Σπούδασε μηχανική και φυσική σε διάφορα πανεπιστήμια της Ευρώπης, χωρίς όμως να ολοκληρώσει επίσημα τις σπουδές του. Από νωρίς έδειξε ιδιαίτερη κλίση στον ηλεκτρισμό και τις εφευρέσεις. Το 1884 μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου αρχικά εργάστηκε για τον Τόμας Έντισον. Η συνεργασία τους όμως υπήρξε σύντομη και συγκρουσιακή, καθώς οι δύο άνδρες είχαν διαφορετικές αντιλήψεις για τη χρήση του ηλεκτρικού ρεύματος.

Η μεγαλύτερη συμβολή του Τέσλα ήταν η ανάπτυξη και καθιέρωση του εναλλασσόμενου ρεύματος (AC). Σε αντίθεση με το συνεχές ρεύμα που υποστήριζε ο Έντισον, το εναλλασσόμενο ρεύμα μπορούσε να μεταφερθεί σε μεγάλες αποστάσεις με μικρότερες απώλειες. Χάρη στη συνεργασία του με τον επιχειρηματία Τζορτζ Γουέστινγκχαουζ, το σύστημα του Τέσλα επικράτησε και αποτέλεσε τη βάση των σύγχρονων ηλεκτρικών δικτύων παγκοσμίως.

Ο Τέσλα πραγματοποίησε επίσης σημαντικές ανακαλύψεις στον τομέα των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων, των ασύρματων επικοινωνιών και της ραδιοτεχνολογίας. Εφηύρε το πηνίο Τέσλα, μια συσκευή υψηλής τάσης που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα σε επιστημονικές εφαρμογές. Οραματίστηκε τη μετάδοση ηλεκτρικής ενέργειας χωρίς καλώδια και πειραματίστηκε με ασύρματη μεταφορά σήματος και ενέργειας, ιδέες που θεωρήθηκαν υπερβολικά προχωρημένες για την εποχή του.

Παρά τη μεγαλοφυΐα του, ο Τέσλα αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Δεν ενδιαφερόταν για τον πλούτο και συχνά παραμελούσε την κατοχύρωση των εφευρέσεών του με πατέντες. Έτσι, πολλοί άλλοι επιστήμονες και επιχειρηματίες απέκτησαν φήμη και οικονομικά οφέλη από ιδέες που βασίζονταν στο έργο του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε απομονωμένος και ξεχασμένος, σε ξενοδοχεία της Νέας Υόρκης.

Ο Νίκολα Τέσλα πέθανε το 1943, φτωχός αλλά με τεράστια επιστημονική κληρονομιά. Σήμερα θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εφευρέτες όλων των εποχών. Το έργο και το όραμά του επηρέασαν καθοριστικά τη σύγχρονη τεχνολογία και συνεχίζουν να εμπνέουν την επιστημονική έρευνα και την ανθρώπινη φαντασία.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, όπου ήρθε σε επαφή με τα έργα μεγάλων επιστημόνων όπως ο Γαλιλαίος και ο Καρτέσιος. Κατά τη διάρκεια της πανώλης (1665–1666), όταν το πανεπιστήμιο έκλεισε, ο Νεύτωνας επέστρεψε στο χωριό του. Αυτή η περίοδος, γνωστή ως «annus mirabilis» (θαυμαστό έτος), ήταν εξαιρετικά δημιουργική, καθώς τότε διαμόρφωσε τις βασικές ιδέες του για τον λογισμό, την οπτική και τη βαρύτητα.

Το πιο γνωστό έργο του είναι το βιβλίο Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (1687), στο οποίο διατύπωσε τους τρεις νόμους της κίνησης και τον νόμο της παγκόσμιας έλξης. Οι νόμοι αυτοί εξηγούν την κίνηση των σωμάτων στη Γη και των ουράνιων σωμάτων στο διάστημα, ενοποιώντας για πρώτη φορά τη φυσική του ουρανού και της Γης. Η θεωρία της παγκόσμιας έλξης αποτέλεσε επανάσταση, καθώς έδειξε ότι η ίδια δύναμη που κάνει ένα μήλο να πέφτει στο έδαφος είναι υπεύθυνη και για την κίνηση των πλανητών γύρω από τον Ήλιο.

Σημαντική ήταν και η συμβολή του στην οπτική. Ο Νεύτωνας απέδειξε ότι το λευκό φως αποτελείται από όλα τα χρώματα του φάσματος και κατασκεύασε το πρώτο κατοπτρικό τηλεσκόπιο, βελτιώνοντας σημαντικά την αστρονομική παρατήρηση. Παράλληλα, ανέπτυξε τον διαφορικό και ολοκληρωτικό λογισμό, ανεξάρτητα από τον Γκότφριντ Λάιμπνιτς, γεγονός που οδήγησε σε έντονη επιστημονική διαμάχη.

Ο Νεύτωνας δεν ασχολήθηκε μόνο με τη φυσική και τα μαθηματικά, αλλά και με την αλχημεία και τη θεολογία, δείχνοντας το εύρος των ενδιαφερόντων του. Υπήρξε πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου και διευθυντής του Βασιλικού Νομισματοκοπείου, ενώ το 1705 χρίστηκε ιππότης από τη βασίλισσα Άννα.

Πέθανε το 1727 και τάφηκε στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, τιμή που αποδίδεται σε ελάχιστους επιστήμονες. Το έργο του Νεύτωνα επηρέασε βαθιά την επιστημονική σκέψη για περισσότερους από δύο αιώνες και έθεσε τα θεμέλια για την ανάπτυξη της σύγχρονης επιστήμης, καθιστώντας τον μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες όλων των εποχών.