Των μαθητριών της Β Λυκείου Σίσκου Γεωργίας και Φωτιάδου Φωτεινής

Στο πλαίσιο της ενίσχυσης του θεατρικού γραμματισμού των μαθητών του ΓΕΛ Κορώνειας το σχολείο μας  επισκέφτηκε την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2025 τη Μονή Λαζαριστών για να παρακολουθήσει  την θεατρική παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, οι Διψασμένοι.

Οι Διψασμένοι (Assoiffés) είναι ένα θεατρικό έργο του σύγχρονου δραματουργού Wajdi Mouawad, ενός από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους θεατρικούς συγγραφείς με πολλές διεθνείς παραγωγές και έργα που έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Γράφτηκε στα γαλλικά και έχει ανέβει σε διαφορετικές παραγωγές σε διάφορες χώρες. Εξερευνά το άγχος της εφηβείας, την απώλεια της αθωότητας και τις σκληρές πραγματικότητες της ενηλικίωσης μέσα από τους χαρακτήρες του Μέρντοκ και της Νορβέζ, που ενσαρκώνουν θέματα καταπιεσμένων συναισθημάτων και τον αγώνα να βρουν νόημα, συχνά συνδυάζοντας μυθοπλασία και πραγματικότητα με σκοτεινό χιούμορ.

Κάποια από τα κεντρικά θέματα του έργου

Γενικά η παράσταση αφορά βαθιά ανθρώπινα και υπαρξιακά ζητήματα. Μερικά από αυτά είναι:

• Η απώλεια της παιδικής ηλικίας και η μετάβαση στη ζωή των ενηλίκων (η «δίψα» που δεν ξεδιψά ποτέ).
• Η αναζήτηση νοήματος, ταυτότητας και ομορφιάς σε έναν κόσμο που φαίνεται να την αρνείται.
• Η μνήμη και η επιστροφή στο παρελθόν, ο πρωταγωνιστής επιστρέφει σε μια καθοριστική ημέρα της εφηβείας του για να κατανοήσει όσα τον σημάδεψαν.
• Το έργο εκφράζει έντονα την αίσθηση «δίψας» για ζωή, νόημα και επαφή με τον κόσμο, μια μεταφορά για το πώς οι άνθρωποι, και ιδίως οι έφηβοι, προσπαθούν να γεφυρώσουν τα όρια μεταξύ παιδικότητας και ενηλικίωσης.

Το έργο προτάθηκε το 2007 για το σημαντικό Governor General’s Literary Award, ένα από τα κορυφαία λογοτεχνικά βραβεία του Καναδά, γεγονός που αναδεικνύει τη διεθνή του αξία.

 Λίγα λόγια για το έργο

Δύο σώματα αγκαλιασμένα ανασύρονται από τον βυθό, δεκατέσσερα χρόνια μετά την εξαφάνιση ενός εφήβου. Ο δικαστικός ανθρωπολόγος Πολ-Εμίλ Μπορεγκάρ-Νουβό αναλαμβάνει να βρει στοιχεία για την υπόθεση και ανατρέχει στις 6 Φεβρουαρίου του 1991, την ημέρα του Αγίου Γκαστόν. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με το δικό του παρελθόν, τις αναμνήσεις και τις προσδοκίες του. Μια σχολική εργασία τον είχε τότε οδηγήσει στην επινόηση της Νορβέζ, ενός κοριτσιού που επέλεξε να σιωπήσει, κλεισμένη στο δωμάτιό της, όταν βρέθηκε μπροστά σε μια τρομακτική αποκάλυψη.

Την ημέρα του Αγίου Γκαστόν ο Μπουν, ένα μεγαλύτερο αγόρι, προσπαθώντας να αντισταθεί στην ασχήμια της καθημερινότητάς του, θα συναντήσει τη Νορβέζ σε μια παράλληλη πραγματικότητα.

Είναι ένα έργο για εφήβους, που ακροβατεί μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας, έχει παρουσιαστεί με μεγάλη επιτυχία από την Εφηβική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, το 2009. Γραμμένο με ευαισθησία, μας μεταφέρει σε εκείνη τη μεταβατική περίοδο της ζωής, που τα όνειρα και η απελπισία βιώνονται στα όριά τους. Που οι δυνάμεις του έρωτα και του θανάτου μάχονται για να κυριαρχήσουν, σε έναν αγώνα αναζήτησης της ομορφιάς και του νοήματος της ζωής.

Συνέντευξη της μαθήτριας της Β΄ Λυκείου, Στεπανιάν Φωτεινής για τις εντυπώσεις της από την παράσταση

 Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη μόλις τελείωσε η παράσταση;

Η πρώτη σκέψη που έκανα μόλις τελείωσε η παράσταση ήταν σχετικά με το πόσο με έχει επηρεάσει η ασχήμια που κρύβω εγώ μέσα μου. Δηλαδή, το πόσο της έχω επιτρέψει να βγει προς τα έξω ή αν έχω καταφέρει να την βγάλω από μέσα μου και συνειδητοποίησα ότι τον τελευταίο καιρό δυστυχώς όχι μόνο δεν την έβγαλα αλλά την έκανα φίλη μου, και την άφηνα να πληγώνει τους ανθρώπους που αγαπώ. Μετά από αυτήν την συνειδητοποίηση ζήτησα σε όλους συγγνώμη. Η δεύτερη σκέψη μου βέβαια ήταν το πόσο άθλια φερθήκαμε στους ηθοποιούς και στεναχωρήθηκα πολύ για το πώς κάναμε τον πρωταγωνιστή να νιώσει.

 Σου άρεσε η παράσταση; Γιατί ναι ή γιατί όχι; Τι σου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση;

Μου άρεσε πάρα πολύ η παράσταση, διότι πρόβαλλε και έθιγε πολύ βαθιά θέματα που αφορούν όλους τους εφήβους (και όχι μόνο) και το επιτύγχανε αυτό με έναν πρωτότυπο τρόπο. Μερικοί θα το θεωρήσουν ενοχλητικό, αλλά εμένα σε προσωπικό επίπεδο με άγγιξε πολύ. Αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση δεν αφορούσε το σενάριο αλλά τους ηθοποιούς. Έπαιζαν με έναν τέτοιο τρόπο που σε έκαναν να νιώσεις την κάθε λέξη, την κάθε κίνηση.

 Ποιο πιστεύεις ότι ήταν το βασικό μήνυμα του έργου;

Το βασικό μήνυμα του έργου όπως το αντιλήφθηκα εγώ ήταν ο τρόπος που αντιμετωπίζει η κοινωνία τους εφήβους, ο τρόπος που η κοινωνία αλλοιώνει την προσωπικότητά μας και μας κάνει όλους τα ίδια άβουλα πλάσματα υποχείρια του συστήματος, η κανονικοποίηση του παραλογισμού που συμβαίνει και των περιορισμών που μας επιβάλλουν, η ομορφιά αλλά και η ασχήμια που κρύβουμε οι άνθρωποι μέσα μας αλλά και το πόσο μας επηρεάζει το καθένα, η μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικίωση, και τέλος η έλλειψη κατανόησης των γονιών απέναντι στα παιδιά τους. Άρα, δεν είναι ένα βασικό μήνυμα αλλά πολλά μαζί που όμως περιστρέφονται από το ίδιο αντικείμενο.

 Θεωρείς ότι το θέμα του έργου είναι επίκαιρο σήμερα;

Ναι. Σίγουρα ναι. Είναι και θα είναι πάντα επίκαιρο αυτό το ζήτημα, και όσο το αγνοούμε ή παριστάνουμε ότι το έχουμε λύσει δεν θα σταματήσει να υπάρχει.

 Ποιος/ποια ηθοποιός σου άρεσε περισσότερο και γιατί;

Δύσκολη επιλογή. Δεν μπορώ να διαλέξω έναν, και οι τρεις ήταν υπέροχοι και έδωσαν το 100%. Ο καθένας ήταν πολύ καλός στον ρόλο του.

 Πώς σου φάνηκαν οι ερμηνείες των ηθοποιών;

Εξαιρετικές. Νομίζω πως ήταν από τις καλύτερες παραστάσεις με βάση τις ερμηνείες που έχω δει έως τώρα.

 Υπήρχε κάποιος χαρακτήρας με τον οποίο ταυτίστηκες;

Ταυτίστηκα πολύ με τον χαρακτήρα του εφήβου. Είδα όλες μου τις σκέψεις να ξεδιπλώνονται σε έναν χαρακτήρα.

 Πιστεύεις ότι ήταν καλή επιλογή παράστασης για σχολική εκδρομή;

Ναι. Η συγκεκριμένη παράσταση θεωρώ πως ήταν η καλύτερη επιλογή που έκαναν οι καθηγητές μας. Αν παραμερίσουμε τα σκηνικά που συνέβησαν στο τέλος της παράστασης (εννοώ την ασέβεια και αγένεια προς τους ηθοποιούς που επέδειξε μια ομάδα μαθητών) και το δυστυχώς μεγάλο ποσοστό των μαθητών που δεν αντιλήφθηκαν το έργο, ήταν μια πολύ καλή επιλογή.

 Τι βαθμό θα της έβαζες από το 1 έως το 10;

10!

Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία

Στη συνέντευξη που πραγματοποιήσαμε με τον μαθητή Καραγιάννη Ραφαήλ, μαθητή της Α΄ Λυκείου του ΓΕΛ Κορώνειας και πανελλήνιο καθώς και πανευρωπαϊκό πρωταθλητή Παγκρατίου, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά έναν νέο άνθρωπο με ήθος, πειθαρχία και ξεκάθαρους στόχους. Ο Ραφαήλ μίλησε ανοιχτά για το πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή του με το παγκράτιο, για την απαιτητική και επίπονη καθημερινότητα του πρωταθλητισμού, αλλά και για τις θυσίες που χρειάστηκε να κάνει προκειμένου να φτάσει σε τόσο υψηλό επίπεδο.

Με τις απαντήσεις του, ανέδειξε τη σημασία της ψυχικής δύναμης, της υποστήριξης από την οικογένεια, τον προπονητή και τους φίλους, καθώς και τον ρόλο του σεβασμού και της ευγενούς άμιλλας στον αθλητισμό. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις δυσκολίες του συνδυασμού σχολείου και προπονήσεων, χωρίς όμως να κρύψει τη χαρά και τη συγκίνηση που νιώθει όταν εκπροσωπεί τη χώρα του σε διεθνείς αγώνες. Η συνέντευξη αυτή αποτελεί ένα δυνατό παράδειγμα έμπνευσης για τους νέους, αποδεικνύοντας πως με επιμονή, αγάπη για αυτό που κάνεις και σωστή καθοδήγηση, τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.

Δημοσιογράφοι: Αρχικά θέλεις να μας πεις λίγα πράγματα για τον εαυτό σου;

Ραφαήλ: Ονομάζομαι Καραγιάννης Ραφαήλ, είμαι 15 χρονών, πηγαίνω στην πρώτη λυκείου στο Γελ Κορώνειας και είμαι πανελλήνιος και πανευρωπαϊκός πρωταθλητής Παγκρατίου.

Δημοσιογράφοι: Πώς αισθάνεσαι που είσαι εδώ πέρα σήμερα για τη συνέντευξη;

Ραφαήλ: Χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί προσπαθώ και πιστεύω ότι θα εμπνεύσουμε και νέα παιδιά να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και αυτό είναι κάτι πολύ καλό.

Δημοσιογράφοι: Πώς άρχισε το ενδιαφέρον σου προς αυτό το άθλημα; Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια γι’ αυτό;

Ραφαήλ: Το παγκράτιο είναι αρχαίο ελληνικό άθλημα-πολεμική τέχνη από τις αρχαιότερες στον κόσμο, η οποία εξαπλώθηκε προς την Ασία και την Ανατολή μέσω του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ενέπνευσε πολλές πολεμικές τέχνες που γνωρίζουμε τώρα. Εγώ με τον αθλητισμό ξεκίνησα να ασχολούμαι στην ηλικία των μεγάλων νηπίων γύρω στα πέντε μου, οπότε ξεκίνησα με το καράτε, το οποίο το συνεχίζω ακόμα, και μέσω της προπονήτριας μου, της κυρίας Αγγελικής Κρουσταλούδη, ασχολήθηκα και με το παγκράτιο.

Δημοσιογράφοι: Πώς αισθάνεσαι που είσαι πανελλήνιος πρωταθλητής;

Ραφαήλ: Το συναίσθημα είναι πάρα πολύ ωραίο, γιατί αισθάνεσαι μια (ιστορική) ικανοποίηση για ότι έχεις κάνει τόσα χρόνια, ο κόπος σου, ο ιδρώτας σου και όχι μόνο ο κόπος σου αλλά και του προπονητή και του γονέα, ο οποίος πρέπει να είναι δίπλα σου και να σε υποστηρίζει… βλέπεις ότι έχει μεγάλο και σημαντικό αποτέλεσμα.

Δημοσιογράφοι: Τι σε ενέπνευσε να συνεχίσεις μέχρι το πανευρωπαϊκό επίπεδο;

Ραφαήλ: Το να ασχολείσαι με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό περνάει πολλές φάσεις. Κάπου στη μέση πάντα θέλεις να τα παρατήσεις γιατί κουράστηκες. Το σημαντικό είναι να έχεις υποστήριξη, και άμα κάνεις αυτό που αγαπάς, συνεχίζεις. Το να πας από το πανελλήνιο σε ένα εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο δεν είναι κάτι απλό. Θέλει πάρα πολύ χρόνο, να κλάψεις από τον πόνο, γιατί εννοείται πως είχαμε τραυματισμούς, αλλά και να μάθεις από τα λάθη και να γίνεις πολύ καλύτερος και εννοείται πως νιώθεις μεγάλη χαρά, όταν ανεβαίνεις πάνω στο βάθρο με τη σημαία της Ελλάδας και τον εθνικό ύμνο.

Δημοσιογράφοι: Πώς ένιωσες όταν κατάφερες να πάρεις τη δεύτερη θέση πανευρωπαϊκά;

Ραφαήλ: Ήταν ένα πολύ μπερδεμένο συναίσθημα, γιατί ήταν μια χαρμολύπη: λύπη γιατί δεν μπόρεσες να πάρεις την πρώτη θέση, το οποίο, εντάξει, όλους μάς πονάει, αλλά είναι και χαρά, γιατί κατάφερες να κάνεις κάτι το οποίο δεν το είχες ποτέ σαν παιδί στο μυαλό σου. Δηλαδή δεν μπορείς να φανταστείς ποτέ ότι είσαι πανευρωπαϊκός πρωταθλητής ή πανελλήνιος.

Δημοσιογράφοι: Πόσο συχνά προπονείσαι και τι περιλαμβάνει η προπόνηση;

Ραφαήλ: Οι προπονήσεις διαρκούν μιάμιση με δύο ώρες, είναι τρεις-τέσσερις αναλόγως πόσες μέρες μπορείς την εβδομάδα και είναι διαφορετική η προπόνηση που θα κάνεις ως απλός αθλητής ή ως πρωταθλητής. Στο ένα σε πιάνει μέσα σου ο εγωισμός και δεν σταματάς και είσαι μέχρι το τελευταίο λεπτό μέσα σε όλα και είναι λίγο πιο επίπονη, για να το πω κι αλλιώς.

Δημοσιογράφοι: Ποια τεχνική/στοιχείο θεωρείς σημαντικό για αυτό το άθλημα;

Ραφαήλ: Το σημαντικό στον αγώνα πέρα των τεχνικών, που πρέπει να κατέχεις σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, είναι να παίζεις με το μυαλό, δηλαδή όπως το λέμε στα μικρά παιδιά είναι ότι ο αγώνα είναι ένα παιχνίδι και όλοι θα κάνουν τις ίδιες τεχνικές πάνω κάτω. Το σημαντικό είναι ποιος θα τις κάνεις πιο καλά, πιο γρήγορα και ποιος θα παίξει με το μυαλό εκείνη την στιγμή.

Δημοσιογράφοι: Πώς ήταν η εμπειρία σου στους αγώνες;

Ραφαήλ: Ήταν κάτι πολύ μπερδευτικό γιατί είχε ζύγιση, αλλά εντάξει, ζύγιση έχουν όλοι οι αγώνες, αλλά δεν είναι μονάχα η μέρα των αγώνων που έχεις αυτό το στρες και το άγχος, αλλά είναι και η διαδικασία που περνάς για να πας εκεί. Συνεχείς προπονήσεις, καθημερινό τρέξιμο, διατροφή για πολύ καιρό και άμα είσαι πάνω στα κιλά σου, αρκετή διατροφή και επίπονη, οπότε, ήτανε όλο μαζί ένα συναίσθημα το οποίο όμως πάντοτε σε ικανοποιεί το αποτέλεσμα. Πάντοτε όπως είπαμε.

Δημοσιογράφοι: Ποια στιγμή του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος σου έμεινε περισσότερο;

Ραφαήλ: Μα, είναι ξεκάθαρα το να είμαι πάνω στο βάθρο με την ελληνική σημαία και να ακούγεται ο εθνικός ύμνος, είναι μια στιγμή που με συγκίνησε και ειδικά όταν βλέπεις από κάτω τους συναθλητές σου και τον προπονητή, οι οποίοι ήταν δίπλα σου όλα αυτά τα χρόνια, που σε βοηθάνε και σε στηρίζουν και τους στηρίζεις και εσύ, γιατί το να έχεις μια ομάδα αθλητική, είναι σαν να έχεις μια δεύτερη οικογένεια, όπου μπορείς να μιλάς άνετα και να εξηγείς κάποια προβλήματα είτε να λύνετε. Εκείνη τη στιγμή που τελειώνει ο τελικός, ναι μεν έχασα, αλλά είδα ότι ο αντίπαλος ήταν αρκετά καλός και παράλληλα χάρηκα, γιατί φάνηκε πως είχαμε σεβασμό μετά μεταξύ μας. Γιατί, ο αθλητισμός βασίζεται και στον σεβασμό, στην ευγενή άμιλλα, που λέγανε και παλιά. Δεν είναι μονάχα ο ανταγωνισμός.

Δημοσιογράφοι: Τι πιστεύεις ότι σε βοήθησε να φτάσεις τόσο ψηλά;

Ραφαήλ: Θέλει πείσμα, να έχεις πάρα πολύ πείσμα, να έχεις νεύρο, γιατί υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που θα πεις «τα παρατάω, δεν αντέχω άλλο», θα χρειαστεί να αφιερώσεις πάρα πολύ χρόνο, να χάσεις βόλτες, εξόδους, χορούς, να μην βγεις με τους φίλους σου, να πεις ας πούμε «Δεν μπορώ να πάω σήμερα σινεμά», και είναι κάτι το οποίο μπορεί εκείνη την στιγμή να σε πονάει, αλλά κάποτε, εάν το αγαπάς πραγματικά, θα σε ικανοποιήσει και θα πεις «χαλάλι».

Δημοσιογράφοι: Πώς συνδυάζεις το σχολείο με τον πρωταθλητισμό;

Ραφαήλ: Να σας πω την αλήθεια, δεν μπορούν να συνδυαστούν και πάρα πολύ. Το μοναδικό που με βολεύει είναι ότι ευτυχώς οι μεσοβδόμαδες προπονήσεις συμπίπτουν σε μέρες που έχω 6ωρα, το οποίο με βοηθάει στο να προλάβω να διαβάσω να πάω στην προπόνηση, και εννοείται πως έχει χρειαστεί για κάποιο διαγώνισμα, τεστ, ή κάποια εργασία, να διαβάσω και να τελειώσω 10:30 το βράδυ, να πάω για μπάνιο και μετά κατευθείαν για ύπνο, γιατί την άλλη μέρα έχω πάλι σχολείο και προπόνηση και είναι μια ρουτίνα που πρέπει να προγραμματίσεις σωστά τον χρόνο σου.

Δημοσιογράφοι: Ποιοι σε υποστήριξαν περισσότερο σε όλη αυτήν την πορεία;

Ραφαήλ: Χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί έχω πάρα πολύ καλούς γονείς, γιατί είναι σημαντικό να έχεις καλούς γονείς, ώστε να σε βοηθάνε και να σε υποστηρίζουν σε αυτόν τον τομέα. Η προπονήτριά μου, επίσης, ήταν πάρα πολύ υποστηρικτική, γιατί για να σας πω την αλήθεια, όταν ήμουν μικρός δεν το πολυήθελα, δεν το αγαπούσα, αλλά με τον τρόπο της με έκανε να δω πως το αγαπάω πραγματικά. Και επίσης το να έχεις καλούς φίλους, γιατί εάν ένας φίλος σου λέει «Μην πας για προπόνηση, έλα να βγούμε», δεν σε βοηθάει, σε κρατάει πίσω.

Δημοσιογράφοι: Τι θα συμβούλευες σε κάποιον μαθητή που θα ήθελε να ακολουθήσει αυτό το άθλημα;

Ραφαήλ: Να έχει γερό στομάχι, γιατί ναι, θα πονέσει, και να έχει όρεξη και μεράκι για αθλητισμό. Και άμα θέλει να ακολουθήσει ένα άθλημα, να βρει πρώτα το άθλημα που αγαπάει πραγματικά, που τον κάνει να ικανοποιείται και μετά να πει «Ναι! Θα ακολουθήσω αυτό το άθλημα», και να ξεχάσει επίσης μερικές εξόδους. Να κάνει αρκετές θυσίες!

Δημοσιογράφοι: Έχεις κάποιους επόμενους στόχους;

Ραφαήλ: Ο επόμενος στόχος μου, τον οποίο λέω εδώ, είναι το πανελλήνιο πρωτάθλημα, το οποίο είναι τον Απρίλιο, και από εκεί να πάω τον Νοέμβρη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα παγρατίου ελπίζοντας για κάποιο μετάλλιο.

Η απονομή του αργυρού μεταλλίου

Δημοσιογράφοι: Σε ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου!

Ραφαήλ: Και εγώ, να ’στε καλά!

Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία

 Χαρακτηριστικά και Κανόνες:

Το παγκράτιο είναι ένα αρχαιοελληνικό μαχητικό άθλημα από τα πιο δημοφιλή και βίαια αθλήματα, γνωστό και ως «το κάλλιστων εν Ολυμπία». Συνδυάζει τεχνικές πάλης, όπως ρίψεις και ακινητοποιήσεις, πυγμαχία (γροθιές) και λακτίσματα (κλωτσιές), και ονομάζεται έτσι από τις λέξεις «παν» + «κρατώ», που σημαίνει «ολική κυριαρχία», με στόχο την υποταγή του αντιπάλου με οποιαδήποτε τεχνική εκτός από δαγκώματα, χτυπήματα στα μάτια ή στα γεννητικά όργανα. Υπάρχουν δύο είδη: «Άνω Παγκράτιο» (όρθιο) και «Κάτω Παγκράτιο» (που συνεχίζεται στο έδαφος). Θεωρείται πρόγονος των σύγχρονων πολεμικών τεχνών, με αγώνες να διεξάγονταν ήδη στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στις μέρες μας αναβιώνει με την Ελληνική Ομοσπονδία Παγκρατίου Αθλήματος να το διαδίδει παγκοσμίως, διδάσκοντας παράλληλα την αρχαία ελληνική παιδεία.

Παγκρατιαστής σε στάση μάχης, ερυθρόμορφος αμφορέας, 440 π.Χ., Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου.

Τεχνικά στοιχεία

Το παγκράτιο συνδύαζε το χτύπημα και την αρπαγή (λαβή) και ήταν αγώνας που κερδιζόταν με την υποταγή του αντιπάλου. Ένας αγωνιζόμενος θα μπορούσε να επισημάνει την υποταγή του με ανάταση του χεριού ή ενός δακτύλου του, αλλά μερικές φορές η μόνη μορφή υποταγής ήταν ο θάνατος ενός από τους αγωνιζόμενους.

Οι «κοινές κλειδαριές» και η «έμφραξη κρατούν» ήταν κοινές τεχνικές. Σήμερα αυτές οι τεχνικές θα μεταφράζονταν ως λαβές εξάρθρωσης σημείων, όπως αυχένας, ώμος, αγκώνας, καρπός, μηρός, αστράγαλος και άλλα. Τα λακτίσματα και η χρησιμοποίηση των «πυγμών» ήταν η μέθοδος επίθεσης, που στηρίζεται σε μεγάλο ποσοστό στη δύναμη. Γι” αυτό το λόγο το Παγκράτιο ήταν υπόθεση των βαρύτερων και πιο δυνατών αθλητών. Στην πραγματικότητα υπήρχαν μόνο τρεις κανόνες: οι αγωνιζόμενοι δεν είχαν το δικαίωμα να βγάλουν ο ένας τα μάτια του άλλου, να δαγκώσουν ο ένας τον άλλον ή να τον χτυπήσουν στην περιοχή των όρχεων.

Υπήρχαν δύο είδη Παγκρατίου:

• Το ένα διεξαγόταν σε όρθια στάση και ήταν λιγότερο επικίνδυνο, ονομαζόταν δε «Άνω ή ορθοστάνδην παγκράτιο».
• Στο άλλο συνεχιζόταν ο αγώνας και μετά την πτώση ενός από τους αντιπάλους, ο οποίος κατόπιν τούτου ήταν ευάλωτος σε κτυπήματα του αντιπάλου. Το είδος αυτό ονομαζόταν «Κάτω παγκράτιο».

 Ιστορία του αθλήματος

Η μυθολογία θέλει το άθλημα να προέρχεται από τον Θησέα, που επιστράτευσε συνδυασμό πάλης και πυγμής για να καταβάλει τον Μινώταυρο. Σύμφωνα με άλλη ανάλογη εκδοχή, ο Ηρακλής κατέβαλε με τον τρόπο αυτό το λιοντάρι της Νεμέας.

Με τις εκστρατείες του Μ. Αλεξάνδρου το Παγκράτιο διαδόθηκε στην Ινδία. Πιστεύεται πως από εκεί έφτασε στις χώρες της Άπω Ανατολής και αποτέλεσε τον πρόγονο όλων των ανατολικών πολεμικών τεχνών.

Ο Αριστοτέλης (Ρητορική Α 5-14, 1361β) το ορίζει ως εξής: «ὁ δὲ θλίβειν καὶ κατέχειν παλαιστικός, ὁ δὲ ὦσαι τῇ πληγῇ πυκτικός, ὁ δ” ἀμφοτέροις τούτοις παγκρατιαστικός». Η ονομασία προέρχεται από τις λέξεις παν + κρατείν, δηλαδή νικητής γινόταν αυτός που «κατέχει την κυρίαρχη δύναμη» ή αυτός που «κυριαρχεί απόλυτα», ενώ οι αθλητές ονομάζονταν παγκρατιαστές.

Το άθλημα αυτό, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και πολεμική τέχνη, εισήχθη στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 648 π.Χ. στην 33η Ολυμπιάδα. Ήταν θεαματικό και δημοφιλές («Εν Ολυμπία το κάλλιον», όπως το χαρακτηρίζει ο Φιλόστρατος), αλλά και επικίνδυνο, αφού είχε ως αποτέλεσμα πολλές φορές μέχρι και τον θάνατο του ενός εκ των αντιπάλων (Παυσανίας Η,10.1). Οι αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες μετά το 200 π.Χ. εισήγαγαν και έναν λιγότερο βίαιο διαγωνισμό «Παγκρατίου παίδων» για τα νέα αγόρια.

Διάσημοι αρχαίοι παγκρατιαστές ήταν ο Θεαγένης ο Θάσιος, ο Λύγδαμης ο Συρακούσιος, ο Δωριεύς ο Ρόδιος, ο Σώστρατος ο Σικυώνιος και ο Πολυδάμας από τη Σκοτούσσα.

 Σύγχρονο Παγκράτιο

Στη σύγχρονη εποχή το Παγκράτιο αναβίωσε επίσημα το 1977, οπότε πρωτοστατούντος του -μετέπειτα διάσημου- δάσκαλου πολεμικών τεχνών, Σίμου Ζαχόπουλου (1948-2013) από την Καβάλα έγιναν οι πρώτες κινήσεις για την ίδρυση Ομοσπονδίας Παγκρατίου αθλήματος, ενώ αργότερα άρχισαν προσπάθειες ένταξής του στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων. Τελικά η Ελληνική Ομοσπονδία Παγκρατίου Αθλήματος (ΕΟΠΑ) ιδρύθηκε το 1996 από δύο παλαιούς μαθητές του Ζαχόπουλου, τον Π. Κουτρούμπα και τον Λ. Σαββίδη και έναν Μαθηματικό και δάσκαλο του Καράτε και του Kickboxing, τον Πολυνίκη Τριγάζη του Αναστασίου .

Το παγκράτιο αυτή την στιγμή αριθμεί περίπου 5.500 αθλητές διαφόρων ηλικιών, και από αυτούς οι 98 αποτελούν τα μέλη της εθνικής Ελλάδος, οι όποιοι συμμετείχαν και στο 9^ο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα παγκρατίου τον Νοέμβριο του 2025 στην Αλεξανδρούπολη.

Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία

Εισαγωγή

Ο περισσότερος κόσμος που διαβάζει αυτό το άρθρο ξέρει τι είναι το γκράφιτι και έχει δει σίγουρα στην ζωή του. Για αυτούς όμως που δεν ξέρουν, γκράφιτι είναι οι ζωγραφιές σε τοίχους, συνήθως χωρίς άδεια, σε σημεία τα οποία είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτα. Ο πιο “κλασσικός” τρόπος βαψίματος είναι με σπρέι μπογιάς, αυτοκόλλητα ή και μαρκαδόρους και η κλίμακα των ζωγραφιών μπορεί να είναι από μια λέξη ή κάποιο όνομα σε έναν κάδο έως και ολόκληρες πολυκατοικίες, εγκαταλειμμένα εργοστάσια μέχρι και ναυάγια!

 Αθήνα, Ελευσίνα “Meditarranean sky”

 Προέλευση

Αν και υπάρχουν γκράφιτι από τα χρόνια της αρχαίας Ελλάδας, αυτό το άρθρο εστιάζει στην μοντέρνα μορφή του. Ξεκίνησε να εμφανίζεται στο μετρό της Νέας Υόρκης και στη Φιλαδέλφεια γύρω στο 1970 και μετά εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Αμερική και την υπόλοιπη υφήλιο. Το γκραφίτι επηρεάστηκε βαθιά από την κουλτούρα του χιπ-χοπ στην τότε Νέα Υόρκη και η πρώιμη μορφή του ήταν τα “tags” ή ταγκιές στα ελληνικά

“Ταγκιά” από άγνωστο καλλιτέχνη

Σικάγο, 1973

 Είδη Γκράφιτι

 Tags (ταγκιές)

Το όνομα του καλλιτέχνη γραμμένο με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, η κλίμακα είναι συνήθως μικρή αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο.

 Πυκνά βαμμένη πόρτα με ταγκιές

Throw ups

Μεγάλα σχέδια με φουσκωτά γράμματα (bubble letters) που σκοπό τους έχουν να καλύψουν μεγάλη επιφάνεια στο πιο μικρό δυνατόν χρονικό διάστημα. Σημαντικό τους χαρακτηριστικό είναι το ότι δεν έχουν κενά τα γράμματα μεταξύ τους

 Throw up χωρίς γέμισμα, “Spleen”

 Pieces

Μεγάλου μεγέθους ζωγραφιές με πολλά χρώματα και ιδιαίτερες τεχνικές με έμφαση πάλι στα ονόματα καλλιτεχνών αλλά με ιδιαίτερη βάση στα περίπλοκα σχέδια.

  Θεσσαλονίκη, Αγιίου Δημητρίου “Ψάρια”

 Σημασία και σημαντικοί καλλιτέχνες

 Σημασίες

Η κύρια σημασία του γκράφιτι είναι η ελευθερία έκφρασης καθώς οι καλλιτέχνες αφήνουν το σημάδι τους σε δημόσιους χώρους ώστε να φαίνονται. Επιπλέον το γκράφιτι είναι ένας πόλεμος επικράτησης αφού ο κάθε “γκραφιτάς” προσπαθεί να κάνει όλο και μεγαλύτερα και δυσκολότερα κομμάτια ώστε να ξεπεράσει τους υπόλοιπους στην περιοχή του. Τέλος, προωθούν αντιπολεμικά και αντιφασιστικά μηνύματα. Επίσης, πολλά από αυτά προωθούν την αγάπη και περιγράφουν την πολιτική κατάσταση μιας χώρας, αφού χρησιμοποιούνται και ως μέσω διαμαρτυρίας

Θεσσαλονίκη, Γκράφιτι αλληλεγγύης στη Γάζα

Γκράφιτι για την ομοφυλοφιλία, (Καλλιτέχνης: Banksy)

Σημαντικοί καλλιτέχνες

Υπάρχουν εκατομμύρια ονόματα πάνω σε τοίχους άλλα λίγα είναι αυτά που ξεχωρίζουν σε παγκόσμιο επίπεδο είτε για τον θετικό τους αντίκτυπο είτε για το πόσο γνωστά έχουν γίνει. Αναμφισβήτητα, η πιο διάσημη ομάδα γκράφιτι παγκοσμίως είναι η 1UP (one united power) η οποία έχει γκράφιτι σε πάρα πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, συμπεριλαμβανομένων και ελληνικών πόλεων, δρουν όμως κυρίως στο Βερολίνο. Φημίζονται για τα απίθανα σημεία τα οποία βάφουν.

Γερμανία, Βερολίνο

 Aμερική, Μαΐάμι

Ένας άλλος καλλιτέχνης με πολύ μεγάλο αντίκτυπο στα έργα του είναι ο Banksy, γνωστός Βρετανός καλλιτέχνης, πολιτικός ακτιβιστής και σκηνοθέτης ταινιών, ανεπιβεβαίωτης ακόμα ταυτότητας. Τα έργα, που σχολιάζουν πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις, έχουν εμφανισθεί σε δρόμους, τοίχους και γέφυρες πόλεων σε όλο τον κόσμο. Πολλά έργα του είναι αντιπολεμικά και άλλα προωθούν την αγάπη.

Βηθλεέμ, Παλαιστίνη

Βομβαρδισμένος τοίχος στην Ουκρανία

Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία

Το ποίημα του Νίκου Καββαδία «Οι 7 νάνοι στο S/S Cyrenia», γράφτηκε κατά παράκληση της ανιψιάς του ποιητή, Έλγκας, που είχε ενθουσιαστεί από το δημοφιλές μυθιστόρημα του Sir Walter Scott Quentin Durward, με πρωταγωνιστές Εφτά Νυχτοπερπατητές (Seven Night Walkers), όντα δαιμονικά και τιμωρητικά των επίορκων. Οι εφτά νάνοι βέβαια του Καββαδία καμία σχέση δεν έχουν τελικά με τους ήρωες του Walter Scott, καθώς πρόκειται για όντα με φύση αγαθή, ήπια και φροντιστική: ένας σκουπίζει το κατάστρωμα, άλλος ράβει, δύο συντηρούν τη μηχανή, κάποιος ξορκίζει τις κακιές αρρώστιες, άλλος ζυμώνει, ένας παίζει μουσική που νανουρίζει, ενώ από στον πιο ισχυρό ανάμεσά τους, τον μάγο, κάνει έκκληση ο ποιητής να τερματίσει το ατέλειωτο ταξίδι και να βρεθεί στη στεριά, κάτω από ένα δέντρο.

Τα θέματα που θίγονται στο ποίημα, τελικά, είναι το ταξίδι και η θάλασσα, όπου η θάλασσα δεν είναι απλώς χώρος δράσης αλλά και σύμβολο ζωής. Το ταξίδι με το πλοίο αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη πορεία γεμάτη κινδύνους, αβεβαιότητα και εμπειρίες. Είναι ένα ταξίδι χωρίς σιγουριά για τον προορισμό. Δεύτερον, αναφέρεται στη μοναξιά του ανθρώπου, παρότι ο αφηγητής δεν είναι μόνος του αλλά υπάρχουν οι εφτά νάνοι· ωστόσο κυριαρχεί μια υπαρξιακή μοναξιά. Ο άνθρωπος πορεύεται μαζί με άλλους, αλλά τελικά κουβαλά μόνος του τα βάρη και τις σκέψεις του. Τρίτον, οι σύντροφοι της ζωής του που είναι οι εφτά νάνοι, λειτουργούν συμβολικά, διότι αντιπροσωπεύουν χαρακτήρες, φόβους, αδυναμίες και εμπειρίες που συνοδεύουν τον άνθρωπο στο ταξίδι της ζωής του. Η ποίηση χρησιμοποιεί το φανταστικό για να μιλήσει για την πραγματικότητα. Τέλος, το ποίημα πραγματεύεται την ανθρώπινη ζωή ως ταξίδι γεμάτο μοναξιά, μνήμη, μοίρα και ερωτικές συγκρούσεις. Η ποίηση του Καββαδία συνδυάζει τη θάλασσα με βαθύ υπαρξιακό προβληματισμό.

Ακούστε και τη μελοποίηση από τον Θάνο Μικρούτσικο.

Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία

]]> https://schoolpress.sch.gr/lykoroneias/archives/785/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/lykoroneias/archives/699 https://schoolpress.sch.gr/lykoroneias/archives/699#comments Tue, 27 Jan 2026 15:37:10 +0000 ΑΛΒΑΝΙΔΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ http://schoolpress.sch.gr/lykoroneias/?p=699 ....]]> Τα Συντάγματα και τα Πολιτεύματα της Ελλάδας

Της μαθήτριας της Γ Λυκείου, Κωστακίδου Ευθυμίας

Το Σύνταγμα είναι ο θεμελιώδης νόμος κάθε κράτους, ο οποίος καθορίζει τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών, καθώς και τις βασικές αρχές του πολιτεύματος. Από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα, η Ελλάδα έχει γνωρίσει πολλές συνταγματικές μεταβολές, που αντικατοπτρίζουν τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις κάθε εποχής .

Τα Συντάγματα της Ελλάδας

Το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας θεσπίστηκε κατά την Επανάσταση του 1821, στην Επίδαυρο το 1822. Ακολούθησαν τα Συντάγματα του Άστρους το 1823 και της Τροιζήνας το 1827, τα οποία αποτέλεσαν τις πρώτες προσπάθειες οργάνωσης του νέου ελληνικού κράτους, που ωστόσο δεν ευδοκίμησαν είτε λόγω των αδυναμιών τους είτε λόγω της εσωτερικής διαμάχης μεταξύ των πολιτικών. Μετά την ανεξαρτησία, ο βασιλιάς Όθων βασίλευσε χωρίς σύνταγμα μέχρι την εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843. Το Σύνταγμα του 1844 εγκαθίδρυσε τη συνταγματική μοναρχία και βασίστηκε αρκετά στο γαλλικό σύνταγμα του 1830 και το βελγικό του 1831. Μετά την ανατροπή του Όθωνα, ψηφίστηκε στην Αθήνα το Σύνταγμα του 1864 το οποίο εισήγαγε το θεσμό της βασιλευομένης δημοκρατίας.

Το σύνταγμα του 1864 αναθεωρήθηκε με το Σύνταγμα του 1911 υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εισήγαγε σημαντικές μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρόνισε τη δημόσια διοίκηση. Ακολούθησαν το Σύνταγμα του 1927 με το οποίο το πολίτευμα μετατρεπόταν σε αβασίλευτη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Το 1935 επανήρθε η μοναρχία με το σύνταγμα του 1864/1911 αλλά μετά τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936 έπαυσαν να ισχύουν ουσιώδεις διατάξεις του. Μετά το Β” Παγκόσμιο Πόλεμο το σύνταγμα αναθεωρήθηκε στο Σύνταγμα του 1952.

Μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών του 1967-1974, θεσπίστηκε το 1975 νέο Σύνταγμα, με το οποίο το πολίτευμα της Ελλάδας μετατράπηκε ξανά σε αβασίλευτη δημοκρατία. Το Σύνταγμα αυτό, με επιμέρους αναθεωρήσεις (1986, 2001, 2008, 2019), παραμένει μέχρι σήμερα ο θεμελιώδης νόμος του ελληνικού κράτους και κατοχυρώνει πλήρως το πολίτευμα της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Τα Πολιτεύματα της Ελλάδας

Από την ίδρυση της, η Ελλάδα έχει περάσει από διάφορα πολιτεύματα. Στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, το πολίτευμα ήταν μοναρχικό, με τον Όθωνα ως βασιλιά. Αργότερα, καθιερώθηκε η συνταγματική μοναρχία και μετά την έξωση του Όθωνα και την έλευση του Γεωργίου Α΄ η βασιλευομένη δημοκρατία. Το 1924 ανακηρύχτηκε η πρώτη αβασίλευτη κοινοβουλευτική δημοκρατία, αλλά το 1935 επανήλθε η βασιλεία. Μετά τη δικτατορία του 1967 και την κατάρρευση της, το δημοψήφισμα του 1974 κατάργησε οριστικά την βασιλεία και καθιέρωσε το σημερινό πολίτευμα, την Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, όπου ο Πρόεδρος της δημοκρατίας είναι ανώτατος άρχοντας με περιορισμένες αρμοδιότητες και η πραγματική εξουσία ασκείται από την Κυβέρνηση που προκύπτει από τη λαϊκή ψήφο.

Συμπέρασμα

Η εξέλιξη των Συνταγμάτων και των πολιτευμάτων της Ελλάδας αποδεικνύει τη συνεχή προσπάθεια του ελληνικού λαού για δημοκρατία, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη. Κάθε συνταγματική μεταβολή υπήρξε ένα βήμα προς τη σταθερότητα και την ενίσχυση την θεσμών, διαμορφώνοντας την σύγχρονη δημοκρατική Ελλάδα που γνωρίζουμε σήμερα

Επιμέλεια: Γεωργία Αλβανίδου

Της μαθήτριας της Β΄ Λυκείου, Τερζάκη Έλενας

Το ταξίδι μου στον Πόντο ήταν μια εμπειρία γεμάτη εικόνες, ιστορίες και συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται με λόγια. Κάθε πόλη που επισκέφθηκα είχε τη δική της ξεχωριστή ομορφιά και τον δικό της παλμό, και όλες μαζί ένωσαν ένα μωσαϊκό μνήμης και πολιτισμού.

Η διαδρομή μου ξεκίνησε από την Κασταμονή, μια πόλη που μοιάζει να έχει μείνει ανέγγιχτη από τον χρόνο. Τα παραδοσιακά ξύλινα σπίτια, οι λιθόστρωτοι δρόμοι και η ζεστασιά των ανθρώπων έδωσαν στο ταξίδι μου έναν γλυκό, αυθεντικό τόνο.

Επόμενος σταθμός ήταν η Αμάσεια. Με τα σπίτια που καθρεφτίζονται στον ποταμό Γεσίλ και τους βασιλικούς τάφους λαξευμένους στους βράχους, η πόλη αυτή μοιάζει με σελίδα από ιστορικό μυθιστόρημα. Κάθε βήμα σού δημιουργεί την αίσθηση ότι περπατάς ανάμεσα σε αιώνες ιστορίας.

Ακολούθησε η Σαμψούντα, πόλη γεμάτη κίνηση και ζωή. Η θέα στη Μαύρη Θάλασσα και η αίσθηση της σύγχρονης πόλης που εξακολουθεί να κουβαλά στοιχεία του ποντιακού παρελθόντος της ήταν πραγματικά μοναδική.

Έπειτα έφτασα στην Τραπεζούντα, μια από τις σημαντικότερες πόλεις του Πόντου. Εκεί επισκέφθηκα την Αγία Σοφία Τραπεζούντας, ένα μνημείο που εντυπωσιάζει με τη βυζαντινή του αρχιτεκτονική, τις τοιχογραφίες και την επιβλητική του παρουσία. Είναι σαν ένα κομμάτι Βυζαντίου που έμεινε ζωντανό δίπλα στη θάλασσα.

Λίγο πιο έξω συναντά κανείς τα Σούρμενα, έναν τόπο στενά δεμένο με τον ελληνισμό του Πόντου. Περπατώντας στους δρόμους αυτής της περιοχής, νιώθεις σχεδόν ότι ακούς τον απόηχο των προγόνων μας.

Ανεβαίνοντας προς τη Ματσούκα, έζησα μία από τις πιο δυνατές στιγμές του ταξιδιού: την επίσκεψή μου στο ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά. Κρεμασμένο κυριολεκτικά πάνω στα βράχια του όρους Μελά, το μοναστήρι μοιάζει να αιωρείται στον ουρανό. Τα λιγοστά λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν το δέος που νιώθεις βλέποντάς το· είναι ένα σύμβολο πίστης και αντοχής που στέκεται αγέρωχο εδώ και αιώνες.

Ένα ακόμη μέρος που δύσκολα ξεχνιέται είναι το Ουζούνγκιολ. Η λίμνη του, αγκαλιασμένη από καταπράσινα βουνά, μοιάζει με καρτ ποστάλ που ζωντανεύει. Τα όμορφα παραδοσιακά ξύλινα σπίτια γύρω της δημιουργούν μια ζεστή, γαλήνια ατμόσφαιρα που σε κάνει να μην θες να φύγεις.

Το ταξίδι μου ολοκληρώθηκε στην Αργυρούπολη (Γκιουμούσχανε), μια πόλη γεμάτη ιστορία και φυσική ομορφιά. Εκεί, ένιωσα πραγματικά ότι ο Πόντος είναι κάτι περισσότερο από γεωγραφικός τόπος, είναι κομμάτι της ψυχής μας.

Η επίσκεψη στον Πόντο ήταν για μένα ένα ταξίδι μνήμης, γνώσης και συγκίνησης. Κάθε τοπίο, κάθε μνημείο και κάθε στιγμή με έφεραν πιο κοντά στις ρίζες μας. Αυτός ο τόπος δεν είναι απλώς μια περιοχή στον χάρτη, είναι μια ζωντανή ιστορία που συνεχίζει να μας αγγίζει και να μας εμπνέει.

Επιμέλεια: Γεωργία Αλβανίδου

Riace is a small, isolated village in Calabria, southern Italy, and one of the most famous real examples of humane refugee integration. The story began in 1998, when around 200 Kurdish refugees arrived on its shore. Local council member Domenico “Mimmo” Lucano helped them, and soon created a project called Città Futura to renovate abandoned houses and offer refugees real homes instead of temporary camps. From 2004 to 2018, as mayor, Lucano expanded the program through Italy’s national SPRAR system, providing housing, Italian-language classes, and jobs in local workshops such as weaving, carpentry, and food production. All the while simultaneously hoping to repopulate more villages, connect with as many countries as possible, bring hope and a better future to everyone involved. The goal was twofold: to give refugees dignity and independence, and to revive a village that was almost empty, though the plan was indeed controversial, facing challenges such as racism, lack of funding for refugee-minors without guardians from the government, etc. All in all, Riace became an international model of community-based refugee integration.

ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΕΣ ΡΟΕΣ

Οι πάσης φύσεως πόλεμοι (εμφύλιοι, επιθετικοί, αμυντικοί. Ο πόλεμος είναι κύρια αιτία για μαζική προσφυγιά, καθώς προκαλεί βία, καταστροφή, διώξεις και οικονομική κατάρρευση, αναγκάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους για να σωθούν.

Η οικονομική κρίση. Η σχέση μεταξύ οικονομικής κρίσης και προσφυγικού ζητήματος είναι πολυδιάστατη, καθώς η οικονομική κρίση μπορεί να επιδεινώσει τις κοινωνικές συνθήκες, να δυσχεράνει την ενσωμάτωση των προσφύγων και να αυξήσει τον κοινωνικό και πολιτικό αντίκτυπο του προσφυγικού.

ΘΕΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΥΠΟΔΟΧΗΣ

Η μόνιμη εγκατάσταση των προσφύγων σε μια χώρα μπορεί να τονώσει την οικονομία της χώρας. Επιπλέον, οι κάτοικοι έρχονται σε επαφή με ήθη και έθιμα και γενικότερα την κουλτούρα άλλων λαών. Αντιμετώπιση γήρανσης πληθυσμού: Οι περισσότεροι μετανάστες είναι νέοι ενήλικες, συμβάλλοντας στην αύξηση του παραγωγικού πληθυσμού σε χώρες που αντιμετωπίζουν δημογραφικά προβλήματα γήρανσης.

Δείτε και το pdf: Πρόσφυγες

 Πηγές

https://www.tovima.gr/2015/10/06/world/epta-logoi-gia-tin-ayksisi-twn-prosfygikwn-rown-pros-tin-eyrwpi/?noamp=mobile

 https://e-didaskalia.blogspot.com/2018/04/prosfygiko.html

https://www.migrants.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%80%CF%84%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82/

 Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία