Το όνομα του εξωγήινού μου είναι Mison.Είναι κόκκινος με τέσσερα πόδια, τέσσερα χέρια και τρία στόματα. Με το ένα γελάει, με το άλλο τρώει, και με το τρίτο μιλάει. Ο πλανήτης του είναι το φεγγάρι μας. Εκεί επιβιώνει τρώγοντας διαστημικά σκουλίκια και νερό από τα πηγαδάκια.

Κάποιος θα με ρωτήσει: Γιατί δεν τον έχουμε συναντήσει αφού έχουμε πάει πολλές φορές στο φεγγάρι; Η απάντηση είναι ότι είναι πολύ ντροπαλός και μόλις βλέπει αστροναύτες κρύβεται μέσα στα πηγαδάκια. Φυσικά έχει επισκεφτεί και την γη με το διαστημόπλοιό του, αλλά μόλις είδε ανθρώπους ντράπηκε και έφυγε.Έτσι εξηγείται γιατί δεν τον έχει δει ποτέ κανείς εκτός από εμένα !!

Βασίλης Χριστοδουλάκης

Ο εξωγήινός μου λέγεται Αράχνης. Έχει δέρμα πορτοκαλί, μάτια μπλε, μακρόστενο σώμα και έχει πόδια και χέρια αράχνης.

Ο πλανήτης του ονομάζετε WEB. Στην πραγματικότητα είναι ένας πελώριος ιστός αράχνης που παγιδεύει τα διαστημόπλοια που περνούν. Όταν ένα διαστημόπλοιο πιάνεται στον ιστό οι κεραίες του Αράχνη τον ειδοποιούν και
αυτός πλησιάζει και τρώει το πλήρωμα. Εμείς οι άνθρωποι δεν θέλουμε καμία σχέση μαζί του. Είναι επικίνδυνος και μας βλέπει σαν νοστιμιά.Καλύτερα να μένουμε μακριά από τον πλανήτη του!!!

Γιώργος Τρουλλινός

Ο Εξωγήινός μου ονομάζεται Μπλοτ. Είναι ολοπράσινος από την κορυφή ως τα νύχια, και αντί για πέντε δάχτυλα έχει μόνο τρία. Επίσης έχει τρία μάτια, δύο κεραίες για να ακούει, και ένα φωτεινό χαμόγελο. Σαν χαρακτήρας είναι ευγενικός, χαρούμενος, ήσυχος,αλλά θυμώνει πολύ εύκολα ιδιαίτερα αν του αγγίξεις τις κεραίες.

Αυτός ο εξωγήινος τρώει μόνο πράσινα τρόφιμα όπως αγγούρια, πράσινες πιπεριές, πράσινα μήλα, χόρτα, άγουρες
μπανάνες και από το καρπούζι… μόνο την φλούδα! Επίσης για οικογένεια έχει την μαμά του που την λένε Μπλιτς, τον μπαμπά του που τον λένε Μπλουτς, και τον μεγάλο του αδερφό που τον λένε Μπλίτσο.Με την οικογένειά του επικοινωνεί με ομιλία, και μάλιστα στην δικιά τους γλώσσα, δηλαδή τρον…τριν …. τρον …. . Η πιο αγαπημένη του δραστηριότητα είναι να κάνει βόλτες στον πλανήτη του συνήθως μόνος και μερικές φορές με την οικογένειά του. Εγώ πιστεύω πως εάν συναντήσουμε ποτέ τον εξωγήινο Μπλοτ, θα ήταν μαζί μας ευγενικός, καλοσυνάτος, και ίσως να μπορούσε να μας δώσει το αντηλιακό του, επειδή ο πλανήτης του ο Β-12 βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στον ήλιο!

Κυριακάκη Ειρήνη

Ο Τιτάνος είναι ένας πολυμήχανος εξωγήινος που κινείται συνέχεια, γιατί ο πλανήτης στον οποίο ζει έχει πολύ κρύο και ξηρασία και έτσι δυσκολεύεται να βρει τροφή. Δεν του αρέσει να μιλάει πολύ και συνήθως συνεννοείται με νοήματα. Δεν σηκώνει πολλά και έχει πολλά νεύρα μάλλον επειδή είναι συνέχεια νηστικός.

Είναι μόνος του χωρίς κανένα φίλο, και ούτε θέλει να έχει φίλους γιατί φοβάται μην του φάνε το φαγητό του. Μοναδική του τροφή είναι τα ξερά χόρτα αφού ο πλανήτης του δεν βγάζει τίποτε άλλο… Θεωρώ πως δεν θέλει καμία επικοινωνία με
τους ανθρώπους γιατί τους νιώθει εχθρούς καιθα ήθελε να τους κάνει κακό. Ίσως αν του προσφέραμε λίγο αντικριστό να μας έπαιρνε από καλό μάτι!

Αντωνάκης Ζαχαρίας

Ο εξωγήινός μου ονομάζεται Μπέρνι και είναι ένα πολύ περίεργο πλάσμα. Έχει ένα μεγάλο καραφλό κεφάλι που μοιάζει με αυγό και κάτι μάτια ολόμαυρα που μοιάζουν με του Spiderman. Επίσης έχει κάτι μακριά χεριά με τρία δάχτυλα που… τι μπορεί να κάνει κάποιος με δύο χεριά και έξι δάχτυλα;…ΤΙΠΟΤΑ!!! Το δέρμα του είναι λαχανί και φοράει κάτι ρούχα μαύρα για να σπάει την μονοτονία και να ταιριάζουν με το βλέμμα του.

Ο πλανήτης του το Birmingham είναι αρκετά μικρός και έχει πολλές τρύπες που στην πραγματικότητα είναι τα σπίτια των εξωγήινων. Δεν έχει πολλά πράγματα να κάνεις εκεί …Έχει ένα 5 x 5, ένα σούπερ μάρκετ και ένα ταχυδρομείο. Να φανταστείτε το χωριό μου ο Φουρφουράς περισσότερα διαθέτει.

Ο Μπέρνι είναι το καλύτερο πλάσμα εκεί περά!!!Είναι ήσυχο, δεν δημιουργεί καβγάδες και γενικά είναι καλό παλικάρι. Άμα θέλει να φάει, θα φάει κάτι ντοματοκολοκυθομελιτζανοαυγοσπανακοτυροζαμπονοσοκολατολουκανικοκεφτέδες που θα τους πλάσει η μαμά του ή η γυναίκα του διότι οι θηλυκές εξωγήινες μάλλον κλέβουν τα δάχτυλα τον αρσενικών και έχουν περισσότερα …

Άμα ποτέ συναντηθούμε με τους εξωγήινους του Birmingham πιστεύω ότι η επαφή μαζί τους θα είναι πολύ φιλική. Θα μας βοηθήσουν ή θα τους βοηθήσουμε εμείς …Ποιος ξέρει;; Ή το πολύ πολύ να μας χαστουκίσουν με τις χερούκλες τους….

Πιπεράκη Μαρία

Ο εξωγήινος μου ονομάζεται Σεφ ζει στον πλανήτη Πεπερόνι, που στην πραγματικότητα είναι μία τεράστια πίτσα. Ο πλανήτης αυτός αντί για θάλασσα έχει λιωμένο τυρί, νησάκια από ζαμπόν και δέντρα πιπεριές.

Οι εξωγήινοι που ζουν σε αυτό τον πλανήτη έχουν τρία μάτια, κεραίες και φορούν όλοι καπέλο μάγειρα. Θα μου άρεσε πολύ να επισκεφτώ τον πλανήτη τους, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν αυτοί οι εξωγήινοι θα είναι φιλικοί, γιατί μπορεί να φοβηθούν ότι θα τους φάμε!

Ζαμπετάκης Άκης

Ο εξωγήινός μου λέγεται Χλέμης και ζει στον πλανήτη Geo. Οι εξωγήινοι σε αυτόν τον πλανήτη είναι πολύ παράξενοι. Τα σώματά τους είναι φτιαγμένα από γεωμετρικά σχήματα που διαφέρουν ανάλογα με τη μέρα που έχουν γεννηθεί.

Έτσι, ο Χλέμης έχει τρίγωνα μάτια και μακρουλό σώμα, ενώ ο γιός του Χλέμης junior, έχει τετράγωνα μάτια και τετράγωνο σώμα. Επίσης στον πλανήτη τους υπάρχουν τετράγωνες λίμνες και τριγωνικά δέντρα και λουλούδια.

Εδώ και χρόνια προσπαθούν να φτιάξουν μια γέφυρα για να φτάσουν στην γη με το ξύλο από τα δέντρα τους… Κανένας δεν ξέρει τι μπορεί να θέλουν… Υπολογίζω ότι θα φτάσουν περίπου σε 10.000 χρόνια έτσι μην ανησυχείτε αφού εμείς δεν θα τους συναντήσουμε ποτέ!!!

Μουρτζανός Νικόλαος

Πολλοί άνθρωποι στον κόσμο προσπαθούν να μας πείσουν για την δήθεν ύπαρξη κάποιων όντων διαφορετικών από εμάς. Είναι σίγουροι ότι υπάρχουν, καθώς και για το πού ζουν, πώς είναι η εξωτερική τους εμφάνιση και ποιές είναι οι προθέσεις τους απέναντί μας…

Οι άνθρωποι πάντα είχαν περιέργεια για το πώς μπορεί να είναι ένας εξωγήινος. Οι περισσότεροι αναφέρονται σε μικρά πλάσματα γύρω στο ενάμισι μέτρο με τρία μάτια και έξι δάκτυλα στο κάθε χέρι, και ψηλές κεραίες για να κρύβουν το μικρό ύψος τους. Οι επιστήμονες έχουν δήθεν εξακριβώσει το χρώμα του δέρματός τους και αναφέρουν ότι ζουν γύρω στα εξήντα χρόνια.

Όμως υπάρχει ακόμα το ερώτημα για το πού μπορεί να ζουν και πώς μπορεί να είναι ο κόσμος τους… Έρευνες έχουν δήθεν ανακαλύψει ότι ο πλανήτης τους είναι καταπράσινος, γεμάτος με παράξενα δέντρα και λουλούδια σε σχήμα ανεμιστήρα, αλλά και πολύχρωμα ζώα σε διαφορές μορφές χωρίς μύτες. Επίσης, υπάρχουν και καταρράκτες που αντί για νερό έχουν λάβα!

Ένα θέμα όμως για το οποίο δεν είναι κανείς σίγουρος, είναι για το αν αυτά τα πλάσματα θα μας επισκεφτούν με φιλικές προθέσεις ή όχι… Μερικοί πιστεύουν ότι οι εξωγήινοι θέλουν να μας εκδικηθούν γιατί έχουμε μολύνει τη γη, έναν από τους πλανήτες του κοινού μας γαλαξία. Βεβαια, υπάρχουν και άλλοι που πιστεύουν πως θα έρθουν για να μας βοηθήσουν να τον σώσουμε. Τέλος, πολύ αναρωτιούνται για το πόσο εξελιγμένος μπορεί να είναι ένας πολιτισμός που δεν μας έχει επισκεφτεί ακόμα…

Εγω προσωπικά δεν τα πιστεύω όλα αυτά… Νομίζω ότι είναι παραμύθια χωρίς καμία ουσία και πως είναι απλά μία διαφήμιση για καθαρά εμπορικούς σκοπούς από ανθρώπους με μεγάλη φαντασία!!!

Σαρτζετάκη Στεφανία

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΗ ΛΕΩΝΙΔΑ

-Ποιό είναι το όνομά σας και από πού κατάγεστε;

-Ονομάζομαι Λεωνίδας και κατάγομαι από την Πελοπόννησο.

-Μπορείτε να μου περιγράψετε τα παιδικά σας χρόνια;

-Ευχαρίστως! Τα παιδικά μου χρόνια ήταν δύσκολα. Σαν όλα τα παιδιά με φρόντιζαν αυστηροί  τροφοί που με μάθαιναν να μην είμαι λαίμαργος, να μην κλαίω εύκολα και να μην φοβάμαι το σκοτάδι.

Η αγωγή

-Τί έγινε όταν μεγαλώσατε;

- Σε ηλικία έξι ετών άφησα το σπίτι και την οικογένειά μου για να πάω να ζήσω σε στρατώνες μαζί με τα άλλα παιδιά της Σπάρτης.Για κάποιο διάστημα μάλιστα αναγκαστήκαμε να ζήσουμε μόνοι μας στην φύση. Η εκπαίδευση αυτή  είχε το  όνομα “ Αγωγή”. Ακόμα μας έβαζαν να παίρνουμε μέρος  στο   έθιμο της “Κρυπτείας”.

- Τί ακριβώς είναι η “Κρυπτεία” ;

- Να σας πώ! Η Κρυπτεία είναι κάτι σαν μυστική αστυνομία για τη διατήρηση της τάξης μέσα στην πόλη. Στην περίπτωση που κάποιος δούλος είναι ύποπτος ότι σχεδιάζει κάποια επανάσταση σε στέλνουν να τον σκοτώσεις!!

- Τί κάνατε όταν ενηλικιωθήκατε και παντρευτήκατε; 

- Όταν μεγάλωσα παντρεύτηκα, αλλά και πάλι περνούσα τον περισσότερο χρόνο μου σε στρατόπεδα και σπάνια έβλεπα την γυναίκα μου.

-Πότε τελείωσε η Αγωγή σας;

- Η Αγωγή μου τελείωσε στα τριάντα μου χρόνια, όταν έγινα όμοιος πολίτης.

-Τι υποχρεώσεις και δικαιώματα έχετε σαν πολίτης;

- Σαν πολίτης έχω το δικαίωμα να έχω περιουσία και να μπορώ να περνάω περισσότερο χρόνο με την οικογένειά μου. Έχω υποχρέωση να υπερασπίζομαι την πόλη μου και να συμμετέχω στα συσσίτια που διοργανώνει.

-Τί επάγγελμα κάνετε;

-Δεν κάνω κανένα επάγγελμα γιατί νομίζω (όπως και όλοι οι συμπολίτες μου) ότι η χειρωνακτική εργασία είναι ντροπιαστική.

-Και ποιός κάνει όλες τις δουλειές;

-Τις δουλειές τις κάνουν οι δούλοι , τους οποίους στην Σπάρτη ονομάζουμε είλωτες.

-Για πείτε μου τί ρούχα φοράτε;

-Χειμώνα καλοκαίρι, είτε κρύο είτε ζέστη,  φοράω το ίδιο ιμάτιο για να σκληραγωγούμαι.

Μέλας ζωμός: η θρεπτική τροφή των Σπαρτιατών πολεμιστών

-Και ποιό είναι το αγαπημένο σας φαγητό;

 -Το πιο δημοφιλές φαγητό στη Σπάρτη είναι ο μέλας ζωμός. Είναι μία σούπα χοιρινού που βράζει μέσα στο λίπος και στο αίμα.

-Βλέπω πως όλες οι απαντήσεις σας είναι σύντομες και σαφείς.

-Βέβαια γιατί ο λακωνισμός είναι βασικό χαρακτηριστικό των Σπαρτιατών, να μιλάμε δηλαδή λίγο και περιεκτικά.

-Σας ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη!

-Και εγώ το ίδιο!

Τίτος Λίτινας

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ  ΤΗΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΑ ΓΟΡΓΩ

Άγαλμα Σπαρτιάτισσας αθλήτριας

-Γειά σας! Πώς ονομάζεστε και από πού κατάγεστε;

-Ονομάζομαι Γοργώ και κατάγομαι από την Σπάρτη στην Πελοπόννησο.

-Οι γυναίκες της Σπάρτης ήταν διάσημες στην αρχαιότητα! Για πείτε μας για τα παιδικά σας χρόνια!

-Σαν μικρό κορίτσι έμαθα γράμματα και αθλούμουν μαζί με τα αγόρια. Ήμουνα η πρώτη στο τρέξιμο, την δισκοβολία και το ακόντιο!!

-Για ποιό λόγο προπονιόσασταν τόσο σκληρά?

-Γιατί εμείς πιστεύουμε ότι μία γυναίκα πρέπει να γυμνάζεται, να τρώει καλά και να έχει δυνατό σώμα. Έτσι όταν μεγαλώσει θα  μπορέσει να γεννήσει ένα υγιές παιδί που θα γίνει αργότερα δυνατός πολεμιστής.

-Πότε λοιπόν παντρευτήκατε?

-Γύρω στα 20.

-Μένετε λοιπόν σπίτι και ασχολείστε  με τις δουλειές του νοικοκυριού?

-Όχι καλέ! Οι γυναίκες στην Σπάρτη δεν κάνουν οικιακές δουλειές. Αυτά είναι δουλειά των δούλων!!

-Και ποιά είναι η μόδα της εποχής για τις γυναίκες?

-Συνήθως  φοράμε κοντά λευκά φορέματα για να φαίνονται τα γυμνασμένα πόδια μας!!

-Φαίνεται ότι η ζωή για τις γυναίκες στην Σπάρτη είναι τέλεια!

-Βεβαίως, εμείς μόνο σε όλη την Ελλάδα μπορούμε να μιλάμε ελεύθερα με τους άνδρες και να έχουμε την δικιά μας περιουσία.

-Τέλεια, σας ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη! Έμαθα πολλά!

-Και εγώ! Να” σαι καλά!!

Ζαχαριουδάκη Μαρία

Το δηλητήριο του ρατσισμού…

Ρατσισμός είναι η αντίληψη ότι οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίσοι μεταξύ τους, αλλά χωρίζονται σε ανώτερους και κατώτερους. Πολλοί άνθρωποι βιώνουν τον ρατσισμό είτε επειδή έχουν διαφορετικό χρώμα επιδερμίδας ή σωματότυπο, είτε επειδή πιστεύουν σε άλλη θρησκεία ή έχουν διαφορετική καταγωγή από την πλειοψηφία. Το φαινόμενο του ρατσισμού είναι δυστυχώς καθημερινό και συχνό και αυτό πρέπει να μας προβληματίζει…

 Πολλές είναι οι αιτίες του ρατσισμού. Καταρχάς, η χώρα μας η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει πόλος έλξης για οικονομικούς μετανάστες και πρόσφυγες απ’ όλο τον κόσμο. Λόγω του μεγάλου αριθμού τους, οι Έλληνες κάτοικοι τους αντιμετωπίζουν με καχυποψία.Τους βλέπουν σαν απειλή για την σωματική ακεραιότητα, την περιουσία, την εργασία τους  ακόμα και την εικόνα της χώρας τους! Πολλοί μάλιστα έχουν βρει την ευκαιρία να τους εκμεταλλευτούν οικονομικά πληρώ-νοντάς τους “φθηνά” μεροκάματα.Τέλος, πολλές φορές οι πολιτικοί αρχηγοί κατηγορούν τους μετανάστες για τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας μας, για να διώξουν την ευθύνη από πάνω τους. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει να κατηγορούνται οι αλλοδαποί για την αύξηση της ανεργίας ή της εγκληματικότητας, ενώ στην πραγματικότητα φταίνε οι αποφάσεις της κάθε κυβέρνησης;

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να προτείνω κάποιες λύσεις  που εγώ πιστεύω ότι θα μπορούσαννα βοηθήσουν…  Η μόρφωση παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή των ανθρώπων, μικρών και μεγάλων. Το εκπαιδευτικό σύστημα θα μπορούσε να δώσει μεγαλύτερο βάρος σε ανθρωπιστικές αξίες όπως η ισότητα, η δικαιοσύνη, η ειρήνη, η δημοκρατία και φυσικά ο σεβασμός στην διαφορετικότητα. Έτσι, οι μαθητές θα αφήσουν πίσω τους τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα που καταλήγουν σε ρατσιστικές συμπεριφορές.

Μαζί με όλα τα παραπάνω, σημαντικό ρόλο  θα μπορούσε να έχει και η πολιτεία τιμωρώντας αυστηρά τέτοιου είδους συμπεριφορές και ενημερώνοντας τους πολίτες για τις πηγές και τις συνέπειες τους. Και φυσικά, βγάζοντας τις μειονότητες από το περιθώριο θα κερδίσουμε όλοι! Σε μία κοινωνία χωρίς ανισότητες και ίσες ευκαιρίες για όλους, θα μειώνονταν η φτώχεια και η εγκληματικότητα, αφού όλοι θα συνεισέφεραν, με τις δυνάμεις του ο καθένας…

Θα κλείσω αυτό το άρθρο υπενθυμίζοντας ότι ο ρατσισμός είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών. Αφορά όλους μας, και μόνο ενωμένοι μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε και να τον εξαλείψουμε. Αποτελεί  ιδιαίτερο χρέος εμάς των Ελλήνων, που στο παρελθόν ήμασταν πολλές φορές και οι ίδιοι πρόσφυγες και μετανάστες, να παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις γι’ αυτό!!!

της Διαμαντάκη Αγγελικής

Ας γνωρίσουμε την Μαλάλα, το κορίτσι-σύμβολο….

H Μαλάλα στο εξώφυλλο του περιοδικου “Time”

Η Μαλάλα Γιουσαφζάι είναι μια κοπέλα η οποία γεννήθηκε στην κοιλάδα Σουάτ του Πακιστάν το 1997. Έγινε διάσημη παγκοσμίως μέσω του blog της στο οποίο προσπαθούσε να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των γυναικών στην εκπαίδευση.

Η Μαλάλα έλαβε από μικρή ηλικία μόρφωση, επειδή ο πατέρας της ήταν ιδιοκτήτης σχολείου για κορίτσια. Στο σχολείο τα καθημερινά μαθήματα που διδάσκονταν εκείνη την εποχή τα παιδιά ήταν χημεία, βιολογία, γραμματική και αγγλικά. Όμως οι επιλογές των κοριτσιών στον επαγγελματικό τομέα ήταν περιορισμένες, επειδή τα μοναδικά επαγγέλματα που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν ήταν γιατρός ή καθηγήτρια.

Εκείνη την εποχή στην περιοχή που ζούσε η Μαλάλα άρχισαν να κάνουν “κουμάντο” οι Ταλιμπάν αφού κατέλαβαν την εξουσία με την βία. Οι Ταλιμπάν είναι  φανατικοί ισλαμιστές και επέβαλλαν με μεγάλη αυστηρότητα τον ισλαμικό νόμο (Σαρία). Για παράδειγμα, απαγόρευαν όχι μόνο τις σπουδές και την εργασία στις γυναίκες, αλλά και την μουσική, τον χορό, την τηλεόραση και όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ).

Η Μαλάλα σε ηλικία 11 ετών, αγανακτισμένη από την καταπίεση των γυναικών στον τόπο της, “ανέβασε” ένα blog στο διαδίκτυο, για να ενημερώσει την διεθνή κοινότητα για την καθημερινή ζωή της και την σκληρή μεταχείριση των γυναικών από το καθεστώς των Ταλιμπάν.

Μια μέρα το 2012 καθώς πήγαινε σχολείο, οι Ταλιμπάν σταμάτησαν το λεωφορείο της  και απείλησαν ότι αν η Μαλάλα δεν ομολογήσει ποιά είναι, θα σκότωναν όλες τις μαθήτριες που βρίσκονταν εκεί μέσα. Τότε η Μαλάλα σηκώθηκε και παραδόθηκε για να μην βάλει σε κίνδυνο τα άλλα κορίτσια. Ένας από αυτούς σήκωσε το όπλο του και την πυροβόλησε στο κεφάλι. Όταν έγινε γνωστό το συμβάν αυτό, η διεθνής κοινότητα της συμπαραστάθηκε και μεταφέρθηκε στο εξωτερικό για την νοσηλεία της. Έτσι κατάφερε να σωθεί…

Η Μαλάλα στην απονομή τελετής του βραβείου Νόμπελ

Η Μαλάλα διακρίθηκε για την αυτοθυσία της και για την προσπάθεια της να κατακτήσει τα δικαιώματα της, γι’ αυτό το 2014 της απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης. Μέχρι και σήμερα είναι η νεότερη κάτοχος του βραβείου αυτού στον κόσμο. Η Μαλάλα είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλους εμάς. Η ιστορία της μας μαθαίνει να μην αφήνουμε τίποτα να γίνεται εμπόδιο σε ότι ονειρευόμαστε για το μέλλον και να παραμένουμε αφοσιωμένοι στους στόχους μας παρά τις δυσκολίες.

Της Τσαφαντάκη Μαρίας

]]> https://schoolpress.sch.gr/krhtikhmatia/archives/84/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/krhtikhmatia/archives/78 https://schoolpress.sch.gr/krhtikhmatia/archives/78#comments Fri, 12 May 2023 19:42:33 +0000 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΦΟΥΡΦΟΥΡΑ http://schoolpress.sch.gr/krhtikhmatia/?p=78 [...]]]> Στο πλαίσιο του μαθήματος “Εργαστήρια Δεξιοτήτων” στην ενότητα Φροντίζω το Περιβάλλον: Παγκόσμια και Τοπική Πολιτιστική Κληρονομιά , οι μαθητές της Γ” Γυμνασίου ανέλαβαν να εξιστορήσουν ένα γεγονός που εντάσσεται στην πολιτιστική κληρονομιά του τόπου καταγωγής τους και μνημονεύεται μέχρι σήμερα. Παρακάτω ακολουθεί το άρθρο του μαθητή Αντώνη Χριστοδουλάκη.

Μία ιστορία από την Κρήτη

του Αντώνη Χριστοδουλάκη

Το χωριό Πλατάνια στο Αμάρι

Το χωριό μου είναι τα Πλατάνια στον δήμο Αμαρίου του νομού Ρεθύμνης. Παρακάτω, θα σας διηγηθώ ένα περιστατικό που συνέβη εκεί το 1943 κατά την διάρκεια της Κατοχής και μνημονεύεται μέχρι και σήμερα.

Εκείνη την εποχή οι Γερμανοί κατακτητές είχαν συγκεντρωθεί στα διάφορα χωριά του Αμαρίου, πολλά από τα οποία και έκαψαν. Κάποια στιγμή έφθασαν και στο χωριό μου… Οι Γερμανοί είχαν ορίσει μία ζώνη, πέρα από την οποία απαγορευόταν να ανέβουν οι Πλατανιανοί.

Κάποια μέρα στις 3/9/1943, οι Γερμανοί πιάνουν δύο άντρες αιχμάλωτους και τους διατάζουν να τους οδηγήσουν με το ζόρι στο βουνό Ψηλορείτη, και συγκεκριμένα στο σπήλαιο «Πάνα», που έχει πάρει το όνομά του από τον μυθικό θεό Πάνα.

Σπήλαιο Πάνα, ένα φυσικό ψυγείο, με αδιάκοπη χρήση ανά τους αιώνες

Εκεί, οι κτηνοτρόφοι του χωριού που τυροκο-μούσαν, συνήθιζαν να αποθηκεύουν τα τυριά τους, γιατί το σπήλαιο λειτουργούσε ως φυσικό ψυγείο. Λέγεται ότι οι Γερμανοί νόμιζαν ότι οι χωριανοί έκρυβαν στη σπηλιά αυτή Άγγλους στρατιώτες και Έλληνες αντάρτες.

Όταν φτάνουν στη σπηλιά, τυχαίνει να βρίσκεται εκεί ο παππούς της γιαγιάς μου Μύρων Λίτινας 77 ετών, ο οποίος κόβει λίγο από το τυρί του για να τους περιποιηθεί. Πριν φύγουν, ήθελαν να πάρουν τα τυριά και των άλλων κτηνοτρόφων, αλλά ο παππούς αρνήθηκε, λέγοντας ότι τα υπόλοιπα δεν είναι δικά του και έτσι δεν μπορεί να τους τα προσφέρει. Μετά έφυγαν και πήγαν πιο πέρα σε ένα πηγάδι για να πιούν νερό. Λίγο αργότερα, κάποιοι στρατιώτες γυρίζουν στο σπήλαιο και αφού εκτελούν τον παππού, συγκεντρώνουν κλαδιά και τον καίνε. Οι χωριανοί που είχαν μείνει πίσω στο πηγάδι άκουσαν τον πυροβολισμό και κατάλαβαν τί είχε συμβεί.

Το σπήλαιο Πάνα

Όταν επέστρεψαν στο χωριό μας, είπαν στους συγγενείς του ότι άκουσαν πυροβολισμούς και ο γερο-Λίτινας ήταν νεκρός. Τότε η γυναίκα του και άλλοι συγγενείς φεύγουν από το χωριό και ανεβαίνουν να δουν τί έχει γίνει και τον βρίσκουν καμένο πάνω στα κλαδιά…

Εκεί έξω αποφάσισαν να τον θάψουν και ο τάφος σώζεται ακόμα και σήμερα…

Ο τάφος του Μύρωνος Λίτινα

Αργότερα, το 1993, εκεί δίπλα από τον τάφο, αποφάσισε η οικογένειά του να φτιάξει μία εκκλησία που την ονόμασαν για χάρη του «Άγιο Μύρωνα». Η εκκλησία αυτή γιορτάζει στις 8 Αυγούστου και κάθε χρόνο μετά την λειτουργία, ο παπάς του χωριού μνημονεύει στον τάφο τον παππού Μύρωνα.

Ο κτηνοτρόφος Μύρων Λίτινας

Πηγές: Οι χωριανοί Μαρία Χριστοδουλάκη, Αλέκος Λίτινας, Κωνσταντίνος Χριστοδουλάκης

]]> https://schoolpress.sch.gr/krhtikhmatia/archives/78/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/krhtikhmatia/archives/67 https://schoolpress.sch.gr/krhtikhmatia/archives/67#comments Fri, 12 May 2023 19:42:32 +0000 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΦΟΥΡΦΟΥΡΑ http://schoolpress.sch.gr/krhtikhmatia/?p=67 [...]]]> Στο πλαίσιο  του προγράμματος σχολικών δραστηριοτήτων “Η παραδοσιακή διατροφή στην περιοχή του Αμαρίου”, οι μαθητές της Α” Γυμνασίου πήραν συνεντεύξεις από τους γονείς, παππούδες και γιαγιάδες τους,  για τις διατροφικές συνήθειες τα παλιά χρόνια. Στην συνέχεια συγκέντρωσαν τα στοιχεία, τα σύγκριναν με τον δικό τους τρόπο διατροφής και έβγαλαν τα συμπεράσματά τους. Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις, μαζί με μυστικά της κρητικής διατροφής και στη συνέχεια τα αποτελέσματα της έρευνας μας!

-Τι έπαιρνες για κολατσιό στο σχολείο;

- “Μάζευαν χαρούπια, ανάβανε τον φούρνο με φωτιά για να ζεσταθεί καλά, και τα έβαζαν μέσα μαζί με σύκα που τα είχαν βάλει στον ήλιο για να ξεραθούν. Τέτοια παίρναμε στο σχολείο…..”

 (Παναγιώτα Καπελώνη)

-Ποιά ήταν τα αγαπημένα σου γλυκίσματα σαν παιδί;

- “Όταν ήμουν παιδί, περίμενα πώς και πώς να έρθουν τα Χριστούγεννα για να φάμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Από τα υπόλοιπα, μόνο τα χαρουπάκια από τα δέντρα. Σαν σοκολάτα ήταν και αυτά…”(Ευαγγελία Διαμαντάκη)

Χαρούπια… μια πολύτιμη τροφή !!!

Χαρουπιές δεν συναντάμε σχεδόν πουθενά στην Ελλάδα εκτός από την Κρήτη, τη Ρόδο και τη Κύπρο. Τα χαρούπια τρώγονται σε περιόδους πολέμων και λιμών όπου η τροφή είναι λίγη  και κατάφεραν να θρέψουν χιλιάδες  παιδιά κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου στην Κρήτη. Εάν κάποιος κόψει στα δύο τον καρπό του ώριμου χαρουπιού θα δει ότι στάζει μέλι το οποίο θυμίζει έντονα την γεύση σοκολάτας…

Ζαχαριουδάκη Μαρία

-Ποιά φαγητά έφτιαχνε η μητέρα σου τα Χριστούγεννα,τις Αποκριές και το Πάσχα;

- “Τα Χριστούγεννα είχαν χοιρινό στο φούρνο, τις Απόκριες έτρωγαν αρνί με πατάτες και το Πάσχα αρνί.” (Αλίκη Ζαμπετάκη)

- “ Έφτιαχναν για φαγητό συνήθως χοιρινό.”  (Μαρία Τρουλλινού)

Το κρέας που επικρατεί στο γιορτινό τραπέζι  είναι το γουρουνόπουλο, η σφαγή του οποίου κάθε Χριστούγεννα συμβολίζει στην κρητική παράδοση τον εξαγνισμό του σπιτιού και της οικογένειας από το κακό.

Το διάσημο αντικριστό…….!

Σύμφωνα με την κρητική παράδοση το κρέας, αρνί χρονιάρικο συνήθως (ζυγούρι), ψήνεται αντίκρυ (απέναντι) στην φωτιά.

Οι ψήστες κόβουν σε τέσσερα κομμάτια το κρέας κι έπειτα το περνούν σε μυτερά ξύλα. Ανοίγουν ένα μικρό λάκκο και στερεώνουν τριγύρω σε μακρινή απόσταση, τα κομμάτια αρνιού. Γεμίζουν το λάκκο με ξύλα και τα πυρπολούν.

Το κρέας σιγοψήνεται με της θερμές «ανάσες» της φωτιάς, μια και οι ψήστες έχουν υπολογίσει με ακρίβεια  ακόμα και την κατεύθυνση του άνεμου!

  Νίκος Καπελώνης

-Τι περιλάμβανε συνήθως το μεσημεριανό γεύμα;

- “Το πιο συνηθισμένο ήταν όσπρια όπως ρεβίθια και άμα έμεναν από το βράδυ τα τρώγαμε για πρωινό. Άμα περιμέναμε κανένα επισκέπτη λέγανε να βάλουμε ρεβιθιά στο νερό …”

(Παναγιώτα Καπελώνη)

Τα όσπρια μαζί με τα δημητριακά ήταν μέχρι τη δεκαετία του 60 οι τροφές των φτωχών και η βάση της διατροφής για τους περισσότερους Κρητικούς που ζούσαν στην ύπαιθρο. Τα πιο γνωστά όσπρια στην Κρήτη ήταν τα κουκιά,τα λούπινα (θέρμοι), τα ρεβίθια, οι φακές, τα μαυρομάτικα φασόλια και η φάβα. Μαγειρεύονταν με πολύ ελαιόλαδο και συνδυάζονταν με χορταρικά και λαχανικά.

Τα όσπρια  που περίσσευαν  από την προηγούμενη μέρα την αμέσως επομένη μετατρέπονταν σε πολύ νόστιμους κεφτέδες ή συνδυάζονται με κάποιο δημητριακό (ρύζι ή ξινόχοντρο).

Ζαχαριουδάκη Αλεξάνδρα

-Ποιά ήταν τα φαγητά που τρώγατε στο Κυριακάτικο γεύμα;

- “ Τρώγαμε κρέας με πατάτες στο φούρνο και πίτες με άγρια χόρτα.”  (Θεονύμφη Βροντάκη)

Τα άγρια χόρτα ήταν απαραίτητο συστατικό της διατροφής τα παλιά χρόνια.

Τα πιο δημοφιλή χόρτα στη Κρήτη είναι :

• Το μάραθο που χρησιμοποιείται σε πίτες, μαγειρεύεται με χταπόδι αλλά και με όσπρια.
• Οι αβρωνιές που μοιάζουν με σπαράγγι και έχουν έντονη, πικρή γεύση.
• Τα ραδίκια που εκτός από νόστιμα είναι και τονωτικά για τον οργανισμό.

• Οι ασκορδουλάκοι, λευκοί βολβοι της Κρήτης ονομαστοί για την νοστιμιά τους, που στα χωριά του Ρεθύμνου μαγειρεύονται με αρνάκι.
• Και φυσικά οι βρούβες ίσως από τα πιο δημοφιλή χόρτα της κρητικής κουζίνας.

Άλλα χορταρικά είναι  το σταμναγκάθι, οι ασκόλυμπροι, η γλιστρίδα και οι παπούλες

ΤΑ ΓΛΥΚΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Φέτος τα Χριστούγεννα η τάξη μας έφτιαξε μελομακάρονα με την συνταγή που μας προσέφερε η γιαγιά μίας μαθήτριας. Τα μελομακάρονα ήταν πολύ επιτυχημένα και την συνταγή μπορείτε να δείτε παρακάτω:

 ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ

(ΣΥΝΤΑΓΗ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΗ )

ΥΛΙΚΑ:

Για τη ζύμη:                                                                                  Για το σιρόπι :

2 φλιτζάνια λάδι                                                                          1 φλιτζάνι  ζάχαρη

1/2 φλιτζάνι μπύρα (κανονική)                                               1 και ½ φλιτζάνια νερό

4 κουταλιές σούπας χυμό πορτοκαλιού                                   1 και ½ φλιτζάνια μέλι

1 φλιτζάνι ζάχαρη                                                                     1 ξυλάκι κανέλας

Ξύσμα από ένα πορτοκάλι                                                   Μία φλούδα από πορτοκάλι

½ κουταλάκι γλυκού κανελογαρύφαλλο

1 κουταλάκι γλυκού σόδα

¼ κουταλάκι γλυκού μοσχοκάρυδο

1 κουταλάκι γλυκού μπέικιν πάουντερ

Αλεύρι για όλες τις χρήσεις (όσο χρειαστεί)

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε ένα μπολ, κοσκινίζουμε το αλεύρι με το μπέικιν πάουντερ. Σε ένα άλλο μπολ ρίχνουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά και τα ανακατεύουμε καλά με σύρμα μέχρι να διαλυθεί και λιώσει η ζάχαρη. Ύστερα ρίχνουμε το αλεύρι σταδιακά στο υγρό μείγμα και ανακατεύουμε αρχικά με σύρμα και μετά με απαλές κινήσεις του χεριού. Στην συνέχεια πλάθουμε τα κομμάτια ζύμης, τα τοπο-θετούμε σε ταψί και τα ψήνουμε στους 190 βαθμούς για 20 περίπου λεπτά. Σε μια κατσαρόλα  βράζουμε  τα υλικά του σιροπιού για 5 λεπτά και βουτάμε σε αυτό τα μελομακάρονα αφού κρυώσουν. Μπορούμε να προσθέσουμε μέλι, σουσάμι και καρύδι από πάνω!

 ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ!!!

Διαμαντάκη Ευαγγελία

Μία μεγάλη κατηγορία κρητικών γλυκών είναι τα γλυκά με βάση τα τυριά, όπως η μυζήθρα , ένα κατάλευκο μαλακό και γλυκό τυρί με αρκετά λιπαρά που παρασκευάζεται από τυρόγαλα πρόβειο ή κατσικίσιο. Χρησιμοποιείται στην παρασκευή των κρητικών καλιτσουνιών.

Ένα από τα πιο γνώστα γλυκά της περιοχής με βάση την μυζήθρα είναι τα ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΜΠΟΥΡΕΚΙΑ. Ευχαριστούμε πολύ την μητέρα μαθητή μας που μας προσέφερε την παρακάτω συνταγή την οποία δοκιμάσαμε με μεγάλη επιτυχία!!!

ΜΠΟΥΡΕΚΑΚΙΑ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ

( ΣΥΝΤΑΓΗ ΘΕΟΝΥΜΦΗΣ ΒΡΟΝΤΑΚΗ) 

Υλικά:

500 γρ φρέσκια γλυκιά μυζήθρα

1 πακέτο με φύλλο κρούστας

1 κουταλιά της σούπας κανέλα

1 κουταλιά της σούπας βούτυρο

Για το σιρόπι:

2 φλιτζάνια ζάχαρη

1 φλιτζάνι νερό

Ξύσμα λεμονιού

1 ξυλάκι κανέλας

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ανακατεύουμε σε ένα μπόλ την μυζήθρα με την κανέλα. Κόβουμε το φύλλο μπακλαβά σε τρία κομμάτια κατά μήκος και τα βουτυρώνουμε ελαφρά. Τοποθετούμε μία κουταλιά από το μείγμα τυριού στο κέντρο τους και τα τυλίγουμε ρολάκι . Ψήνουμε στον φούρνο στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσουν (περίπου 25-30 λεπτά).

Στο μεταξύ ετοιμάζουμε το σιρόπι  και το αφήνουμε να κρυώσει. Μόλις βγάλουμε τα μπουρέκια από το φούρνο,τα περιχύνουμε με το κρύο σιρόπι  και τα αφήνουμε να “τραβήξουν”  πριν τα σερβίρουμε …

ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ !!! 

Τίτος Λίτινας

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΜΑΣ

ΠΡΩΙΝΟ ΚΑΙ ΚΟΛΑΤΣΙΟ:

Η σημερινή διατροφή διαφέρει πολύ από αυτήν των παλαιότερων.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας για πρωινό και κολατσιό κατανάλωναν  πρώτες ύλες της περιοχής τους όπως ελιές, τυρί, γάλα, ντομάτες και ψωμί  που πολλές φορές το ζύμωναν οι ίδιοι.

Αντίθετα, τα περισσότερα παιδιά σήμερα είπαν ότι δεν τρώνε καθόλου πρωινό όταν φεύγουν από το σπίτι, ενώ στο σχολείο αγοράζουν τυποποιημένα προϊόντα και “σνακ” από το κυλικείο, όπως πατατάκια, κρουασάν,τυρόπιτες και μπισκότα.

Χριστοδουλάκης Σταμάτης

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΓΕΥΜΑ:

 Μια διαφορά που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι τα παλιά χρόνια  στο μεσημεριανό γεύμα συνήθιζαν τα όσπρια, τα λαχανικά και τα χόρτα, αλλά σπάνια έτρωγαν κρέας. Αυτό συνέβαινε γιατί το κρέας ήταν ακριβό και το θεωρούσαν είδος πολυτελείας μόνο για ξεχωριστές περιστάσεις όπως γάμους.

To oικογενειακό τραπέζι

Μια από αυτές τις ξεχωριστές περιστάσεις ήταν η Κυριακή, που ήταν μέρα γιορτής και έτσι το κυριακάτικο τραπέζι περιλάμβανε ψητό κρέας με πατάτες στον φούρνο και σαλάτα. Αντίθετα, σήμερα η Κυριακή είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες, ενώ το μεσημεριανό έχει τα πάντα, όπως κρέας, όσπρια, ρύζι, χόρτα, λαχανικά  αλλά μερικές φορές και έτοιμο φαγητό  από έξω (fast food).

 Περικλής Ζαμπετάκης

ΓΛΥΚΙΣΜΑΤΑ:

 Τέλος, όσον αφορά τα γλυκίσματα, όλα τα παιδιά σήμερα αγοράζουν έτοιμα γλυκά από το περίπτερο και το ζαχαροπλαστείο (π.χ. πάστες, σοκολάτες κτλ.) ενώ οι παλιοί προτιμούσαν εύκολα στην παρασκευή γλυκά, που έφτιαχναν με τα δικά τους  απλά σπιτικά υλικά όπως λουκουμάδες, τηγανίτες και γλυκά του κουταλιού.

Γιώργος Λίτινας

Λουκουμάδες: το παραδοσιακό σπιτικό φαγητό

ΓΕΝΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:

 Τα παλιά χρόνια οι παππούδες μας για οικονομικούς λόγους αλλα και λόγω παράδοσης, έτρωγαν συνήθως αυτά που πρόσφερε η περιοχή τους ή παρήγαγαν οι ίδιοι, όπως ελαιόλαδο, αγριόχορτα, λαχανικά, λίγο τυρί και δημητριακά, ιδιαίτερα το φημισμένο κρίθινο ψωμί/παξιμάδι που μαζί με τις ελιές ήταν η αγαπημένη τροφή των αγροτών και κτηνοτρόφων.

Το διάσημο κρίθινο παξιμάδι

Το κρέας καταναλωνόταν σπάνια και μόνο σε ειδικές περιπτώσεις, ενώ απολάμβαναν και 1-2 ποτηράκια κρασί δική τους παραγωγής.

Αυτή η ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ σε συνδυασμό με την καθημερινή χειρωνακτική εργασία στα χωράφια, αποτελούσαν τον ιδανικό τρόπο ζωής και διατροφής για καλή υγεία και μακροζωία.

Αντίθετα, σήμερα ο τρόπος ζωής έχει αλλάξει. Από την μία απολαμβάνουμε μεγάλη ποικιλία τροφίμων που βρίσκουμε εύκολα και οικονομικά , αλλά από την άλλη τρώμε πολύ κρέας και έτοιμο φαγητό φτιαγμένο με κακής ποιότητας υλικά και γεμάτο συντηρητικά.

Ίσως λοιπόν πρέπει να πάρουμε τους παππούδες μας ως παράδειγμα και να τους μοιάσουμε, βάζοντας περισσότερα φρέσκα και υγιεινά προϊόντα στην διατροφή  μας και περισσότερη φυσική δραστηριότητα  στην ζωή μας!!

Αλεξάνδρα και Μαρία Ζαχαριουδάκη

Πηγή: “Η ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ: Επιλεγμένες παραδοσιακές συνταγές από τη Μυρσίνη Λαμπράκη.” ΜΥΡΣΙΝΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ, 2005

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΥΜΑ

 Μία από τις αγαπημένες  μου ιστορίες φέτος ήταν «Το μαύρο κύμα» του συγγραφέα Λουίς Σεπούλβεδα.

 Σε μια πόλη της Γερμανίας, το Αμβούργο, η Κενγκά, μια μητέρα -γλάρος, παγιδεύεται σε μια πετρελαιοκηλίδα ενώ πετάει πάνω από την θάλασσα.

Το παχύρρευστο υγρό την τυφλώνει και κολλάει τις φτερούγες στο σώμα της, έτσι ώστε να μην μπορεί να πετάξει. Απελπισμένη, σκέφτεται τον αργό θάνατό της, όταν ξαφνικά θυμάται τον μύθο του Δαίδαλου και του Ίκαρου….

Η Κενγκά εμπνέεται από τον μύθο αυτό, και κάνει μια τελευταία προσπάθεια να πετάξει πολύ ψηλά, ελπίζοντας ότι το πετρέλαιο στα φτερά της θα λιώσει και αυτό από την θερμότητα του ήλιου. Τελικά όμως παρά τον αγώνα της εξαντλείται και χάνει ύψος πέφτοντας στην ακτή…

Η ιστορία της Κενγκά με συγκίνησε, γιατί ο συγγραφέας με έκανε να νιώσω τον φόβο, την αγωνία και την θέλησή της για επιβίωση.Επίσης μου άρεσε επειδή  είχε ως μήνυμα την μόλυνση  που προκαλεί  ο άνθρωπος  στο περιβάλλον και  τις επιπτώσεις της στα ζώα.Έτσι μας βοηθά να αποκτήσουμε φιλική στάση προς το περιβάλλον και να το ξανασκεφτούμε πριν πετάξουμε τα πλαστικά μας μπουκάλια ή σακούλες  στην παραλία!

                                                                                            Καμηλάκης Νώντας

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ

Στο διήγημα της Ειρήνης Μάρρα «Τα κόκκινα λουστρίνια» ένας νεαρός τσαγκάρης, την παλιά εποχή, ερωτεύεται την όμορφη κόρη του δασκάλου, η οποία όμως αγνοεί τα αισθήματά του.

Έτσι καταστρώνει ένα σχέδιο και κατασκευάζει μόνος του κρυφά ένα ζευγάρι κόκκινα λούστρινα γοβάκια γιανα της τα κάνει δώρο…

Ελπίζει ότι έτσι θα τραβήξει την προσοχή της και θα την κάνει να τον συμπαθήσει, παρόλο που είναι ένας φτωχός βιοπαλαιστής….

Ένα βράδυ όμως, όταν βλέπει τα γυμνά πόδια της φτωχής αδελφής του, καταλαβαίνει ότι εκείνη τα έχει μεγαλύτερη ανάγκη και θα τα εκτιμούσε περισσότερο. Έτσι τελικά τα χαρίζει σε αυτήν γεμίζοντας την με ευτυχία και αυτόν με ικανοποίηση…..

Το διήγημα αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα μου… Ένιωσα αγωνία, συγκίνηση και χαρά για την απόφαση που πήρε ο νεαρός να κάνει το σωστό και να βάλει το καθήκον και την αγάπη του για την αδελφή του πάνω από το προσωπικό συμφέρον. Πάνω από όλα μας έκανε όλους να σκεφτούμε τι θα κάναμε εμείς αν ήμασταν στην θέση του!

Καπελώνης Νίκος

ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΨΩΜΙ

Φέτος διαβάσαμε το λαϊκό παραμύθι «Το πιο γλυκό ψωμί».

Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς που ό,τι ήθελε το είχε. Μια μέρα όμως έπαθε ανορεξία και δεν μπορούσε να βάλει μπουκιά στο στόμα του. Δοκίμασε πολλά γιατρικά αλλά κανένα δεν είχε αποτέλεσμα…

Τότε, ένας σοφός γέρος τον συμβούλεψε να γευτεί «το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου».

Ο βασιλιάς προστάζει του φουρνάρηδες να φτιάξουν ψωμί με πολλή ζάχαρη, αλλά η  υγεία του δεν καλυτέρεψε…

Τότε ο γέρος του πρότεινε να τον ακολουθήσει στην καλύβα του…..

Για τρεις μέρες δούλεψε στο χωράφι, θέρισε, αλώνισε,  άλεσε το σiτάρι, και μετά ζύμωσε και φούρνισε το ψωμί. Στο τέλος, εξαντλημένος από την κούραση και την πείνα, έφαγε με όρεξη το καρβέλι και κατάλαβε ότι «το πιο γλυκό ψωμί» είναι αυτό που είναι φτιαγμένο με τον ιδρώτα σου.

Από τότε  γιατρεύτηκε, δούλευε συνέχεια για τον λαό του και έζησε ευτυχισμένος….

Το παραμύθι αυτό μας έμαθε για την αξία της εργασίας. Η εργασία μας δίνει χαρά, ικανοποίηση και μας κάνει να νιώθουμε χρήσιμοι στην κοινωνία. Πολλοί  άνθρωποι δυστυχώς κάθονται όλη μέρα και νοιάζονται  μόνο για τα χρήματα. Αλλά όπως έλεγαν οι παλιοί

«τα αγαθά κόποις κτώνται» !!!

Λίτινας Γιώργος

ΛΕΩΝΗ

Στο μυθιστόρημα «Λεώνη» της Μαρίας Πυλιώτου, πρωταγωνίστρια είναι μια 17χρονη κοπέλα, η Λεώνη. Το κορίτσι αυτό έπαθε «σκλήρυνση κατά πλάκας», μια ανίατη ασθένεια που την ανάγκασε να αφήσει το σχολείο και να κινείται με αναπηρικό καροτσάκι. Παρ’όλα αυτά έχει αυτοπεποίθηση και θάρρος, και δεν το βάζει κάτω…

Εργάζεται, ζωγραφίζοντας πιάτα στο εργαστήριο του σπιτιού της, κάτι που την παρηγορεί και της δίνει χαρά και ικανοποίηση. Επίσης, μετά από καιρό, ετοιμάζεται να βγει έξω με τους φίλους της, χωρίς να φοβάται τα βλέμματα και τα σχόλια των άλλων… Ονειρεύεται μια μέρα να κάνει ταξίδια σε όλο τον κόσμο και να ξεκινήσει μια δεύτερη δουλειά με τον θείο της τον Τόνι.

Έχει όμως και ένα παράπονο για το σχολείο της που δεν έχει ειδικές ράμπες για Α.Μ.Ε.Α, έτσι δεν θέλει να επιστρέψει σε αυτό.

Το κείμενο αυτό μου άρεσε πολύ γιατί μου έμαθε ότι δεν πρέπει να τα παρατάμε στη ζωή, αλλά να αντιμετωπίζουμε τα εμπόδια με αισιοδοξία και αγωνιστικό πνεύμα.

Επίσης, με έκανε να σκεφτώ για την αδιαφορία που πολλές φορές δείχνουν η πολιτεία και εμείς οι ίδιοι στα άτομα με αναπηρία και τα προβλήματα τους.

 Διαμαντάκη Ευαγγελία

Το χωριό Φουρφουράς από τη νοτιοανατολική πλευρά

Το Γυμνάσιό μου βρίσκεται στον Φουρφουρά, ένα μικρό ορεινό χωριό στα δυτικά του Ψηλορείτη, στο δήμο Αμαρίου. Έχει υπέροχη θέα απέναντι στα βουνά και θα το βρείτε δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Νεκταρίου. Το σχολείο συστεγάζεται  με το Λύκειο της περιοχής  και σε αυτό φοιτούν λίγοι μαθητές που φτάνουν με λεωφορεία από τα διπλανά χωριά.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗΣ

Η αυλή του σχολείου μας είναι πολύ μεγάλη. Τριγύρω έχει ελιές, χαρουπιές, ένα πεύκο και μια λεμονιά. Στην αυλή μαζευόμαστε για να κάνουμε την προσευχή μας κάθε πρωί. Τώρα πρόσφατα,

ο δήμος μας έχτισε ένα στέγαστρο για να καθόμαστε όταν βρέχει τον χειμώνα και όταν έχει ήλιο το καλοκαίρι.

Το στέγαστρο του σχολείου μας

Κοντά στην είσοδο του σχολείου υπάρχει ένα κυλικείο που το έχει η κυρία Ευθυμία. Από εκεί ψωνίζουμε ό,τι χρειαστούμε στα διαλείμματα. Όταν λείπει η κυρία Ευθυμία εγώ πηγαίνω και ψωνίζω από ένα μίνι-μάρκετ απέναντι.

   ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΖΑΜΠΕΤΑΚΗΣ

Το μπροστινό κτίριο του σχολείου είναι διώροφο. Στο πάνω όροφο είναι οι τάξεις του Γυμνασίου και στον κάτω όροφο είναι οι τάξεις του Λυκείου μαζί με τα γραφεία των καθηγητών. Στο ισόγειο βρίσκεται η βιβλιοθήκη την οποία αυτό τον καιρό ανακαινίζουμε.

Στο κάτω μέρος του σχολείου υπάρχει ένα γήπεδο 5 x 5,  όπου παίζουμε ποδόσφαιρο την ώρα της γυμναστικής και όταν έχουμε κενό. Δίπλα, βρίσκονται οι αίθουσες πληροφορικής, τεχνολογίας και το εργαστήρι της φυσικής. Στο λοφάκι απέναντι από το γήπεδο φυτεύουμε λουλούδια για να είναι όμορφο το καλοκαίρι.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΤΙΝΑΣ

Τα εργαστήρια του σχολείου μας

Οι αίθουσες διδασκαλίας μας είναι ευρύχωρες με τρεις σειρές θρανίων. Έχουμε μεγάλα παράθυρα με μπλε κουρτίνες για να μπαίνει ο ήλιος  και καλοριφέρ για να ζεσταινόμαστε τον χειμώνα.

Οι τοίχοι είναι στολισμένοι με χάρτες και ζωγραφιές που έχουμε κάνει εμείς οι ίδιοι. Όλες οι αίθουσες  έχουν μία βιβλιοθήκη και έναν προτζέκτορα. Η κυρία Μαρία, η καθαρίστριά μας, φροντίζει όλες οι αίθουσες και ο διάδρομος να είναι πάντα καθαρά.

ΝΩΝΤΑΣ  ΚΑΜΗΛΑΚΗΣ

Οι σχέσεις μας με τους καθηγητές είναι πολύ καλές. Δεν είναι πολύ αυστηροί παρά μόνο όταν πρέπει. Μας προσέχουν σαν παιδιά τους και φροντίζουν το σχολείο μας να παίρνει μέρος σε  εκπαιδευτικές εκδρομές, αθλητικές δραστηριότητες και διάφορες ενημερώσεις.

Μου αρέσει πολύ  να έρχομαι σε αυτό το σχολείο γιατί μαθαίνω πολλά πράγματα και γιατί περνώ ευχάριστα την μέρα με τους φίλους μου.Εύχομαι να μείνω εδώ μέχρι να αποφοιτήσω!!!

ΝΙΚΟΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ