Στην ελληνική μυθολογία, η εναλλαγή των εποχών συνδέεται άρρηκτα με τον μύθο της αρπαγής Περσεφόνης. Κάθε φθινόπωρο η Περσεφόνη, κόρη της θεάς Δήμητρας, είναι αναγκασμένη να εγκαταλείψει την μητέρα της και τον «επάνω» κόσμο για να περάσει τους επόμενους έξι μήνες με το σύζυγό της και θεό του κάτω κόσμου, Άδη. Στο ποίημα του Γκάτσου η Περσεφόνη παροτρύνεται να μην ξανάβγει «στου κόσμου το μπαλκόνι» , καθώς θα αντικρύσει την πλήρη υποβάθμιση του φυσικού, ανθρωπογενούς και πολιτιστικού περιβάλλοντος.
Εκεί που φύτρωνε φλησκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.
Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο τελεστήριο
τώρα πετάνε τ’ αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο παν να δουν διυλιστήριο.
Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.
