνατή τη θέλετε

Χυμό ενός λεμονιού ή 3-4 κουταλιές ξύδι

½ φλιτζάνι ελαιόλαδο

Λίγο ζωμό από τον μπακαλιάρο

Αλάτι, πιπέρι

 Εκτέλεση

Χτυπάτε στο γουδί το σκόρδο, με λίγο αλάτι, μέχρι να λιώσει.

Προσθέτετε τις βρασμένες πατάτες και συνεχίζετε το χτύπημα, μέχρι να λιώσουν και να γίνουν κρέμα.

Προσθέτετε σταδιακά το λεμόνι ή το ξύδι και το ελαιόλαδο, έως ότου γίνουν λεία.

Στη συνέχεια προσθέτετε και το ζωμό του ψαριού λίγο-λίγο ανακατεύοντας, μέχρι να γίνει αλοιφή η αλιάδα.

Δοκιμάζετε και διορθώνετε τη γεύση, αν χρειάζεται, με αλατοπίπερο, ελαιόλαδο και λεμόνι.

Συντάκτης: Κορίνα

φοράνε χαμόγελα φτιαγμένα από καπνό.

Στα μάτια τους γυαλίζει ένα φως που δεν ζεσταίνει,

μια λάμψη δανεική, που γρήγορα σβήνει.

Λόγια χρυσαφένια που γίνονται στάχτη,

Υποσχέσεις κενές σαν ξεραμένα δάκρυα.

Κι όταν τους ψάξεις λίγο πίσω απ’ την όψη,

θα βρεις μονάχα σκιές χωρίς καρδιά, χωρίς φωνή.

Μα μη φοβάσαι, η αλήθεια πάντα νικά.

Έχει ρίζες βαθιές, σαν τα δέντρα στη γη.

Και όσο οι ψεύτικοι θα σβήνουν στο σκοτάδι,

οι αληθινοί θα λάμπουν πιο πολύ.

Γιατί το φως δεν δανείζεται,

Γεννιέται.

Και στους ανθρώπους αυτούς

που ζουν με ψέμα,

η σιωπή λέει όσα δεν είπαν ποτέ,

πως φοβήθηκαν να γίνουν αυτοί

που θα μπορούσαν να είναι.

Συντάκτης: Πολυξένη

Στο σχολείο ο χρόνος μετριέται σε ώρες, διαγωνίσματα, προθεσμίες, εργασίες, παρουσία. Κι όμως, όταν δεν σταματάμε ποτέ, η κούραση δεν φαίνεται αμέσως. Αντίθετα, συσσωρεύεται. Και κάποια στιγμή μας προλαβαίνει εκείνη, μας ξεπερνάει, μας νικάει και μας καθηλώνει.

Ας σκεφτούμε διαβάζοντας αυτές τις γραμμές πως δεν χρειάζεται να τα κάνουμε όλα. Δεν είναι ανάγκη να γινόμαστε χίλια κομμάτια αγνοώντας τις ανάγκες μας. Ας θυμηθούμε πως δεν είναι όλα επείγοντα. Και ότι καμιά φορά, το πιο σημαντικό πράγμα που «δεν προλαβαίνουμε» είναι να ακούσουμε τον εαυτό μας, να τον προστατέψουμε και να νοιαστούμε για μας.

Μικρή Ανάσα: Δεν είναι αδυναμία να σταματάς. Είναι ανάγκη.

Συντάκτης: Δήμητρα

Η πρώτη μου δυνατή εντύπωση ήταν οι Πυραμίδες της Γκίζας. Παρόλο που τις έχουμε δει αμέτρητες φορές σε βιβλία και φωτογραφίες, τίποτα δεν συγκρίνεται με τη θέα τους από κοντά. Στέκονται επιβλητικές μέσα στην έρημο, υπενθυμίζοντας το μεγαλείο ενός πολιτισμού που εξακολουθεί να μας συναρπάζει. Νιώθει κανείς δέος μπροστά σε αυτά τα μνημεία που κατασκευάστηκαν χιλιάδες χρόνια πριν.

Εξίσου εντυπωσιακή ήταν η επίσκεψη στο νέο Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο. Ο σύγχρονος σχεδιασμός του κτιρίου έρχεται σε αντίθεση με τα αρχαία εκθέματα και τους θησαυρούς που φιλοξενεί. Αγάλματα, σαρκοφάγοι, κοσμήματα και αντικείμενα καθημερινής ζωής ζωντάνεψαν την ιστορία μπροστά στα μάτια μου , χαρίζοντάς μου μια μοναδική αξέχαστη εμπειρία.

Ιδιαίτερη αίσθηση μου προκάλεσε και η επίσκεψη στο Τέμενος του Μωχάμεντ Άλι, ένα από τα πιο επιβλητικά τζαμιά του Καΐρου. Η αρχιτεκτονική του, οι θόλοι, τα φώτα και η ατμόσφαιρα κατάνυξης δημιουργούν έναν χώρο γαλήνης και περισυλλογής, ακόμη και για τον μη μουσουλμάνο επισκέπτη.

Το ταξίδι μου συνέπεσε με την έναρξη του Ραμαζανιού, της σημαντικότερης θρησκευτικής περιόδου για τους μουσουλμάνους. Το Κάιρο ήταν στολισμένο με πολύχρωμα φωτάκια και φαναράκια, τα λεγόμενα «φα-νούς» και το βράδυ η πόλη αποκτούσε μια γιορτινή, ζεστή ατμόσφαιρα. Μετά τη δύση του ήλιου, όταν ολοκληρώνεται η νηστεία της ημέρας, οι οικογένειες συγκεντρώνονταν για το ιφτάρ, το κοινό γεύμα. Οι δρόμοι γέμιζαν ζωή και τα μαγαζιά χάριζαν νερό, πορτοκαλάδες και φαγητό στους περαστικούς. Δοκίμασα αρωματικά τσάγια με δυόσμο και ιβίσκο, πεντανόστιμες αραβικές πίτες και λαχταριστά σιροπιαστά γλυκά.

Ιδιαίτερα όμορφοι ήταν οι απογευματινοί μου περίπατοι στις όχθες του Νείλου. Το φως του δειλινού να καθρεφτίζεται στο νερό, οι βάρκες που διέσχιζαν αργά το ποτάμι και η κίνηση της πόλης στο βάθος δημιουργούσαν μια εικόνα γαλήνης μέσα στη ζωντάνια της μεγαλούπολης.

Ξεχωριστή εμπειρία αποτέλεσε και η επίσκεψή μου στην ιστορική αγορά Χαν ελ-Χαλίλι. Στενά δρομάκια γεμάτα χρώματα, υφάσματα, μπαχάρια, κοσμήματα και χειροποίητα αντικείμενα σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή. Η αίσθηση της πολύβουης, πολύχρωμης και ζωηρής ανατολίτικης αγοράς, με τους ήχους και τις μυρωδιές της, είναι πραγματικά μοναδική.

Η εκδρομή στην Αλεξάνδρεια αποτέλεσε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο του ταξιδιού μου. Η πόλη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με τη θαλασσινή της αύρα και τη μεσογειακή της ταυτότητα, δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας για έναν Έλληνα επισκέπτη. Περπατώντας στην παραλία και αντικρίζοντας τη σύγχρονη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ τη βαριά ιστορική κληρονομιά της πόλης ως κέντρου γνώσης και πολιτισμού.

Ιδιαίτερα συγκινητική για μένα ήταν η επίσκεψη στο σπίτι του Κωνσταντίνου Καβάφη, όπου σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Στον χώρο όπου έζησε και δημιούργησε ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής, ένιωσα πως η λογοτεχνία γεφυρώνει χώρες και εποχές. Λίγο αργότερα, βρέθηκα στο Φρούριο Καΐτμπεη, το κάστρο που υψώνεται στο σημείο όπου βρισκόταν κάποτε ο περίφημος Φάρος της Αλεξάνδρειας, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Η θέα στη Μεσόγειο και την πόλη από εκείνο το σημείο προκαλεί δέος και στοχασμό.

Ωστόσο, πέρα από τα μνημεία και τις εντυπωσιακές εικόνες, αυτό που με σημάδεψε περισσότερο ήταν οι άνθρωποι. Σε πολλές περιοχές διακρίνεται εμφανώς η οικονομική δυσκολία. Ο αγώνας για την επιβίωση είναι καθημερινός, τα σπίτια απλά και φτωχικά, τα χέρια δουλεμένα και τα πρόσωπα κουρασμένα. Κι όμως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, συνάντησα ευγένεια, καλοσύνη και αυθεντική φιλοξενία. Χαμόγελα, πρόθυμες εξηγήσεις, διάθεση επικοινωνίας και μια ανοιχτή καρδιά που σε κάνει να νιώθεις ευπρόσδεκτος.

Η Αίγυπτος είναι μια χώρα αντιθέσεων: αρχαίο και σύγχρονο, έρημος και μεγαλούπολη, παράδοση και καθημερινότητα. Το ταξίδι αυτό δεν ήταν για μένα μόνο μια τουριστική εμπειρία, αλλά ένα μάθημα ιστορίας και πολιτισμού.

Επιστρέφοντας από αυτό το ταξίδι, στο αεροδρόμιο η βαλίτσα μου ήταν τελικά πιο βαριά από όταν πήγα, όχι μόνο από τα αναμνηστικά που πήρα μαζί μου, αλλά από εικόνες, αρώματα και σκέψεις. Κουβάλησα λίγη άμμο της ερήμου στα παπούτσια μου, λίγη υγρασία της Μεσογείου στα μαλλιά μου και μια ελαφριά αδυναμία στις πικάντικες γεύσεις!

Πάνω απ’ όλα όμως, γύρισα με την αίσθηση ότι κάθε ταξίδι είναι ένα μικρό μάθημα ζωής. Άλλοτε σε διδάσκει ιστορία μπροστά σε μια πυραμίδα, άλλοτε ταπεινότητα μπροστά στην καθημερινότητα των ανθρώπων, κι άλλοτε απλώς σου θυμίζει ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος και πιο ενδιαφέρων απ’ όσο χωρά στις σελίδες ενός σχολικού βιβλίου.

Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το ωραιότερο σουβενίρ: η διάθεση να συνεχίσω να γνωρίζω και να ταξιδέψω ξανά! Στην Αίγυπτο θα έλεγαν «Ινσαλά», δηλαδή, αν θέλει ο Θεός, κι εγώ δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω και να συμφωνήσω!

Συντάκτης: Δήμητρα

Υλικά:

• 3 κρόκοι αυγών
• 800-900 γρ. ηλιέλαιο
• 1 κουτ. σούπας μουστάρδα
• λεμόνι
• αλάτι
• πιπέρι (άσπρο)