Έφηβοι και Επαγγέλματα
Όλα ξεκινάνε αυτό το πρωί που ετοιμάζεσαι να πας σχολείο γιατί … Είσαι στο λύκειο πλέον, και αυτό σημαίνει πως πιθανόν να έχεις ένα σχέδιο για το μέλλον. “Τι θες να γίνεις;”, “Πού θες να περάσεις;”, “Εσύ θα γίνεις γιατρός ή δικηγόρος;”, όλες αυτές είναι ερωτήσεις που έχουμε βαρεθεί να ακούμε, και εκτός από αυτό μας προσθέτουν ευθύνες και άγχος. Τι εννοείς είμαι δεκαέξι και πρέπει να καταλάβω τι θέλω να κάνω στην ζωή μου; Εδώ δεν ξέρω τι θέλω να κάνω το Σαββατοκύριακο! Μια τέτοια σημαντική απόφαση έρχεται με ένα one-way εισιτήριο και μπορεί να προκαλέσει πολύ πίεση στους έφηβους μαθητές.
Η εφηβεία είναι μια περίοδος που όλα αλλάζουν, πνευματικά και σωματικά. Είναι το ταξίδι αναγνώρισης του εαυτού μας. Και εκτός από αυτά καλούμαστε να διαλέξουμε έναν δρόμο στην πόλη της ζωής. Ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας και δεν λέει να κάνει σε κανέναν την χάρη και να … αργήσει: έτσι, μας βρίσκει όλους ξαφνικά, απροετοίμαστους! Λες και είναι συνεργάτες, οι γύρω μας και συνήθως οι συγγενείς μας δεν παύουν να ρωτάνε το ίδιο και το ίδιο και να μας πιέζουν να δώσουμε μια απάντηση για να είναι όλοι τους ευχαριστημένοι: «Όχι, θεία Μαίρη, δεν θα γίνω γιατρός στο είπα 100 φορές, είμαι θεωρητική!».
Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, όλα αυτά καταλήγουν στο ίδιο συναίσθημα: άγχος! Το άγχος γίνεται εχθρός σου και σε τραβάει πίσω, έτσι αντί να κάνεις βήματα μπροστά, στέκεσαι ακίνητος και οι γύρω σου φεύγουν. Το άγχος γίνεται φίλος σου και σε τραβάει πίσω, έτσι δεν παίρνεις καμία απόφαση και απολαμβάνεις τον χρόνο που σου έμεινε κάνοντας απολύτως τίποτα και αποφεύγεις τις ευθύνες αλλά είσαι ήρεμος. Κάθε κέρμα έχει δυο πλευρές, σωστά; Αλλά σε καμία περίπτωση το παιχνίδι αυτό δεν έχει αίσιο τέλος και δεν βοηθάει κανέναν.
Υπάρχει όμως τρόπος να αποφύγουμε όλα αυτά. Αρχικά, οι συζητήσεις με τους καθηγητές μπορούν να μας κάνουν να καταλάβουμε τις δυνατότητές μας και να «ανεβάσουν» την ψυχολογία μας, καθώς άτομα του κλάδου πιστεύουν σε εμάς και βλέπουν αυτό «το μοναδικό» μέσα μας. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τον επαγγελματικό προσανατολισμό, που εκεί τα πράγματα έχουν περισσότερη λεπτομέρεια καθώς πρόκειται για ειδικούς και σεμινάρια. Δεν είναι «δίκαιο» να πρέπει να περνάμε τα τελευταία παιδικά μας χρόνια μέσα στην σκέψη, αλλά κάθε προβληματισμένος έφηβος εκεί έξω δεν πρέπει να ξεχνάει πως μπορεί να ζητήσει βοήθεια και ότι, ακόμη κι αν δεν πάρει την καταλληλότερη απόφαση, πάλι θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια του και να βρει τον δρόμο του. Κάθε εμπόδιο για καλό !
