Ο ρατσισμός συναντάται με ποικίλες μορφές. Παραδείγματος χάρη, υπάρχει ο φυλετικός ρατσισμός, κατά τον οποίο ένα άτομο υφίσταται διακρίσεις λόγω του χρώματος ή την χώρα καταγωγής του. Ακόμα, υπάρχει ο θρησκευτικός ρατσισμός που κρίνει τους ανθρώπους με βάση τη θρησκευτική τους ταυτότητα. Επιπλέον, θα ήταν μεγάλη παράλειψη εάν δεν αναφερόταν ο κοινωνικός ρατσισμός εξαιτίας του οποίου άνθρωποι όπως ομοφυλόφιλοι, ναρκομανείς και άτομα με ειδικές ανάγκες αποτελούν τα βασικά θύματα του.

Το φαινόμενο αυτό είναι αποτέλεσμα ποικίλων αιτιών. Αρχικά, η πνευματική ένδεια που διακατέχει το μεγαλύτερο ποσοστό του ανθρώπινου πληθυσμού διαδραματίζει καίριο ρόλο στην εξάπλωσή του. Οι άνθρωποι πάσχουν από προσωπικά συμπλέγματα, με αποτέλεσμα να αναπτύσσουν οίηση, για να ικανοποιήσουν το αίσθημα κατωτερότητας τους, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα τις διακρίσεις και την άνιση αντιμετώπιση ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Επιπλέον, νευραλγική είναι και η θέση της κοινωνίας η οποία συμβάλλει στην εξάπλωση του φαινομένου, καθώς καλλιεργεί στο κοινωνικό σύνολο θρησκευτικό φονταμενταλισμό, εθνικό ρατσισμό και άλλες λανθασμένες αντιλήψεις.

Πράγματι, ένα τόσο σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο δεν θα μπορούσε να μην επιφέρει επιπτώσεις στις ζωές των ανθρώπων. Οι συνέπειες που προκαλεί ο ρατσισμός είναι πάμπολλες. Αρχικά, δημιουργεί ανισότητες στην εκπαίδευση, γεγονός το οποίο έχει ως αποτέλεσμα την ευκολότερη χειραγώγηση θυμάτων αλλά και την εκμετάλλευση τους. Επιπρόσθετα, ρατσιστικά κίνητρα οδηγούν στην αύξηση της βίας και της εγκληματικότητας, καθώς ορισμένοι άνθρωποι θεωρούν συνανθρώπους τους με διαφορετικά χαρακτηριστικά κατώτερούς τους, υποτιμούν την προσωπικότητά τους και επιδιώκουν τον βίαιο έλεγχό τους. Ακόμα, τέτοιου είδους απόψεις ενισχύουν τον εθνικισμό και πιθανότατα να αποτελέσουν θρυαλλίδα πολέμων και συγκρούσεων. Μολονότι αυτή η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο ισχυρή, υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες που θα μπορούσαν να συμβάλλουν στον περιορισμό του φαινομένου.

Αναντίρρητα, τον σημαντικότερο ρόλο διαδραματίζει η οικογένεια, καθώς αυτή αποτελεί τον πυρήνα ολόκληρης της κοινωνίας. Έτσι, εάν η οικογένεια καλλιεργήσει στα μέλη της την αξία του σεβασμού προς την διαφορετικότητα, φροντίσει να απεμπολήσει τις όποιες προκαταλήψεις και στερεότυπα έχουν αναπτύξει και τους καλλιεργήσει πανανθρώπινες αξίες, τότε σταδιακά το σοβαρότατο αυτό κοινωνικό φαινόμενο θα αρχίσει να περιορίζεται. Επιπλέον, νευραλγική είναι η θέση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, καθώς όλοι οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε αυτά. Επομένως, η προβολή εκπομπών με αντιρατσιστικό περιεχόμενο πιθανότατα να βοηθήσει στην αποδοχή της ετερότητας.

Ο ρατσισμός χαρακτηρίζεται ως ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά ζητήματα του εικοστού πρώτου αιώνα. Τα αίτια που τον τροφοδοτούν είναι πολλά και σύνθετα,  πολλές όμως είναι και οι συνέπειες που απορρέουν. Γι’ αυτό είναι χρέος όλων των ανθρώπων που ευαγγελίζονται ότι επιθυμούν την πρόοδο και την εξέλιξη της κοινωνίας να επαναπροσδιορίσουν τις αξίες τους, έτσι ώστε να μειωθεί το φαινόμενο αυτό.

Πηγές:

ΑΡΘΡΑ | Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ (wordpress.com)

ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ | PDF (scribd.com)

Σοφία Αθανασάκη

Μαθήτρια Γ΄ Γυμνασίου

]]> https://schoolpress.sch.gr/lasithinews/archives/196/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/lasithinews/archives/132 https://schoolpress.sch.gr/lasithinews/archives/132#comments Mon, 28 Feb 2022 15:40:52 +0000 Σοφία Αθανασάκη http://schoolpress.sch.gr/lasithinews/?p=132 [...]]]>      Με τον όρο οικογένεια νοείται μια ομάδα ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους με δεσμούς γάμου, αίματος ή υιοθεσίας, οι οποίοι διαμένουν κάτω από την ίδια στέγη. Η οικογένεια ήταν, είναι και θα είναι ένας θεσμός αναντικατάστατος για την ζωή των ανθρώπων, αποτελεί το βασικότερο σταθμό της ζωής τους και είναι ο θεμέλιος λίθος της μετέπειτα πορείας τους, καθώς από εκεί αντλούν συναισθηματική και οικονομική στήριξη, αναπτύσσονται πνευματικά και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους μαθαίνοντας αξίες απαραίτητες για την μετέπειτα ζωή τους, όπως η αγάπη, η ειλικρίνεια, η αξιοπρέπεια, η ισότητα, ο σεβασμός και η αλληλεγγύη.

     Ανά τα χρόνια οι μορφές της οικογένειας αλλάζουν. Παλιότερα κυριαρχούσε η μορφή της εκτεταμένης οικογένειας, η οποία εκτός από τους γονείς και τα παιδιά συμπεριλάμβανε ακόμα τον παππού και τη γιαγιά, που έμεναν όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι. Ο πατέρας και ενίοτε ο παππούς ήταν η κυρίαρχη μορφή, ιεραρχικά βρισκόταν στην κορυφή και αντιπροσώπευε όλη την οικογένεια. Η μητέρα ήταν αφοσιωμένη στη φροντίδα των παιδιών και του σπιτιού καθώς δε δούλευε, σεβόταν τον άντρα της,  ενώ αντιμετωπιζόταν ως κατώτερο μέλος της οικογένειας αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας. Σεβασμό προς τον πατέρα όφειλαν επίσης και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Ανάμεσά τους δεν υπήρχε ελευθερία λόγου και έκφρασης, κυριαρχούσε ο φόβος, η αποξένωση και μερικές φορές η σωματική βία.

     Αντίθετα, τα τελευταία χρόνια τη θέση της εκτεταμένης έχει πάρει η πυρηνική οικογένεια, που αποτελείται από τους γονείς και τα παιδιά. Θεωρητικά οι ρόλοι έχουν αλλάξει, η μητέρα εργάζεται και ο πατέρας ασχολείται με δουλειές του σπιτιού, αφού πλέον αυτό το παλιακό πατριαρχικό στερεότυπο έχει ξεπεραστεί. Ανάμεσα σε γονείς και παιδιά υπάρχει διάλογος, αγάπη, στοργή και όχι φόβος.

    Βέβαια, την περίοδο που διανύουμε αυτός ο τόσο σημαντικός θεσμός για τη ζωή του ανθρώπου, προς λύπη όλων μας περνάει κρίση. Ο ποιοτικός χρόνος που απολαμβάνει η οικογένεια είναι λιγοστός έως ανύπαρκτος. Συχνά και οι δύο γονείς, λόγω της εργασίας τους αναγκαστικά λείπουν αρκετές ώρες από το σπίτι, ενώ τις λιγοστές που τους απομένουν προτιμούν να τις σπαταλούν στα social media, με αποτέλεσμα την αισθητή απουσία του διαλόγου και την έλλειψη επικοινωνίας να κυριαρχούν. Επιπρόσθετα έντονο και συχνό φαινόμενο είναι η δημιουργία εντάσεων και συγκρούσεων, με τα διαζύγια “να δίνουν και να παίρνουν”. Όμως, όλα αυτά φαντάζουν μηδαμινά μπροστά σε ένα σοβαρότατο κοινωνικό φαινόμενο που έχει παρατηρηθεί έντονα τον τελευταίο καιρό. Παρατηρούμε περιπτώσεις συζύγων που χτυπούν και σκοτώνουν ακόμα τις γυναίκες τους, γεγονός απαράδεκτο και ανεπίτρεπτο για την σημερινή -υποτίθεται- ανεπτυγμένη κοινωνία.

   Συμπερασματικά, από όλα όσα προαναφέρθηκαν προκύπτει πως η οικογένεια είναι το παν. Αποτελεί το κύτταρο του ατόμου αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας. Όλες αυτές οι αλλαγές τόσο των αξιών, όσο και οι μεταβολές των γονεϊκών ρόλων, σε συνδυασμό πολλές φορές με την ανωριμότητα των γονιών επηρεάζουν έντονα τα παιδιά, γι΄αυτό υποχρέωση όλων μας είναι να στηρίξουμε τον θεσμό της οικογένειας και να τον προστατεύσουμε.

Σοφία Αθανασάκη,  μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου

      Το σύμπαν είναι το παν, χωρίς καμία εξαίρεση. Το σύνολο της ύλης, της ενέργειας, του χώρου, του χρόνου και του οτιδήποτε υπάρχει. Το παρατηρήσιμο σύμπαν, η περιοχή δηλαδή του σύμπαντος που περιλαμβάνει όλη την ύλη η οποία μπορεί να παρατηρηθεί, περιορίζεται μόνο στο 5%, το υπόλοιπο 95% θεωρείται σκοτεινή ύλη, η οποία, παρά τη σημερινή προηγμένη τεχνολογία, δεν μπορεί να παρατηρηθεί.

      Το ορατό σύμπαν περιέχει άπειρα αστέρια, όσα οι κόκκοι άμμου από όλες τις παραλίες του πλανήτη μας, οργανωμένα σε περίπου δύο τρισεκατομμύρια γαλαξίες, οι οποίοι με την σειρά τους συγκροτούν τα γαλαξιακά σμήνη.

      Τα ουράνια σώματα ανήκουν σε δύο συστήματα. Το ηλιακό, που αποτελείται από τον ήλιο, τους πλανήτες, τους κομήτες, τους δορυφόρους, τους μετεωρίτες και το σύστημα των απλανών, που περιλαμβάνει τους αστέρες και τα νεφελώματα.

(η εικόνα ενός γαλαξία)

      Ο Δημόκριτος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που χωρίς όργανα ισχυρίστηκε ότι ο Γαλαξίας αποτελείται από απομακρυσμένα άστρα: «Γαλαξίας εστί πολλών και μικρών και συνεχών αστέρων, συμφωτιζομένων αλλήλοις, συναυγασμός δια την πύκνωσιν», ότι δηλαδή λέει και η σύγχρονη Αστρονομία.

      Βέβαια η εικόνα ενός αστεριού ή ενός γαλαξία δεν είναι πραγματική σε σχέση με το παρόν και δεν αποτελεί την μορφή που έχει το σύμπαν σήμερα, καθώς ένας αστέρας μπορεί να έχει σταματήσει να υπάρχει αλλά εμείς να μην το γνωρίζουμε, γιατί δεν έχει ταξιδέψει ακόμα σε εμάς αυτή η πληροφορία μέσω του φωτός.

     Δεν μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε τη θέση μας στο σύμπαν, το πόσο ασήμαντα μικρή είναι η παρουσία μας και όλων όσων εμφανίστηκαν. Δεν είμαστε ούτε κόκκος σκόνης μέσα στο αχανές σύμπαν. Η ανθρωπότητα υπάρχει μόλις  200.000 χρόνια σε έναν σύμπαν που δημιουργήθηκε 13,7 έτη φωτός πριν. Ένας άνθρωπος ζει περίπου 100 χρόνια ενώ το σύμπαν υπάρχει τόσα δισεκατομμύρια και όμως σύμφωνα με τους επιστήμονες βρίσκεται ακόμα  στις πρώτες ώρες ύπαρξης του. Βέβαια αυτό πολλές φορές το αγνοούμε και έχουμε μια εμμονή με τον εαυτό μας. Μελετούμε την ιστορία μας, τη φιλοσοφία μας, την ψυχολογία μας, τους θεούς μας και οι περισσότερες γνώσεις μας περιστρέφονται γύρω από τον ίδιο τον άνθρωπο, σάμπως είμαστε εμείς το πιο σημαντικό πράγμα στο σύμπαν. Τείνουμε να περιορίζουμε τις γνώσεις μας στον μικροσκοπικό για το σύμπαν πλανήτη μας. Δεν ανοίγουμε ένα παράθυρο μέσα από το οποίο μπορούμε να δούμε πιο μακριά.

     Όλα τα παραπάνω έχουν αποδειχθεί επιστημονικά. Βέβαια, έχουν αναπτυχθεί και κάποιες θεωρίες, οι οποίες υποστηρίζουν πως υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν μέσα στο οποίο συμβαίνει ό,τι και στο δικό μας, ίσως όχι ακριβώς, αλλά με αρκετές ομοιότητες. Δηλαδή, ο κάθε ένας από εμάς υπάρχει εδώ και ταυτόχρονα συνυπάρχει σε ένα ακόμα παράλληλο σύμπαν.

     Όμως, άλλοι επιστήμονες αναφέρουν πως το σύμπαν δεν υπάρχει και κατά συνέπεια ούτε εμείς οι ίδιοι. Ζούμε σε ένα εικονικό σύμπαν και η πραγματικότητα μας δεν είναι πραγματική αλλά εικονική. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν πως ό,τι αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας αποτελούν ένα matrix.

     Αυτά που προαναφέρθηκαν είναι  θεωρίες οι οποίες δεν έχουν αποδειχθεί πειραματικά. Οι απόψεις διίστανται και οι επιστήμονες είναι διχασμένοι, οπότε δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Αναμένουμε εξελίξεις!

Πηγές:

Μάνος Δανέζης – Συμπαντική αλήθεια και Matrix – Αφύπνιση Συνείδησης (awakengr.com)

(enallaktikidrasi.com)

βιβλιογραφια:Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ / ROVELLI CARLO (politeianet.gr)

Σοφία Αθανασάκη,  μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου