Ο πλάτανος της φωτογραφίας φυτεύτηκε γύρω στο 1870 από τον προπάππου μου σε μία περιοχή της Καλλιθέας, Δήμου Τανάγρας, η οποία ονομάζεται «Βιλιάμι». Οι λόγοι που φυτεύονταν οι πλάτανοι εκείνη την εποχή ήταν είτε για να λειτουργήσουν ως φυσικά σύνορα μεταξύ χωραφιών-κτημάτων, είτε για να προσφέρουν σκιά αφού μετά τη σκληρή αγροτική εργασία αποτελούσαν το ιδανικότερο καταφύγιο για ξεκούραση. Ιδιαίτερης σημασίας είναι το γεγονός ότι ο προπάππους μου είχε φτιάξει πάνω στον πλάτανο ένα δεντρόσπιτο, για να απολαμβάνει τη σκιά του πλατάνου, αλλά και τη θέα. Τέλος, στην τοποθεσία αυτή είχαν φυτευτεί τρία ακόμη πλατάνια, όμως εξαιτίας πυρκαγιάς μόνο ένα επιβίωσε και κατάφερε να ευδοκιμήσει. Το ύψος του υπολογίζεται στα 35 μέτρα και η περίμετρος του είναι 6 μέτρα.

       Είναι πολύ συγκινητικό που έχω μέχρι σήμερα κάτι το τόσο ζωντανό και όμορφο να μου θυμίζει τον προπάππου μου, τη θέα και τη σκιά του οποίου ελπίζω να απολαύσουν και οι επόμενες γενιές.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BB%CE%AC%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%82

Απόστολος Συκαράς, μαθητής Β’ Λυκείου

Το παγόνι

Το πανέμορφο παγόνι

κατηγόραγε τ’ αηδόνι

«Τραγουδεί στη ερημιά

και θαυμάζουν τη φωνή του.

Μα δε βλέπουν το κορμί του

που ’χει τόσην ασκημιά;

Σταχτερό κοντούλι σώμα,

μήτε ουρά και μήτε χρώμα.

Πού η λαμπρή μου η θεωρία

και της όψης μου τα μάγια!

Σαν ανοίξω το φτερό,

γίνομαι άξαφνα κυρία

με σμαράγδινη βεντάγια,

που πηγαίνει στο χορό.»

«Είν’ αλήθεια» λέει τ’ αηδόνι

το έρημο και μοναχό,

«μ’ έκανε ο Θεός φτωχό,

σ’ έντυσε για το σαλόνι.

Τα στολίδια σου να δείξεις…

μα το στόμα μην τ’ ανοίξεις.»

(από το βιβλίο: Zαχαρίας Λ. Παπαντωνίου, Xελιδόνια, Bιβλιοθήκη Eκπαιδευτικού Oμίλου, 1920)

Φωτογραφίες του Απόστολου Συκαρά, μαθητή Β΄ λυκείου