Υπάρχουν κάποιες σχολικές μέρες που περνούν απλά σαν άλλη μία ώρα στο πρόγραμμα. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες, που χωρίς να το καταλάβεις, γράφουν ιστορία. Έτσι ακριβώς ήταν και η φετινή Τσικνοπέμπτη στο Λύκειο Μονεμβασίας.
Όλα ξεκίνησαν χαλαρά. Ως πρόεδρος του 15μελούς της Γ’ Λυκείου, ήθελα η φετινή Τσικνοπέμπτη να μη μοιάζει με καμία άλλη και να δώσει ζωή και χαμόγελα σε όλο το σχολείο. Έτσι, στήσαμε μουσική στο προαύλιο, βγάλαμε μπάλες για ποδόσφαιρο, βόλεϊ και μπάσκετ και προσπαθήσαμε να δώσουμε στο σχολείο έναν πιο γιορτινό παλμό.
Και τότε εμφανίστηκε ο… «παπάς».
Ο ξάδερφός μου, μεγάλος λάτρης των Αποκριών, είχε έρθει ντυμένος παπάς στο σχολείο. Μόλις τον είδαμε να κυκλοφορεί στο προαύλιο με το ράσο, μέσα στον χαβαλέ και τα γέλια, μου ήρθε αυθόρμητα η ιδέα:
— «Ρε, δεν κάνουμε έναν βλάχικο γάμο;»
Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε σιωπή. Και μετά… χαμός.
Η ιδέα άρεσε αμέσως στους περισσότερους και μέσα σε λίγα λεπτά όλο το σχολείο είχε μπει στο κλίμα. Άλλος έψαχνε νύφη, άλλος γαμπρό, άλλος γονείς, άλλος κουμπάρα. Εννοείται πως ο «παπάς» ήταν ήδη έτοιμος. Τα πάντα οργανώθηκαν μέσα σε μισή ώρα, λες και το κάναμε χρόνια.
Και κάπου εκεί ξεκίνησε η πραγματική μαγεία της ημέρας.
Με ό,τι είχε ο καθένας πάνω του, αρχίσαμε να δημιουργούμε χαρακτήρες. Παπιγιόν μετατράπηκαν σε “επίσημο ντύσιμο”, καπέλα άλλαζαν χέρια, μολύβια έγιναν μουστάκια και φρύδια, ενώ μέχρι και τα στέφανα του γάμου φτιάχτηκαν εκείνη τη στιγμή με αυτοσχεδιασμό και φαντασία. Τα «δαχτυλίδια» βρέθηκαν από συμμαθητές, ενώ ο χυμός βαφτίστηκε… κρασί για τις ανάγκες του μυστηρίου.
Και φυσικά, τι καλύτερο από έναν βλάχικο γάμο στις Απόκριες; Άλλωστε, αυτό το έθιμο γεννήθηκε μέσα στα χωριά και στις αποκριάτικες γιορτές, εκεί όπου ο κόσμος γελούσε, σατίριζε και διασκέδαζε όλοι μαζί σαν μια παρέα. Κάπως έτσι έγινε και στο σχολείο μας.
Την ώρα που άλλοι μαθητές έπαιζαν βόλεϊ και ποδόσφαιρο στο προαύλιο, εμείς στήναμε σιγά σιγά τη δική μας “παράσταση”. Όταν τελικά ξεκίνησε ο γάμος, μαθητές από το Γυμνάσιο και το Λύκειο κάθισαν να παρακολουθήσουν, ενώ ακόμα και οι καθηγητές δεν μπορούσαν να κρύψουν τα γέλια και τον ενθουσιασμό τους.
Το πιο ωραίο; Κανείς δεν περίμενε ότι οι καθηγητές θα συμφωνούσαν τόσο εύκολα. Κι όμως, όχι μόνο δέχτηκαν, αλλά χάρηκαν πραγματικά βλέποντας κάτι τόσο αυθόρμητο, δημιουργικό και ζωντανό να συμβαίνει μέσα στο σχολείο. Μάλιστα, πολλοί είπαν πως κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει στη Μονεμβασιά.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το νόημα των Αποκριών. Να αφήνεσαι λίγο ελεύθερος, να γελάς, να δημιουργείς από το τίποτα και να ενώνεσαι με τους άλλους. Και εκείνη τη μέρα, μέσα σε ένα σχολικό προαύλιο γεμάτο μουσική, φωνές και χαμόγελα, καταλάβαμε πως οι πιο όμορφες στιγμές δεν χρειάζονται μεγάλα σχέδια. Χρειάζονται μόνο καλή διάθεση, παρέα και λίγη τρέλα.
Και κάπως έτσι, μια απλή Τσικνοπέμπτη μετατράπηκε σε μια ανάμνηση που δύσκολα θα ξεχάσει το σχολείο μας.
Αγγελική Ψυχογυιού
