Την φετινή χρονιά οι μαθητές της Α” Γυμνασίου διάβασαν πολλές ενδιαφέρουσες ιστοριές στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Παρακάτω, κάποιοι μαθητές/τριες επέλεξαν τις αγαπημένες τους ιστορίες για να μας τις παρουσιάσουν και για να μας εξηγήσουν γιατί τους άρεσαν.
ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΥΜΑ
Μία από τις αγαπημένες μου ιστορίες φέτος ήταν «Το μαύρο κύμα» του συγγραφέα Λουίς Σεπούλβεδα.
Σε μια πόλη της Γερμανίας, το Αμβούργο, η Κενγκά, μια μητέρα -γλάρος, παγιδεύεται σε μια πετρελαιοκηλίδα ενώ πετάει πάνω από την θάλασσα.
Το παχύρρευστο υγρό την τυφλώνει και κολλάει τις φτερούγες στο σώμα της, έτσι ώστε να μην μπορεί να πετάξει. Απελπισμένη, σκέφτεται τον αργό θάνατό της, όταν ξαφνικά θυμάται τον μύθο του Δαίδαλου και του Ίκαρου….
Η Κενγκά εμπνέεται από τον μύθο αυτό, και κάνει μια τελευταία προσπάθεια να πετάξει πολύ ψηλά, ελπίζοντας ότι το πετρέλαιο στα φτερά της θα λιώσει και αυτό από την θερμότητα του ήλιου. Τελικά όμως παρά τον αγώνα της εξαντλείται και χάνει ύψος πέφτοντας στην ακτή…
Η ιστορία της Κενγκά με συγκίνησε, γιατί ο συγγραφέας με έκανε να νιώσω τον φόβο, την αγωνία και την θέλησή της για επιβίωση.Επίσης μου άρεσε επειδή είχε ως μήνυμα την μόλυνση που προκαλεί ο άνθρωπος στο περιβάλλον και τις επιπτώσεις της στα ζώα.Έτσι μας βοηθά να αποκτήσουμε φιλική στάση προς το περιβάλλον και να το ξανασκεφτούμε πριν πετάξουμε τα πλαστικά μας μπουκάλια ή σακούλες στην παραλία!
Καμηλάκης Νώντας
ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ
Στο διήγημα της Ειρήνης Μάρρα «Τα κόκκινα λουστρίνια» ένας νεαρός τσαγκάρης, την παλιά εποχή, ερωτεύεται την όμορφη κόρη του δασκάλου, η οποία όμως αγνοεί τα αισθήματά του.
Έτσι καταστρώνει ένα σχέδιο και κατασκευάζει μόνος του κρυφά ένα ζευγάρι κόκκινα λούστρινα γοβάκια γιανα της τα κάνει δώρο…
Ελπίζει ότι έτσι θα τραβήξει την προσοχή της και θα την κάνει να τον συμπαθήσει, παρόλο που είναι ένας φτωχός βιοπαλαιστής….
Ένα βράδυ όμως, όταν βλέπει τα γυμνά πόδια της φτωχής αδελφής του, καταλαβαίνει ότι εκείνη τα έχει μεγαλύτερη ανάγκη και θα τα εκτιμούσε περισσότερο. Έτσι τελικά τα χαρίζει σε αυτήν γεμίζοντας την με ευτυχία και αυτόν με ικανοποίηση…..
Το διήγημα αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα μου… Ένιωσα αγωνία, συγκίνηση και χαρά για την απόφαση που πήρε ο νεαρός να κάνει το σωστό και να βάλει το καθήκον και την αγάπη του για την αδελφή του πάνω από το προσωπικό συμφέρον. Πάνω από όλα μας έκανε όλους να σκεφτούμε τι θα κάναμε εμείς αν ήμασταν στην θέση του!
Καπελώνης Νίκος
ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΨΩΜΙ
Φέτος διαβάσαμε το λαϊκό παραμύθι «Το πιο γλυκό ψωμί».
Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς που ό,τι ήθελε το είχε. Μια μέρα όμως έπαθε ανορεξία και δεν μπορούσε να βάλει μπουκιά στο στόμα του. Δοκίμασε πολλά γιατρικά αλλά κανένα δεν είχε αποτέλεσμα…
Τότε, ένας σοφός γέρος τον συμβούλεψε να γευτεί «το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου».
Ο βασιλιάς προστάζει του φουρνάρηδες να φτιάξουν ψωμί με πολλή ζάχαρη, αλλά η υγεία του δεν καλυτέρεψε…
Τότε ο γέρος του πρότεινε να τον ακολουθήσει στην καλύβα του…..
Για τρεις μέρες δούλεψε στο χωράφι, θέρισε, αλώνισε, άλεσε το σiτάρι, και μετά ζύμωσε και φούρνισε το ψωμί. Στο τέλος, εξαντλημένος από την κούραση και την πείνα, έφαγε με όρεξη το καρβέλι και κατάλαβε ότι «το πιο γλυκό ψωμί» είναι αυτό που είναι φτιαγμένο με τον ιδρώτα σου.
Από τότε γιατρεύτηκε, δούλευε συνέχεια για τον λαό του και έζησε ευτυχισμένος….
Το παραμύθι αυτό μας έμαθε για την αξία της εργασίας. Η εργασία μας δίνει χαρά, ικανοποίηση και μας κάνει να νιώθουμε χρήσιμοι στην κοινωνία. Πολλοί άνθρωποι δυστυχώς κάθονται όλη μέρα και νοιάζονται μόνο για τα χρήματα. Αλλά όπως έλεγαν οι παλιοί
«τα αγαθά κόποις κτώνται» !!!
Λίτινας Γιώργος
ΛΕΩΝΗ
Στο μυθιστόρημα «Λεώνη» της Μαρίας Πυλιώτου, πρωταγωνίστρια είναι μια 17χρονη κοπέλα, η Λεώνη. Το κορίτσι αυτό έπαθε «σκλήρυνση κατά πλάκας», μια ανίατη ασθένεια που την ανάγκασε να αφήσει το σχολείο και να κινείται με αναπηρικό καροτσάκι. Παρ’όλα αυτά έχει αυτοπεποίθηση και θάρρος, και δεν το βάζει κάτω…
Εργάζεται, ζωγραφίζοντας πιάτα στο εργαστήριο του σπιτιού της, κάτι που την παρηγορεί και της δίνει χαρά και ικανοποίηση. Επίσης, μετά από καιρό, ετοιμάζεται να βγει έξω με τους φίλους της, χωρίς να φοβάται τα βλέμματα και τα σχόλια των άλλων… Ονειρεύεται μια μέρα να κάνει ταξίδια σε όλο τον κόσμο και να ξεκινήσει μια δεύτερη δουλειά με τον θείο της τον Τόνι.
Έχει όμως και ένα παράπονο για το σχολείο της που δεν έχει ειδικές ράμπες για Α.Μ.Ε.Α, έτσι δεν θέλει να επιστρέψει σε αυτό.
Το κείμενο αυτό μου άρεσε πολύ γιατί μου έμαθε ότι δεν πρέπει να τα παρατάμε στη ζωή, αλλά να αντιμετωπίζουμε τα εμπόδια με αισιοδοξία και αγωνιστικό πνεύμα.
Επίσης, με έκανε να σκεφτώ για την αδιαφορία που πολλές φορές δείχνουν η πολιτεία και εμείς οι ίδιοι στα άτομα με αναπηρία και τα προβλήματα τους.
Διαμαντάκη Ευαγγελία
