Όπως και οι άλλοι τόποι, έτσι και η Μήλος έχει τα δικά της γιορταστικά έθιμα για τις πασχαλινές ημέρες. Αυτός ήταν ο παραδοσιακός και λαϊκός τρόπος με τον όποιο οι Μηλιοί γιόρταζαν και ίσως ακόμα κάποιοι γιορτάζουν την Ανάσταση και την Κυριακή του Πάσχα:

Οι νοικοκυρές ξεκινούσαν να ετοιμάζουν τα πασχαλινά φαγητά και γλυκίσματα μετά την πρώτη Ανάσταση.  Τη νύχτα της Ανάστασης αρκετοί ήταν αυτοί που έπαιρναν στην εκκλησία κόκκινα αυγά και λαμπροκούλουρα «για να ανεστηθούνε». Όσοι τα έτρωγαν μετά το «Χριστός Ανέστη» πρόσεχαν να μην πέσουν κάτω τα τσόφλια των αυγών «για να μη βγάλουνε αγιαθώνοι» (δοθιήνες). Η λαμπάδα της Ανάστασης φυλαγόταν, καιγόταν επί σαράντα μέρες και στο τέλος κρατούσαν ένα μικρό κομματάκι ως φυλαχτό το οποίο άναβαν «για να περάσει το κακό» σε ώρες κινδύνου ή ακόμα και σε μεγάλες στενοχώριες. Κατά την επιστροφή στο σπίτι μετά την εκκλησία, σχημάτιζαν με την κάπνα του κεριού της Ανάστασης ένα σταυρό στο ανώφλι της πόρτας. Από μέσα, για να προστατευτούν από τα πονηρά πνεύματα, κρεμούσαν έναν μικρό καλαμένιο σταυρό, ένα κλαδάκι απήγανο και ένα κομμάτι από παλιό δίχτυ. Κατά τη Δεύτερη Ανάσταση την Αγάπη, γνωστή και ως «Μπεδενέτο» από την λατινική λέξη Benedictum που σημαίνει ευλογία, ο παπάς καθώς ψέλνει «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί» χτυπάει ένα ασημένιο κουδουνάκι το οποίο ονομάζεται επίσης μπεδενέτο. Ύστερα την ακολουθία της Αγάπης, λαμβάνει μέρος το κάψιμο του Ιούδα με την συνοδεία εκπυρσοκροτήσεων πυροτεχνημάτων και εκρηκτικών υλικών. Επίσης, κάθε χρόνο τηρείται το έθιμο του αγώνα των δυναμιτών (μπαρουτοπόλεμος ) ανάμεσα στα χωριά του Τριοβασάλου και του Πέρα Τριοβασάλου  ποιο χωριό θα ρίξει περισσότερους δυναμίτες με πεδίο βολής την Χαλικιά.

Φέτος το σχολείο μας διοργάνωσε τριήμερη εκπαιδευτική εκδρομή για την  Γ’ Γυμνασίου στη Σύρο, από τις 2 έως τις 5 Απριλίου. Επισκεφτήκαμε το Βιομηχανικό Μουσείο, όπου μάθαμε για τη βιομηχανική δραστηριότητα και την ιστορία της Ερμούπολης  μέσα από εκθέματα που χρονολογούνται από τον 17^ο  ως τον 20^ο αιώνα,

,

τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου ο συμπαθέστατος παπα- Κώστας, ο ιερέας του ναού, μας αφηγήθηκε την ιστορία της εκκλησίας και της εικόνας του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου που βρέθηκε τυχαία εκεί.

Κατόπιν ξεναγηθήκαμε στο ιστορικό θέατρο «Απόλλων» και το Θεατρικό Μουσείο που στεγάζει,

στο Δημαρχείο της Σύρου,

στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το μνημείο του «Άταφου Αγωνιστή» στο προαύλιό της και στη συνοικία Βαπόρια.

Το βράδυ ανεβήκαμε στην Άνω Σύρο, όπου χορέψαμε με ζωντανή μουσική στην Ταβέρνα του Λιλή, που βρίσκεται πάνω από το κατώγι όπου έπαιζε μουσική ο Μάρκος Βαμβακάρης.

Την επόμενη μέρα, κάναμε τον γύρο της Σύρου με το λεωφορείο με ταυτόχρονη ξενάγηση από τον οδηγό μας που μας έδινε ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις περιοχές που συναντήσαμε (Γαλησσάς, Κίνι, Ποσειδωνία, Μάννα), όπως και για διάφορα κτήρια με ιστορικό ενδιαφέρον.

Επίσης, ανεβήκαμε στα στενά της Άνω Σύρου όπου ξεναγηθήκαμε στον μεσαιωνικό οικισμό και τα καθολικά μοναστήρια των Ιησουϊτών και των Καπουτσίνων και μάθαμε για την ιστορία του οικισμού, που χτίστηκε σαν οχυρό των κατοίκων για να προστατευτούν από τις πειρατικές επιδρομές. Στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, είδαμε το παλαιότερο σε λειτουργία εκκλησιαστικό όργανο στην Ελλάδα.

Και μετά, βουτήξαμε στη λουκουμόσκονη! Επισκεφτήκαμε το εργαστήριο λουκουμιών «Συκουτρής», όπου η γλυκύτατη κυρία Ντίνα, κόρη του ιδρυτή της επιχείρησης μας περιέγραψε τη διαδικασία παρασκευής των λουκουμιών αλλά και την ιστορία  του γλυκού μέχρι να φτάσει να γίνει το πιο διάσημο κέρασμα από τη Σύρο.

Την επόμενη μέρα, πήραμε το πλοίο της επιστροφής πολύ νωρίς το πρωί. Η πανέμορφη Σύρος μας άφησε με τις καλύτερες αναμνήσεις!

Ευχαριστούμε θερμά τους συνοδούς καθηγητές μας:

Μουμτζάκη Αφροδίτη

Νικητού Ειρήνη

Πανάτσια Γιάννη

Τοτίεφ Δημήτρη

Ανδρικάκη Γιάννη