Το παρακάτω ποίημα από την ποιητική συλλογή «Ιδιώνυμο» είναι ποίημα παρηγορητικό, αισιόδοξο και παραινετικό. Το ποιητικό υποκείμενο, μια γυναίκα ώριμης ηλικίας πια, παραδέχεται την αποτυχία της γενιάς της να κάνει καλύτερο τον κόσμο, εναποθέτει τις ελπίδες της στη νέα γενιά, ενθαρρύνει τη νεαρή Μαρία να διατηρήσει την αισιοδοξία και το αγωνιστικό της πνεύμα αλλά πάνω από όλα, κόντρα σε κάθε δυσκολία, να διαφυλάξει την ανθρωπιά της.
Θά ‘ρθει καιρός
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη;
Μη βλέπεις εμένα, μην κλαις.
Εσύ είσαι η ελπίδα.
Άκου, θα ‘ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς,
δε θα βγαίνουν στην τύχη.
Δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ’ έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα ‘μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες,
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές,
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός,
για το μάθημα της Ιστορίας.
Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θά ‘ρθουνε κι άλλοι,
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά,
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω,
κι απ’ όσα διάβασα ένα κράτησα καλά.
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος.
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία..
