Επιμέλεια απομαγνητοφώνησης Δροσούλα Μουρίκα Α2ΓΕΛ, Καρακομνηνού Ελένη Β3, Μπούρας Αντώνιος Α2 ΓΕΛ, Παπαλαζάρου Ανίτα Α3,Παπανικολάου Μαρία Α3,  Χανός Παναγιώτης A4

Στο 16ο τεύχος της εφημερίδας μας επιλέξαμε να ασχοληθούμε με θέμα  «Το παιχνίδι» και επισκεφτήκαμε το εργοστάσιο παιχνιδιών ΕΠΑ. Στις 27/3/2018 λοιπόν, βρεθήκαμε στον συγκεκριμένο χώρο όπου ο ένας από τους δύο ιδιοκτήτες, ο κ. Θωμάς Ακουαρόνε, μας παραχώρησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη*. Μας περιέγραψε πολύ  παραστατικά  την πορεία της εταιρίας του που ξεκίνησε το 1930 και συνεχίζει δυναμικά μέχρι σήμερα να δραστηριοποιείται στο χώρο του παιχνιδιού. Εντυπωσιαστήκαμε, γιατί ακούσαμε λεπτομέρειες που αναφέρονταν στην κατασκευή παιχνιδιών και στην ιστορία του εργοστασίου του. Επιπλέον, κάποια παιχνίδια της ΕΠΑ τα οποία, όπως μας επισήμανε ο κ. Ακουαρόνε ήταν πάρα πολύ διαδεδομένα και δεν κυκλοφορούν πια, τα είχαμε ήδη δει στο Παιδικό Μουσείο. Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε ότι πολύ θετική εντύπωση μας προξένησε εκτός από την ευφράδεια, η ευγένεια, η φιλικότητα και η φιλόξενη διάθεση του κ. Ακουαρόνε.

Ο κ. Θωμάς Ακουαρόνε είναι η τρίτη γενιά των ιδιοκτητών της εταιρίας παιχνιδιών ΕΠΑ με καταγωγή από την Ιταλία. Ο προ-προ-πάππους του έρχεται στην Θεσσαλονίκη ιδρύοντας ένα τυπογραφείο. Και ποια είναι η σχέση του τυπογραφείου με τα παιχνίδια; Ο παππούς του, ο συνονόματος παππούς του, ο Θωμάς Ακουαρόνε, το 1930 περίπου, παρατηρεί ότι τα μολυβένια στοιχεία τα οποία χρησιμοποιούν για να γράψουνε την κάθε λέξη στο τυπογραφείο ύστερα από κάποιες εκτυπώσεις ,αχρηστεύονται. Τα χρησιμοποιεί σαν πρώτη ύλη, τα λιώνει και κάνει μολυβένια στρατιωτάκια. Έτσι ξεκινά σαν ένα πάρεργο αρχικά την εταιρία

Μετά από κάποιο διάστημα όμως, συνεχίζει ο κ. Ακουαρόνε, βλέπει ότι αυτό έχει και εμπορικό ενδιαφέρον .Σιγά σιγά αρχίζει να εκθέτει αυτά τα αντικείμενα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και η ανταπόκριση του κόσμου είναι μεγάλη. Ανακοινώνει στον πατέρα του ότι ο ίδιος φεύγει από το τυπογραφείο και ξεκινάει μια δικιά του δουλειά, η οποία είναι τα παιχνίδια ΕΠΑ.Ο τίτλος σημαίνει «Εργοστάσιο Παιδικών Αθυρμάτων». Ιστορικά πλέον παιχνίδια της εταιρίας εκθέτονται στο  μουσείο Μπενάκη.

Το επόμενο παιχνίδι το οποίο ξεκίνησε να κατασκευάζεται ήταν ξύλινοι κύβοι, οι οποίοι είχαν από την κάθε έδρα τους και από μία εικόνα και σχημάτιζαν έτσι 6 διαφορετικά παζλ.

Στην δεκαετία του 1960 η Ε.Π.Α κυκλοφορεί επιτραπέζια παιχνίδια που αναφέρονται σε γεγονότα της εποχής. Περίφημο ήταν το “Sputnik’, που πήρε το όνομά του από τον δορυφόρο που εκτόξευσαν οι Ρώσοι και έκανε την πρώτη τροχιά γύρω από τη γη. Περίπου εκείνη την εποχή βγαίνει και ένα από τα πιο επιτυχημένα και ιστορικά παιχνίδια της ΕΠΑ ,η “Οδύσσεια’, το ταξίδι  του Οδυσσέα από την Τροία στην Ιθάκη.

Οι περισσότερες πωλήσεις όμως της ΕΠΑ αναφέρονται στα τουβλάκια, τα τύπου LEGO , που λέγονταν «τέκτων». Επίσης, η εταιρεία παρήγαγε μεταλλικές κατασκευές που ενέπνευσαν αρκετά παιδιά να γίνουν μηχανικοί! Ο κ. Θωμάς Ακουαρόνε βρίσκεται στα ηνία της επιχείρησης με τον αδερφό του και υποστηρίζει ότι το παιχνίδι κυλάει στις φλέβες τους , ενώ προσπαθούν να φανούν αντάξιοι συνεχιστές του πατέρα τους.

Αυτή την στιγμή η ΕΠΑ παράγει επιτραπέζια που πωλούνται σε όλα τα καταστήματα παιχνιδιών. Το σήμα με τον κίτρινο ρόμβο υπάρχει περίπου από το 1950 και πήρε την επωνυμία ΕΠΑ (Εργοστάσιο Παιδικών Αθυρμάτων) . Τα αδέρφια  Ακουαρόνε θεωρούν  ιεροσυλία να το αλλάξουν, αν και προδίδει την ηλικία του!

Το παιχνίδι το οποίο έχει τις περισσότερες πωλήσεις σήμερα, όσο και αν φαίνεται παράξενο,   είναι το Φιδάκι και ο Γκρινιάρης, που το χαρακτηρίζει ως ένα πάρα πολύ κλασσικό παιχνίδι, το οποίο  παράγεται εδώ και τουλάχιστον 50 με 60 χρόνια , ενώ πριν λίγες μέρες από την επίσκεψή μας είχε κυκλοφορήσει  το “Ταξιδεύω στην Ελλάδα’, το οποίο και μας δώρισε πολύ ευγενικά ο κ. Ακουαρόνε. Σε σχετική μας ερώτηση αναφέρει ‘ότι Τα παιχνίδια της εταιρείας είναι ελληνικά και κυκλοφορούν μόνο σε Ελλάδα και Κύπρο, έχουν μία καλή σχέση τιμής και ποιότητας και αυτός είναι και ο λόγος που είναι ιδιαίτερα καλά εμπορικά τα προϊόντα.. Παράγονται  στο εργοστάσιο, ενώ οι πρώτες ύλες είναι οι περισσότερες από το εξωτερικό. Ο κ. Ακουαρόνε , υπογραμμίζει ότι στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που διανύουμε δεν περισσεύουν χρήματα στην οικογένεια για αγορά παιχνιδιών. Έτσι ένα εργοστάσιο παιχνιδιών διατηρείται πλέον με δυσκολία. Επίσης η αθρόα εισαγωγή των κινέζικων παιχνιδιών , σε συνδυασμό με καποιες αλυσίδες καταστημάτων «ευτέλισαν» τα παιχνίδια, διότι έμαθαν τους ανθρώπους να εστιάζουν στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα.

Τα δύο αδέρφια εργάζονται πολλές ώρες κάθε μέρα, αλλά θεωρούν ότι έχουν την καλύτερη δουλειά του κόσμου, αφού απευθύνονται σε παιδιά και αυτό τους γεμίζει όρεξη και διάθεση για εργασία.  Η εταιρεία βγάζει καινούρια παιχνίδια κάθε 3-4 μήνες, ενώ ανανεώνουν συχνά τα παιχνίδια τους δηλαδή , ύστερα από κάποια χρόνια, τα επανακυκλοφορούν λίγο διαφορετικά.

Τα δύο αδέρφια σπούδασαν Οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Θεωρεί ότι θα τον βοηθούσε και κάποια εξειδίκευση, π.χ. γραφιστική, όμως πάνω από όλα, χρειάζεται αγάπη και μεράκι για να προοδεύσει κανείς επαγγελματικά. Η επιχείρηση απασχολεί σήμερα επτά άτομα και προτιμώνται νέοι άνθρωποι, εργατικοί και συνεργάσιμοι. Επιπλέον η εταιρεία διαθέτει πολλούς πωλητές, ενώ συνεργάζεται και με ιταλικές εταιρείες παιχνιδιών. Ο κ. Ακουαρόνε , στο τέλος της συνέντευξης εκφράζει την ευχή και την πεποίθηση ότι κάποιο από τα παιδιά τους, ως τέταρτη γενιά πλέον , θα συνεχίσει την ιστορική πορεία της εταιρείας.

*Ολόκληρη τη συνέντευξη του κ. Θωμά Ακουαρόνε θα τη βρείτε εδώ

Απομαγνητοφώνηση: Δροσούλα Μουρίκα Α΄ Λυκείου Αδαμαντία Χατζηπαρασκευαΐδου Α4, Χριστιάνα Μιλάνου Α3, Ειρήνη Σιδηρή Α4, Θάνος Τυροβούζης Α4.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΕΛΛΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΥΠΕΥΘΥΝΗ

Φέτος η σχολική μας εφημερίδας «Με την τσάντα στους ώμους»  είχε στο 16^ο τεύχος- αφιέρωμα  στο παιχνίδι. Έτσι στις 27-03-2018 επισκεφτήκαμε το Παιδικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και πήραμε συνέντευξη από την υπεύθυνη του Μουσείου κα. Αλεξάνδρα Δέλλιου. Μας ξενάγησε στο μουσείο και όλοι μαζί παίξαμε με παιχνίδια παλαιότερης εποχής. Περάσαμε πολύ ευχάριστα και μας μετέφερε όλη τη θετική της ενέργεια, όταν μας μίλησε για τα παλιά παιχνίδια, τα οποία στις μέρες είναι δυσεύρετα. Τέλος εντυπωσιαστήκαμε με το πόσο απλά υλικά χρησιμοποιούσαν παλιότερα οι άνθρωποι, για να φτιάξουν τόσο πρωτότυπα παιχνίδια.

Σύμφωνα με όσα μας είπε η κα. Δέλλιου, το Παιδικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1997 και φέτος κλείνει 21 χρόνια λειτουργίας. Οι στόχοι του Μουσείου από την ίδρυσή του ήταν να παρέχει ένα περιβάλλον κατάλληλο για αλληλεπίδραση με  βιώματα και εμπειρίες των παιδιών μέσα στον χώρο. Έχει υλοποιηθεί κατά πολύ ο στόχος του Μουσείου. Ο στόχος του Μουσείου για τα επόμενα χρόνια είναι να βρεθεί ένας άλλος χώρος για να μεταστεγαστεί, μεγαλύτερος από τον υπάρχοντα, για να μπορούνε να κάνουνε περισσότερες δράσεις και να δέχεται περισσότερους επισκέπτες. Το Μουσείο έχει μεγάλη επισκεψιμότητα από ανθρώπους όλων των ηλικιών και κυρίως δέχεται επισκέψεις από δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια.

Το πιο παλιό παιχνίδι που υπάρχει στα εκθέματα του Μουσείου είναι τρεις τσίγκινοι Άγιο Βασίληδες. Είναι τρεις Άγιο Βασίληδες οι οποίοι ήταν δώρα σε 3 αδελφές  που παραχωρήθηκαν στο μουσείο πριν από δύο χρόνια και χρονολογούνται από το 1955. Όπως μας είπε η κα. Δέλλιου «η πιο παλιά κούκλα που έχουμε μέσα στις συλλογές μας ήταν δυο ξύλινες φιγούρες, η Πανινούλα που ήτανε φτιαγμένη από χαρτοπολτό και δίπλα οι κούκλες που ήτανε ντυμένες με παραδοσιακές στολές». Πρόσθεσε  ότι «η συλλογή του Μουσείου επεκτείνεται καθημερινά. Υπάρχει πάρα πολύ υλικό και βιβλία, απλά είναι όλα αρχειοθετημένα σε διαφορετικά σημεία. Το μουσείο τελευταία προσπαθεί να μαζέψει πιο σύγχρονα παιχνίδια, δηλαδή της δεκαετίας του ‘80 και του ‘90. Έχουμε πάρει κάποια view-master, βιντεοκασέτες, λίγες κούκλες, πιο σύγχρονες Barbie και είναι στα σχέδιά μας να βάλουμε καινούργια παιχνίδια. Ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουμε κάποια nintendo, playstation και gameboy. Θέλουμε να τα ενισχύσουμε για να κάνουμε και μια προθήκη με αυτά. Εσείς έχετε παιχνίδια παλιά; Να μας τα φέρετε. Θα τα δεχτούμε με μεγάλη μας χαρά.»

Όταν ρωτήσαμε για την εξέλιξη των υλικών με τα οποία κατασκευάζονταν τα παιχνίδια μάς απάντησε ότι από την αρχαιότητα τα πιο απλά υλικά που υπήρχαν ήταν ο πηλός και το ξύλο. Στα Βυζαντινά χρόνια προστέθηκε η πέτρα. Μετά από αυτά υπήρχαν πάρα πολλά παιχνίδια από τις δεκαετίες του 1940 και μετά χάρτινα, στρατιωτικά, όπως σας είπα πριν, μολυβένια στρατιωτάκια, χάρτινα επιτραπέζια. Ο τσίγκος χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1960 και πλέον τώρα που όχι μόνο δεν είναι ηλεκτρονικά αλλά και ψηφιακά δηλαδή είναι άυλα.

Ένα είναι βέβαιο, όπως μας είπε η κα. Δέλλιου, ότι το παιχνίδι είναι πάρα πολύ σημαντικό για την ανάπτυξη των παιδιών, διότι το παιδί υπακούει σε κανόνες για να παίξει ένα παιχνίδι, μαθαίνει το σωστό και το λάθος, διαχειρίζεται την ήττα και τη νίκη, αλληλεπιδρά με την ομάδα του, έρχεται σε επαφή με το σύνολο και προσπαθεί μέσα από αυτό να διαχειριστεί ένα κοινό κώδικα κανόνων, για να υλοποιήσουν όλοι μαζί μία δράση.

Τέλος τη ρωτήσαμε «Με όλες τις εξελίξεις που έχουν γίνει με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια πιστεύτε πως τα παιδιά θα σταματήσουν να παίζουν κάποια στιγμή με παραδοσιακά παιχνίδια;» Η απάντησή της ήταν: «Δεν θέλω να το πιστεύω αυτό. Αυτό είναι στο χέρι το δικό μας ή το δικό σας ή των επόμενων. Πιστεύω όμως πως κάποια στιγμή θα είναι πολύ τυποποιημένα τα πάντα και θα είναι πολύ λίγοι αυτοί που θα ασχολούνται με παλιά παραδοσιακά παιχνίδια.»

1.Τι παιχνίδια παίζατε όταν ήσασταν μικρή;

Παίζαμε σχοινάκι, κουτσό, λάστιχο, τρίλιζα, κουζινικά και κούκλες.

2.Που παίζατε;

Παίζαμε στις αυλές των σπιτιών , στις αλάνες και στα χωράφια ή αν δεν το επέτρεπε ο καιρός μέσα στο σπίτι.

3. Τι είδους παιχνίδια παίζατε στην ύπαιθρο;

Στην ύπαιθρο παίζαμε κρυφτό, μήλα και μαζεύαμε λουλούδια. Επίσης μαζεύαμε διάφορα άλλα πράγματα όπως χορταράκια για να παίξουμε με τα κουζινικά μας.

4. Τι είδους παιχνίδια παίζατε μέσα στο σπίτι;

Μέσα στο σπίτι παίζαμε συνήθως με κούκλες και κουζινικά.

5. Ποιο παιχνίδι προτιμούσατε;

Προτιμούσα το κρυφτό γιατί το έβρισκα πιο διασκεδαστικό.

6. Ποιοι ήταν οι κανόνες αυτού του παιχνιδιού;

Οι κανόνες του παιχνιδιού ήταν όπως οι σημερινοί. Κάποιος φιλούσε, μετρούσε μέχρι το 10 (ανά 5) κι εμείς έπρεπε να κρυφτούμε. Όποιον έβρισκε, έπρεπε να προλάβει να τρέξει στο μέρος που φιλούσε. Αν προλάβαινε το άλλο παιδί, έχανε και ξαναφιλούσε ο ίδιος.

7.Με πόσα άτομα παιζόταν;

Παίζαμε όσα παιδιά μαζευόμασταν στην παρέα αρκεί να ήμασταν πάνω από 3.

8. Φτιάχνατε μόνοι σας τα παιχνίδια ή τα αγοράζατε;

Τα παιχνίδια, όπως για παράδειγμα τις κούκλες τις έφτιαχνε η μητέρα μου.

9.Αν τα φτιάχνατε μόνοι σας, τι υλικά χρησιμοποιούσατε;

Τα υλικά που χρησιμοποιούσε για να φτιάξει τις κούκλες ήταν διάφορα πανιά, βαμβάκι, σχοινί και στυλό για να τις ζωγραφίσει.

10. Μοιάζει κάποιο δικό σας παιχνίδι με τα σημερινά;

Αρκετά από τα παιχνίδια που παίζαμε τότε μοιάζουν με τα σημερινά και ιδίως κάποια από αυτά που παίζαμε στην ύπαιθρο είναι ίδια.

11. Είχατε αρκετό ελεύθερο χρόνο για να παίζετε;

Όταν ήμουν παιδί είχα πολύ ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι. Εκείνα τα χρόνια δεν είχαμε ούτε φροντιστήρια, ούτε μαθαίναμε ξένες γλώσσες, ούτε υπολογιστές, ούτε τόσες δραστηριότητες που κάνουν σήμερα τα παιδιά οπότε τα απογεύματα μας ήταν συνήθως αφιερωμένα στο παιχνίδι.

12. Τι αναμνήσεις σας έρχονται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη ‘’παιχνίδι’’;

Οι αναμνήσεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι η φύση, οι αυλές των σπιτιών μας, η ξενοιασιά και οι χαρούμενες φωνές των παιδιών στις γειτονιές.

13. Ποιά είναι η γνώμη σας για τα σημερινά παιχνίδια;

Τα σημερινά παιχνίδια είναι πολύ πιο όμορφα, με διάφορα χρώματα, με ήχους, διασκεδαστικά και έξυπνα. Βέβαια υπάρχουν και κάποια όπως τα ηλεκτρονικά που απομονώνουν τα παιδιά με τις ώρες και παίζουν μόνα τους χωρίς τους φίλους τους. Αυτό θεωρώ πως δεν είναι καθόλου καλό για ένα παιδί γιατί πρέπει να βρίσκεται με τις παρέες του, να παίζουν μαζί, να συνεργάζονται, να γελάνε και να διασκεδάζουν.

14. Θα θέλατε να είχατε ένα σημερινό παιχνίδι;

Ναι φυσικά θα ήθελα να έχω παιχνίδια όπως τα δικά σας.

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη θα βρείτε στην ιστοσελίδα του σχολείου

">

">

Στην επίσκεψή μας στο Ολυμπιακό Μουσείο, μας δόθηκε η ευκαιρία να πάρουμε συνέντευξη από τον Παραολυμπιονίκη υγρού στίβου, Αντώνη Τσαπατάκη. Κατάγεται από τα Χανιά και ξεκίνησε να κολυμπάει από μικρή ηλικία, μόλις 5 ετών. Ασχολείται 23 χρόνια με την κολύμβηση, Στην αρχή ασχολούνταν με το πόλο και η ομάδα του στέφθηκε 3 φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος παίδων εφήβων και νέων . Ωστόσο, το 2006 έπαθε ένα σοβαρό ατύχημα με τη μηχανή του, που ανέτρεψε τα δεδομένα στη ζωή του. Το 2009 ξεκίνησε ξανά τον πρωταθλητισμό στην κολύμβηση και είχε τόσο μεγάλες επιτυχίες, που κατέκτησε 3 χρυσά μετάλλια και κατέρριψε 2 Πανελλήνια ρεκόρ, με ελάχιστη προπόνηση. Το αγώνισμα με το οποίο ασχολείται είναι τα 100 μέτρα πρόσθιο, στο οποίο κατέκτησε την 4η θέση στην Παραολυμπιάδα του Λονδίνου του 2012.

Έχουν περάσει 10 χρόνια από την ημέρα κατά τη διάρκεια της οποίας, άλλαξε ριζικά η ζωή του κι ο Αντώνης Τσαπατάκης μας μιλά για το ατύχημά του :

“Μέσα από τα λάθη σας, να μαθαίνετε. Έκανα και εγώ λάθος με το να πιστέψω, ότι είμαι πολύ καλός οδηγός. Δεν σας είπα, ότι είχα τροχαίο ατύχημα. Τράκαρα με τη μηχανή μου. Υπερεκτίμησα τις ικανότητές μου και πίστεψα ότι είμαι καλός οδηγός. Βέβαια, λόγω της ηλικίας. Ήμουν στα 18 τότε, είναι λογικό σε αυτή την ηλικία να υπάρχει όλη αυτή η ενέργεια. Οι υποδείξεις που θα λαμβάνετε από τους γονείς σας, δεν είναι για άλλο λόγο. Δε θέλουν να σας ελέγξουν, δε θέλουν να σας προσβάλλουν. Μην το παίρνετε σα διαταγή. Θα το πάρετε, σαν υπόδειξη γιατί, θέλουν το καλό σας.” [...]

Πώς επηρεάστηκαν οι κοινωνικές σας συναναστροφές μετά το ατύχημα που είχατε;

“Νομίζω ότι πολλαπλασιάστηκαν, και μάλιστα περισσότερο από ό,τι νόμιζα. Ήρθαν πολλοί άνθρωποι στο νοσοκομείο, όταν είχα χτυπήσει, με τους οποίους μέχρι τότε λέγαμε απλά ένα γεια. Ήμασταν γνωστοί, ήρθαν όμως στο νοσοκομείο, μου κάνανε παρέα, με βοήθησαν να κάθομαι στο καρότσι, με κάναν βόλτες έξω. Άνθρωποι που στο μέλλον έγιναν φίλοι μου, πραγματικοί φίλοι μου. Δεν είχαμε καμία επαφή πιο πριν.”

Μετά το ατύχημα η πρώτη σκέψη σας ήταν: θα ξεκινήσω προπονήσεις, ή δεν ήσασταν σε διάθεση;

Αν από την αρχή που μου είπαν ότι θα μείνω ανάπηρος, δεν έβαλα τα κλάματα. Παραδόξως δεν συνέβη σε μένα. Σε μένα συνέβη το απρόοπτο, το ότι ήθελα να βγω έξω. Έλεγα «Άντε να τελειώνουμε, να πάμε να πιούμε κάνα καφέ έξω. Να πάω βόλτα με τους φίλους μου.» Δεν το έβλεπα, σε κάνα δύο μήνες θα γίνω καλά…”

Οι σκέψεις σας για την ζωή άλλαξαν;

“Βέβαια, γιατί στα δεκαοκτώ πίστευα ότι στη ζωή είναι σημαντικά άλλα πράγματα. Όταν θα πάτε στο σπίτι, θέλω να κοιτάξετε λίγο στο λεξικό την έννοια της λέξης «ματαιοδοξία» και να τη θυμάστε πάντα στη ζωή σας αυτή τη λέξη, όχι ως παράδειγμα προς μίμηση αλλά ως παράδειγμα προς αποφυγή. Να βρείτε τη σημασία αυτής της λέξης και θα καταλάβετε πολλά πράγματα. Θα καταλάβετε το μεγαλύτερο λάθος του ανθρώπου – δεν έχει σημασία αν είναι ενήλικας ή παιδί. Μέσα από την έννοια αυτής της λέξης θα καταλάβετε ότι η ζωή είναι κάτι το μοναδικό και δεν αξίζει να τη συνδυάζουμε με υλικά αγαθά.”

Έπειτα, τον ρωτήσαμε για τον αντίκτυπο του ατυχήματος στη ζωή του:
Πιστεύετε ότι μετά το ατύχημα αρχίσατε να αγαπάτε πιο πολύ τον εαυτό σας και να τον σέβεστε πιο πολύ;

“Ναι, ναι, ναι και ναι.”
Προπονηθήκατε από μόνος σας το 2009 που ξεκινήσατε τη κολύμβηση ή σας ανέλαβε κάποιος προπονητής;
Όπως σας είπα πριν ήρθε ο προπονητής μου στο σπίτι, γνωστός της οικογενείας ήταν τότε και είπε στην μητέρα μου, αν μπορεί να έρχεται να με παίρνει από το σπίτι να με βάζει στην πισίνα και να εξασκούμαι λίγο. Βέβαια, οι γονείς μου ήξεραν ότι «το ‘χω» ακόμα, οπότε ήθελαν με έναν πονηρό τρόπο να με βάλουν ξανά στη δράση.”

Πριν από το ατύχημα για πόσο χρονικό διάστημα, έχετε ασχοληθεί με το πόλο; Σκοπεύατε να κάνετε πρωταθλητισμό σε αυτό;

Βέβαια, από την αρχή που ξεκίνησα να κολυμπάω στα 5 όχι, αλλά στα 10 που αρχίζει η αγωνιστική προπόνηση ναι. Είχα ασχοληθεί με τον πρωταθλητισμό… Είχα πάει σε πανελλήνιο πρωτάθλημα, είχα βγει 10ος; Κάπου εκεί… σε αυτή την κατάταξη. Είχα κάνει, θυμάμαι τότε μόνο ελεύθερο, δεν έκανα πρόσθιο και πεταλούδα όπως κάνω τώρα. Και μετά το 2000, ήμουν Α’ Λυκείου ή Γ’ Γυμνασίου, τότε ξεκίνησα το πόλο. Είχαμε στεφθεί 3 φορές πρωταθλητές Ελλάδος. πανπαίδων, εφήβων και νέων.

Προβλέπατε να ακολουθήσετε μία καριέρα, είτε στο κολύμπι ή στο πόλο;

Κοιτάξτε κατά τη διάρκεια που έπαιζα πόλο με Πανελλήνιες εξετάσεις πέρασα στη σχολή Αστυφυλάκων. Θεωρούσα ότι η προπόνησή μου θα μπει σε δεύτερη μοίρα,. Βέβαια… και στη σχολή, όταν ήμουνα έκανα προπονήσεις τα απογεύματα, πήγαινα στο κολυμβητήριο. Ήμουνα τότε στο Ρέθυμνο. Πήγαινα πρώτα στο Ρέθυμνο, κολυμπούσα έκανα προπόνηση βέβαια δε περίμενα ποτέ να φτάσει η ζωή μου σε ένα τέτοιο σημείο. Το να φτάσω στο Ολυμπιακούς και τους Παραολυμπιακούς αγώνες, δε το περίμενα ποτέ! Είναι κάτι για το οποίο, αισθάνομαι περήφανος, κυρίως για τον εαυτό μου

Στη συνέχεια, ο Αντώνης Τσαπατάκης μας μίλησε για το πώς μπορούσε να συνδυάζει το σχολείο με τον αθλητισμό.

Το άθλημα που κάνετε σας εμπόδισε στην επίδοσή σας στο σχολείο; “Ναι, είχε πολλές επιπτώσεις στα μαθητικά μου χρόνια, γιατί παλιά κάναμε έξι η ώρα το πρωί προπόνηση και έπρεπε στις οκτώ να ήμουν στο σχολείο. Φανταστείτε ότι πήγαινα οκτώ και τέταρτο στο σχολείο, ίσα-ίσα την προσευχή προλάβαινα και μετά νύσταζα τόσο πολύ, γιατί ήμουν κουρασμένος, που πρώτη ώρα δεν άντεχα και με έπαιρνε ο ύπνος. Και μετά το απόγευμα που είχα διάβασμα, τι να προλάβω να διαβάσω – επτά η ώρα έπρεπε να είμαι στο γυμναστήριο και να κάνω προπόνηση, γιατί στις εννιά είχαμε προπόνηση ξανά.”

Οι γονείς σας είχανε καμία αντίρρηση στο άθλημα, που είχατε παραμελήσει το σχολείο και κάνατε συνέχεια προπόνηση;

‘’Όταν είχανε κάτι πιο απτό, που μπορούσαν να καταλάβουν ότι κάνω κάτι, προσπαθώ και βγαίνω πρωταθλητής, όλο αυτό καμιά φορά το ενδιαφέρον εξισώνεται. Δηλαδή το αντιλαμβάνονται ως περισσότερο σημαντικό οι γονείς το να είσαι καλός αθλητής, γιατί θα σε βοηθήσει και μετέπειτα στη ζωή σου στο να βρεις κάποια δουλειά πάνω σε αυτό. Θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει το ίδιο ενδιαφέρον και για την πορεία σου στο σχολείο και για την πορεία σου στον αθλητισμό, όταν συνδυάζεις και τα δύο.”

Ναι, όμως κάτι μπορεί να το αγαπάς περισσότερο, όπως εσείς την κολύμβηση.

“Αυτό θα το πάρεις απόφαση εσύ, το τι θα κάνεις στη ζωή σου. Αλλά θεωρώ ότι το σχολείο είναι όχι μόνο για να βρούμε δουλειά στο μέλλον. Το σχολείο είναι η βάση για να ζήσετε καλά εσείς, για να ξέρετε να αντιμετωπίσετε διάφορες καταστάσεις, οι οποίες μπορεί να χρειαστεί να έχετε κάποια εμπειρία και κάποια εξυπνάδα ή να θυμάστε κάποια ιστορία από την ιστορία που σας μαθαίνουν στο σχολείο, κάποια παραβολή, έτσι ώστε να σας κάνει να ξεπεράσετε μια κακή κατάσταση.”
Ύστερα, μας παρουσίασε το σημερινό του πρόγραμμα, όσον αφορά την προπόνησή του:

Μήπως μπορείτε να μας περιγράψετε το πρόγραμμα ενός Παραολυμπιονίκη και τί κάνει για να είναι σε φόρμα;

“Θα σας πω για το δικό μου βέβαια, γιατί κάθε πρόγραμμα είναι καθαρά υποκειμενικό. Ο κάθε άνθρωπος δουλεύει διαφορετικά. Στη δικιά μου περίπτωση, έχω προπόνηση κάθε μέρα στις 9:00 έως 11:30 περίπου. Μετά το μεσημέρι 15:00 – 16:00, πάω στο γυμναστήριο, όπου κάνω 2 ώρες περίπου προπόνηση. Μετά γυρίζω, έχω τα φαγητά μου, τη διατροφή μου και γύρω στις 23:00 κοιμάμαι, γιατί σηκώνομαι 7:00 το πρωί, για να φάω, να έχω χωνέψει και να πάω στη προπόνηση. Όλα αυτά βέβαια, γίνονται σε συνδυασμό με τη διατροφή μου^.. η διατροφή είναι πολύ αυστηρή, κάνω περίπου εφτά γεύματα τη μέρα. Μη φανταστείτε ότι είναι μόνο κρέας, είναι φρούτα, 2 κυρίως γεύματα, γάλα και τα λοιπά.”

Πόσες φορές τη βδομάδα κάνετε προπόνηση;

“Κάνω από Δευτέρα έως Σάββατο. Κυριακή είναι ελεύθερη.”

Είναι πρόγραμμα Ολυμπιονίκη αυτό;

“Ναι, θεωρητικά. Βέβαια, μέσα στην προπόνηση υπάρχουν εντάσεις, αναλόγως τη μέρα, σπριντ, αντοχή, βάρη, 4 φορές την εβδομάδα στο γυμναστήριο, διατάσεις, εννοώντας ανοίγματα. Όλα αυτά.”

Αργότερα, του κάναμε μερικές ερωτήσεις για τα σχέδιά του για τους προσεχείς Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας και για τα περαιτέρω:

Ποια είναι τα σχέδιά σας για τους Παρα-ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο το προσεχές φθινόπωρο;

“Είμαι σε μια ηλικία που πιστεύω ότι με παίρνει ακόμα για μία Παραολυμπιάδα, το σίγουρο είναι ότι αυτή τη στιγμή προσπαθώ να φτιάξω το επαγγελματικό μου μέλλον, δηλαδή να βρω κάποια δουλειά ή να κάνω κάτι δικό μου, στο οποίο είμαι ακόμα λίγο στο ψάξιμο, αλλά για τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα κολυμπάω ακόμα.”

Αισθάνεστε ότι προετοιμαστήκατε επαρκώς για τους Παραολυμπιακούς του Ρίο, τώρα το προσεχές φθινόπωρο;

“Δεν έχει τελειώσει ακόμα η προετοιμασία, έχουμε σχεδόν, ακόμα 5 μήνες μέχρι τον Αύγουστο. Απλά φέτος αυτή τη χρονιά, θεωρώ ότι είμαι πιο δυνατός. Είναι να χτίζεις βάσεις δηλαδή, τα προηγούμενα χρόνια εμπειρίας μου, είναι η βάση για να μπορέσω αυτή τη στιγμή να κάνω πιο δυνατή προπόνηση. Δεν θα μπορούσα να κάνω τόσο δυνατή προπόνηση αν ξεκινούσα προπόνηση φέτος ή πέρσι, ας πούμε.”

Αφού τελειώσει η καριέρα σας ως πρωταθλητής σκοπεύετε να συνεχίσετε την κολύμβηση σε προσωπικό επίπεδο ή για κάποια άλλη θέση (δηλαδή ως προπονητή, ας πούμε);

“Σε προσωπικό επίπεδο σίγουρα θα το συνεχίσω. Είναι κάτι το οποίο μου κάνει καλό, είναι κάτι που δεν μπορώ να ζήσω, πιστεύω, τρεις μέρες χωρίς νερό, χωρίς να μπω στην πισίνα και αν μου δοθεί η ευκαιρία και να πιστεύω εγώ, κυρίως, ότι έχω τις δυνατότητες να διδάξω κάποιον, θα το κάνω.”

ΣΚΙΤΣΑ ΜΟΥΡΙΚΑ ΔΡΟΣΟYΛΑ Β3

Πριν από λίγο καιρό η συντακτική ομάδα της εφημερίδας μας πραγματοποίησε μια επίσκεψη στη Συζωή που είναι ένα κέντρο ημερήσιας φροντίδας για παιδιά με τύφλωση και πρόσθετες αναπηρίες και εδρεύει στην Καλαμαριά, Θεσσαλονίκης.

Όταν φτάσαμε στη Συζωή αισθανθήκαμε οικεία, συναντήσαμε ανθρώπους που γνωρίσαμε και στην προηγούμενη επίσκεψή μας. Στη συνέχεια χωριστήκαμε σε δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα κατέβηκε στο υπόγειο μαζί με επτά από τα παιδιά τα οποία αντιμετωπίζουν διάφορες αναπηρίες. Η δεύτερη ομάδα έμεινε στο ισόγειο μαζί με άλλα επτά παιδιά.

Στο υπόγειο , αρχικά, γνωριστήκαμε με τα παιδιά και στη συνέχεια ακολούθησαν διάφορες δραστηριότητες-παιχνίδια. Χωριστήκαμε σε ομάδες δύο ατόμων, μια της εφημερίδας και μια της Συζωής. Λόγω της περιορισμένης όρασης των παιδιών , τα παιχνίδια ήταν βασισμένα κυρίως στη χρήση μουσικών οργάνων, όπως τύμπανο και μαράκες. Τα παιδιά έπρεπε μαζί με τον συνοδό τους να περπατήσουν στον ρυθμό των οργάνων, άλλοτε αργά άλλοτε γρήγορα. Στο τέλος τραγουδήσαμε όλοι μαζί μια ομάδα ένα τραγούδι για να αποχαιρετιστούμε.

Στο ισόγειο όλοι διάλεξαν από ένα μουσικό όργανο και συστήθηκαν ο ένας στον άλλον τραγουδώντας το όνομά τους. Στη συνέχεια παίξαμε με τα κρουστά μουσικά όργανα. Έπειτα, τα παιδιά της Συζωής διάλεγαν το καθένα, έναν από εμάς πηγαίναμε στο κέντρο, ακούγαμε μουσική και χορεύαμε.

Στη συνέχεια, συναντηθήκαμε και οι δύο ομάδες και φάγαμε δεκατιανό παρέα με τα παιδιά της Συζωής και χαρήκαμε την επικοινωνία μας. Όταν τελειώσαμε, τα παιδιά πήγαν να κάνουν τις θεραπείες τους και εμείς πήγαμε στο δωμάτιο του <Σνότσελεν> όπου μας έδειξαν τον εξοπλισμό του δωματίου. Στο δωμάτιο αυτό τα παιδιά πραγματοποιούν ασκήσεις πολυαισθητηριακής διέγερσης.

Στο τέλος της ενδιαφέρουσας αυτής ημέρας συγκεντρωθήκαμε όλοι, μαθητές, καθηγητές, θεραπευτές στο υπόγειο καθίσαμε σε ένα μεγάλο κύκλο και συζητήσαμε για την εμπειρία μας αυτή. Γενικότερα, ήταν μια γεμάτη μέρα με πολλές συγκινήσεις και έντονα συναισθήματα, ελπίζουμε να καταφέρουμε να επισκεφθούμε ξανά τη Συζωή και να ξαναδούμε τους καινούριους μας φίλους.

Ο Μάρκος Σεφερλής θεωρείται ως ένας από τους πιο ταλαντούχους Έλληνες κωμικούς ο οποίος μέσα από τις συμμετοχές του στην τηλεόραση με κωμικές εκπομπές, σειρές, αλλά και επιθεωρήσεις, καθώς και θεατρικές παραστάσεις έχει καταφέρει να κερδίσει την συμπάθεια και την αγάπη μικρών και μεγάλων.
Μεγάλο του όπλο, τι άλλο έκτος από το αυθόρμητο και σατιρικό του χιούμορ, το οποίο συνδυασμένο με τον εξαιρετικό ερμηνευτικό του ταλέντο, τον καθιστά βασιλιά της ατάκας και των λογοπαίγνιων, χαρίσματα με τα οποία  έχει κερδίσει μια θέση στην καρδιά των θαυμαστών του. Ο Μάρκος, γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1968, κατάγεται από την Κόρινθο και μένει στην Καλλιθέα. Ο Μάρκος έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό τον Δημήτρη. Πριν από εκείνον, η οικογένεια είχε ένα ακόμα αγοράκι, με το όνομα Μάρκος το οποίο σκοτώθηκε με τραγικό τρόπο σε ηλικία μόλις 3 ετών, με την μητέρα του γνωστού κωμικού να εξομολογείται «Είχαμε πάει στο πανηγύρι στην Αγία Νάγρη και όπως περιμέναμε στη σειρά να περάσει το λεωφορείο, τσούλησε και έπεσε πάνω στον κόσμο. Χτύπησε πρώτα τον άντρα μου και τον Δημήτρη και ύστερα, ενώ εγώ κρατούσα το καροτσάκι με τον Μάρκο που κοιμόταν μέσα και τον είχα σκεπάσει με μια ζακέτα, ένιωσα ένα σκούντηγμα. Το καρότσι δε μου έφυγε από το χέρι ούτε και η ζακέτα μέσα από το καρότσι…μόνο το παιδί έλειπε. Πώς έγινε αυτό δε μπορώ να καταλάβω; Τελικά βρήκαμε το μωρό κάτω από την μπροστινή ρόδα. Ο άντρας μου τότε πήγε στα εικονίσματα και λέει “θα μου δώσεις ένα ίδιο” αλλιώς θα τα πετάξω όλα εδώ μέσα… Μετά από λίγο έμεινα έγκυος και έκανα τον Μάρκο».

Στην αρχή ο Μάρκος παντρεύτηκε την ηθοποιό Έλσα Μιχαλακοπούλου με την οποία χώρισε. Τώρα είναι παντρεμένος με την Έλενα Τζαβαλιά και έχουν έναν γιο τον Χάρη. Στο ζώδιο είναι παρθένος και δηλώνει εργασιομανής. Ο Μάρκος μπήκε «από μικρός στα βάσανα». Μετά το λύκειο σπούδασε στην ανώτερη σχόλη δραματικής τέχνης  Μαίρη Βογιατζή Τράγκα. Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν το 1988 στην ΕΤ2. Ταυτόχρονα με την τηλεόραση ο Μάρκος δεν σταματά ποτέ να εμφανίζεται στο θέατρο διανύοντας μια σταθερή και πετυχημένη πορεία από το 1997 και μέχρι σήμερα με ένα πλήθος παραστάσεων καθώς και επιθεωρήσεων εξίσου πετυχημένες όσο και οι τηλεοπτικές του δουλειές.

Θέατρο:

• Ο Μπαχαλόγατος (Καλοκαίρι 2009)
• Daddy Cool (Χειμώνας 2009 – 2010)
• Ο Μάγος του Ροζ (Καλοκαίρι 2010)
• Η Μεγάλη του γέλιου σχολή (Καλοκαίρι 2011)
• Τρώει story 30 χρόνια τώρα (Καλοκαίρι 2012)
• Στη φωλιά του ΚούκΛου (Χειμώνας 2012-2013)
• Σουλεϊμάρκ ο Μεγαλοπρεπής (Καλοκαίρι 2013)
• ΜΑΜΜΑ…ΜΙΑ δεν υπάρχει! (Χειμώνας 2014)
• Allou Fun Mark! (Καλοκαίρι 2014)
• Ο καλός, ο κακός και ο διάσημος (Χειμώνας 2015)
• 50 αποχρώσεις to greece (Καλοκαίρι 2015)

Συμμετοχή σε σειρές:

• Σαμπουάν – ΑΝΤ1 (1995 – 1996)
• Candid Camera – ALPHA (1990)
• Σαββατοκύριακο με τον Ντίνο

Συμμετοχή, κείμενα και σκηνοθεσία:

• Taxi – ANT1 (1995 – 1996)
• Χτυποκάρδια στο Seferly Hills – ΑΝΤ1 (2001 – 2002)
• Κορίτσια ο Μάρκουλης – ΑLTER (2005)
• Mega με μία – MEGA (2014)
• One Mark show – MEGA (2015)

Κινηματογράφος:

• Μ’αγαπάς;
• Σαπουνόπετρα: Το χρήμα στο λαιμό τους
• Σεφερλυθείτε στα γέλια
• Χαλβάη 5-0

Οι παραλλαγές που παρατηρούνται µεταξύ των µελών του ίδιου είδους, ονοµάζονται «ατοµικές διαφορές’’. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι αυτές αποτελούν φυσικό νόµο, σε ορισµένα άτοµα οι αποκλίσεις είναι τόσο σηµαντικές ώστε να παρεµποδίζεται η οµαλή εξέλιξη και προσαρµογή τους. Τα άτοµα µε τέτοιου είδους αποκλίσεις έχουν κατά καιρούς ονοµαστεί ανώµαλα, απροσάρµοστα, ψυχανώµαλα, δυσπροσάρµοστα, δύσκολα, προβληµατικά, άτοµα µε διαταραχές του χαρακτήρα και της συµπεριφοράς, αποκλίνοντα. Πρόκειται για ονοµασίες που µε την πάροδο του χρόνου εξαλείφονται και αντικαθίστανται από άλλους πιο δόκιµους όρους , που απορρέουν από την εκάστοτε κοινωνική ευαισθησία .’Ετσι , υπάρχουν άτοµα µε ελαττωµατικά αισθητήρια όργανα, (τυφλά, κωφά, βαρήκοα), άτοµα µε σωµατικές αναπηρίες, άτοµα που πάσχουν από χρόνιες ασθένειες, άτοµα πάσχοντα από ψυχικά νοσήµατα, άτοµα µε ανεπαρκή νοητική ανάπτυξη κ.ο.κ. Η τελευταία ονοµασία που καθιερώθηκε για τα άτοµα αυτά, είναι ο όρος «άτοµα µε ειδικές ανάγκες». Η στάση της κοινωνίας απέναντι στα άτοµα µε ειδικές ανάγκες διαφέρει από εποχή σε εποχή και από κοινωνία σε κοινωνία. Ο Καιάδας της αρχαίας Σπάρτης αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγµα της σκληρότητας µε την οποία οι κοινωνίες αντιµετώπιζαν τα µειονεκτούντα παιδιά.

Τα τελευταία χρόνια, σημειώνεται µια προσπάθεια για εκπαίδευση και ανάπτυξη των ικανοτήτων αυτών των ατόµων, µε σκοπό την κοινωνική τους αποκατάσταση. Έτσι, την µακρά περίοδο απαισιοδοξίας, στην οποία ως καλύτερος τρόπος αντιµετώπισης των ατόµων µε ειδικές ανάγκες θεωρούνταν η φιλοξενία τους σε ένα ίδρυμα, διαδέχτηκε µια περίοδος αισιοδοξίας, στην οποία µε κατάλληλη αγωγή και εκπαίδευση, γίνεται ολοένα και πιο εφικτή η οικονοµική και κοινωνική ανεξαρτητοποίηση τους. Έτσι, από την εξόντωση και τη θανάτωση σε παλιότερες εποχές, την αποµόνωση και την ιδρυµατική προστασία, φτάσαµε σήµερα στην εποχή, που διεθνώς επιδιώκεται η παροχή συστηματικής βοήθειας, έτσι ώστε τα άτοµα αυτά να ζήσουν, όσο τους επιτρέπουν οι περιορισµένες ικανότητές τους, µέσα στην ανθρώπινη κοινωνία µε τους συνανθρώπους τους. Η νέα αυτή τάση για κοινωνική αποδοχή και αξιοποίηση των αποκλινόντων ατόµων οφείλεται σε πλήθος παραγόντων. Η επικράτηση των δηµοκρατικών ιδεών είχε ως αποτέλεσµα την αναγνώριση ίσων δικαιωµάτων για όλους τους πολίτες, και ιδιαίτερα της εκπαίδευσης και της κοινωνικής περίθαλψης, ανεξάρτητα από τις ικανότητες και τις αναπηρίες τους.

Ο Γιάννης Μορφούλης, 25 ετών, ο οποίος αντιμετωπίζει σπαστική τετραπληγία, μας μίλησε πρόσφατα για την ζωή του τώρα και στο παρελθόν καθώς και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Είναι φοιτητής ψυχολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ακόμα έχει κερδίσει το 1ο βραβείο σε διαγωνισμό ποίησης. Εκτός από αυτά ήταν σημαιοφόρος στο σχολείο του αλλά και πρόεδρος του 15 μελούς.

1.Μπορείτε να μας περιγράψετε την καθημερινότητά σας; Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζετε;

Η καθημερινότητα μου είναι σχεδόν παρόμοια με οποιουδήποτε ανθρώπου αν εξαιρέσεις κάποιες πρακτικές δυσκολίες π.χ. Βοήθεια για να σηκωθώ από το κρεβάτι, για να κάνω κάποια καθημερινά πράγματα, όπως να πιω ένα ποτήρι νερό. Σε γενικές γραμμές όμως, η καθημερινότητά μου δεν απέχει πολύ από τη δική σας.

2.Τι είναι αυτό που στερήστε περισσότερο στην καθημερινή σας ζωή;

Την ελευθερία να κάνω μερικά πράγματα όταν τα θέλω εγώ, δηλαδή πρέπει να υπάρχει άνθρωπος να με βοηθά, πράγμα που δεν γίνεται πάντα. Κάποιες φορές πρέπει να περιμένω και αυτό δεν είναι ωραίο γιατί όταν θες κάποια πράγματα τα θες εκείνη την ώρα!

3.Ποιοι άνθρωποι σας στηρίζουν στην καθημερινή σας ζωή;

Η οικογένειά μου και ειδικά η μητέρα μου και τα αδέρφια μου. Σε δεύτερο επίπεδο με στηρίζουν και οι φίλοι μου όταν μπορούν και έχουν χρόνο.

4.Έχετε κάποιο χόμπι; Ποιο είναι αυτό και πόσο σημαντικό το θεωρείτε στη ζωή σας;

Τα κλασικά χόμπι…Ακούω μουσική, λιώνω στον υπολογιστή… Είναι σημαντικά τα χόμπι για να αποφορτίζεσαι και να ξεχνιέσαι. Με δεδομένο μάλιστα ότι τρώω πολύ χρόνο με τα διαβάσματα για τη σχολή, είναι σημαντικό να έχεις κάτι στον ελεύθερο χρόνο που θα σε κάνει να ξεχαστείς.

5.Ποιες αναμνήσεις έχετε από τα παιδικά σας χρόνια;

Με θυμάμαι να ζηλεύω που τα άλλα παιδιά έπαιζαν μπάλα και εγώ δεν μπορούσα… Αλλά μετά ανακάλυψα ότι υπάρχει και το play station και μπορείς να παίζεις εκεί!

6.Πώς ήταν η ζωή σας στο σχολείο;

Έχω πάει σε κανονικό δημόσιο σχολείο, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι στα χρόνια του δημοτικού δεν είχα καμία διαφορά με τα αδέλφια μου και τους συνομήλικους. Αυτό άλλαξε στο γυμνάσιο, αφού πήγα σε ειδικό που σημαίνει ότι υπήρχαν μερικές διαφοροποιήσεις , γιατί υπήρχαν παιδιά σε παρόμοια κατάσταση με τη δική μου. Εμπειρία ήταν και αυτό… Θυμάμαι καλά πράγματα … Ήμουν και καλός μαθητής…

7.Σας έχουν φερθεί ποτέ ρατσιστικά είτε στο σχολείο είτε κάπου γενικότερα; Μπορείτε να μας εξηγηθείτε ένα περιστατικό;

Στο σχολείο δεν θυμάμαι φαινόμενα ρατσισμού. Αυτό έχει να κάνει στο ότι έπεσα σε καλούς συμμαθητές και ήταν πολύ δύσκολο να μου φερθεί κάποιος ρατσιστικά και να μην υποστηριχτώ από τους υπόλοιπους συμμαθητές. Έξω στην υπόλοιπη ζωή όμως,προφανώς και έχω βιώσει φαινόμενα ρατσισμού. Ας πούμε ένα περιστατικό που ήταν πολύ αστείο. Χριστούγεννα στη Μητροπόλεως. Έχω βγει άψογα ντυμένος και κοιτάω μια βιτρίνα. Η μαμά μου είχε πάει μέσα να ψωνίσει και έτσι περίμενα απ’έξω. Ήμουν στραμμένος προς τη βιτρίνα, άλλα επειδή είχε γυναικεία ρούχα βαρέθηκα να τα κοιτάζω και έτσι γύρισα απ΄την άλλη και περίμενα τη μαμά μου. Ώσπου έρχεται μια ωραιότατη καλοντυμένη κυρία και μου προσφέρει ελεημοσύνη χωρίς να της ζητήσω ενώ με έβλεπε που ήμουν 

ντυμένος στη τρίχα, με κολόνια, μαλλί και όλα τα συναφή. Και της λέω “Μα κυρία μου δεν είμαι εδώ για αυτό… shopping βγήκα να κάνω”! Και μου λέει “Με συγχωρείτε”. Αυτό είναι ένα περιστατικό που δεν δηλώνει κάτι άλλο παρά τη προδιάθεση των ανθρώπων να φέρονται τις ημέρες των Χριστουγέννων με συγκεκριμένο τρόπο σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Για παράδειγμα, αμφιβάλλω αν αυτή η κυρία, θα προσέφερε ελεημοσύνη μια άλλη μέρα, σε κάποιον που ούτε της το είχε ζητήσει.

8.Έχετε ακούσει λόγια προσβλητικά και περιφρονητικά; Πώς νιώσατε τότε;

Τώρα έχω αλλάξει λίγο στον τρόπο αντιμετώπισης τέτοιων περιστατικών. Απλώς δεν ασχολούμαι. Τότε στεναχωριόμουν, έκλαιγα,ότι θα κάνατε και εσείς αν ακούγατε κάτι άσχημο.

9.Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζετε τώρα στον χώρο σπουδών;

Μιλάμε για ένα κατά βάση μη προσβάσιμο πανεπιστήμιο, που σημαίνει αίθουσες μη προσβάσιμες, μαθήματα που χάνονται πτυχίο που πάει πιο μετά. Αν ποτέ μπορέσω να πάρω το πτυχίο μου, γιατί οι δυσκολίες είναι πάρα πολλές. Προσπαθώ πάρα πολύ να παλέψω, γιατί σκεφτείτε για παράδειγμα ότι ενώ πρέπει να παρακολουθήσω τέσσερα μαθήματα αυτό το εξάμηνο, δεν παρακολουθώ κανένα, που σημαίνει ότι μόνο εξετάσεις μπορώ να δώσω στο τέλος του εξαμήνου με μειωμένες πάλι τις πιθανότητες να περάσω τα μαθήματα, που σημαίνει ακόμα ένα εξάμηνο αργότερα το πτυχίο. Ελπίζω όμως να μπορέσω να το πάρω… Θα δείξει.

10.Νιώθετε ασφάλεια να κυκλοφορείτε μόνος σας ή πρέπει οπωσδήποτε να σας συνοδεύει κάποιος;

Θα ήθελα πάρα πολύ να κυκλοφορώ μόνος, αλλά δεν μπορώ, πρέπει οπωσδήποτε να με συνοδεύει κάποιος. Είναι ένα από αυτά τα καθημερινά πράγματα που λέγαμε πριν.

11.Σας φέρνει σε δύσκολη θέση το γεγονός ότι είστε διαφορετικός από τους άλλους;

Ναι..Γιατί δεν μπορείς να κάνεις τα πράγματα που θες την ώρα που τα θες. Είναι πολύ περιοριστικό.

Βέβαια μπορεί εσείς τώρα να σκέφτεστε “ Έλα μωρέ.. θα τα κάνεις 5-10 λεπτά μετά”.. Δεν είναι όμως έτσι. Για παράδειγμα όταν θες να βγεις και δεν υπάρχει άνθρωπος να σε βοηθήσει, είναι πολύ άσχημο.. Όταν θες να αυτοεξυπηρετηθείς, από το ποτήρι νερό μέχρι το μπάνιο, χρειάζεται βοήθεια. Και γενικά οποιαδήποτε κίνηση κάνετε εσείς και σας είναι αυτονόητη, για εμένα μόνο αυτονόητη δεν είναι.

12.Με ποιόν τρόπο το κράτος βοηθάει τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα;

Πολύ καλή ερώτηση, απλώς δεν είναι εύστοχη, γιατί το κράτος δεν βοηθά τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα, αλλά μάλλον τους δυσκολεύει τη ζωή. Δηλαδή τυπικά υπάρχουν τρόποι που μας βοηθάνε, όπως επιδόματα για παράδειγμα. Στην πραγματικότητα όμως το κράτος μάς δυσκολεύει τη ζωή. Για παράδειγμα αν βγείτε έξω θα δείτε πολύ λίγες ράμπες. Εμένα δεν μου λέει τίποτα ένα καλό χρηματικό επίδομα όταν οι ράμπες δεν είναι καλές και δεν μπορώ να πάω εκεί που θέλω.

13.Έχετε διευκολυνθεί καθόλου εξαιτίας της εξέλιξης της τεχνολογίας; Ποια επιτεύγματά της σας βοήθησαν περισσότερο;

Ναι και όσο εξελίσσεται νομίζω ότι θα διευκολύνομαι ακόμη περισσότερο. Με ευνόησαν περισσότερο από τα τάμπλετ και τους touch υπολογιστές, μέχρι προγράμματα ομιλίας στον υπολογιστή που δεν χρειάζεται να γράφω με πληκτρολόγιο και άλλα πρακτικά πράγματα που χρησιμοποιούμε όλοι μας, όπως κινητά με καλή κάμερα και οτιδήποτε άλλο. Αλλά για το συγκεκριμένο μου πρόβλημα εξέλιξη θα μπορούσε κανείς να πει τον touch υπολογιστή κυρίως, γιατί είναι πάρα πολύ μεγάλη διευκόλυνση για εμένα που δεν χρειάζεται να γράφω.

14.Σας σταμάτησε ποτέ η αναπηρία σας από κάποιο στόχο που είχατε θέσει; Αν ναι ποιος ήταν αυτός;

Καλή ερώτηση, γιατί η αναπηρία μου δεν με σταμάτησε ποτέ από κάποιο στόχο που έθεσα. Όχι γιατί έκανα κάτι υπεράνθρωπο, δεν είμαι σούπερμαν, απλώς κοιτάζω να προσαρμόζω τους στόχους μου, όχι απαραίτητα να τους μειώνω, με βάση την αναπηρία. Για παράδειγμα μπήκα στο πανεπιστήμιο και κάνω ότι κάνετε και εσείς, με λίγο διαφορετικό τρόπο. Ας πούμε, μπορεί να μη μπορώ να πάω σε ένα αμφιθέατρο για το μάθημά μου, επειδή δεν είναι προσβάσιμο, αλλά μπορώ να το διαβάσω πολύ περισσότερο από ότι κάποιος άλλος και να το περάσω με καλύτερο βαθμό.

15.Ποιοι είναι οι στόχοι και τα όνειρά σας για το μέλλον; Νιώθετε αισιόδοξος;

Ο πιο γρήγορος στόχος που αμφιβάλλω αν θα πραγματοποιήσω είναι να πάρω το πτυχίο μου. Όχι επειδή δεν το θέλω, αλλά επειδή υπάρχουν δυσκολίες. Όνειρα για το μέλλον είναι να βρεθεί ένας τρόπος να ζω ημιαυτόνομος, δηλαδή μόνος μου με σχετική υποστήριξη, είτε από οικογένεια, είτε από φίλους, με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν θα ήταν λίγο περίεργο να μη νιώθω αισιόδοξος; Δεν έχει πέσει και ο ουρανός επάνω στο κεφάλι μου. Επομένως και αισιόδοξος είμαι και όνειρα έχω και ελπίζω να πραγματοποιηθούν.

16.Υπάρχουν κάποιοι που το παίζουν “έξυπνοι” και παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους στις ράμπες. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτό;

Αυτοί είναι βλάκες. Θα σας δώσω μια συμβουλή απλά. Κάθε φορά που θα βρίσκετε έναν τέτοιο τύπο ή μια τέτοια τύπισσα, αν και στατιστικά οι άντρες το κάνουν, κάντε κάτι έξυπνο: Σηκώστε τους υαλοκαθαριστήρες τους, θα τους δείξετε έτσι ότι έχετε ενοχληθεί. Είναι πολύ άσχημο γιατί δεν έχεις άλλο τρόπο να πας όπου θες εκτός από τις ράμπες. Πολλές ράμπες μάλιστα είναι κλειστές. Έχει τύχει να χρειαστεί να κάνω τον Ταρζάν, δηλαδή να κάνω ακροβατικά, για να περάσω από την άλλη πλευρά. Όταν συμβαίνει είναι πάρα πολύ άσχημο, ξεχνάω ότι είμαι ευγενικός και τα παίρνω στο κρανίο.

17.Οι χώροι ψυχαγωγίας είναι προσβάσιμοι; Σε τι βαθμό;

Όχι σε μεγάλο βαθμό, ειδικά εδώ στην πόλη. Από συναυλιακούς χώρους μέχρι και γήπεδα. Για παράδειγμα γήπεδο αν θέλω να πάω πρέπει να κάνω εκστρατεία, να βρω άτομο που να μπορεί να με σηκώσει. Και αυτό ισχύει στους περισσότερους χώρους ψυχαγωγίας. Δεν είναι εύκολο να ψυχαγωγηθείς εκτός σπιτιού.

18.Ποιο προσβάσιμοι ποιοι χώροι είναι;

Αρκετές καφετέριες έχουν γίνει προσβάσιμες και μάλιστα είναι ένα σχετικό credit για εμένα αυτό, γιατί η συγκεκριμένη καφετέρια μαθαίνεται και έτσι γίνεται και στέκι. Δηλαδή εγώ πια έχω αγαπημένα μαγαζιά όπου πάω με τους φίλους μου.

19.Υπάρχουν προκαταλήψεις εις βάρος σας σε σχέση με την εύρεση εργασίας για παράδειγμα;

Φυσικά και υπάρχουν και μάλιστα σε τόσο μεγάλο βαθμό που τείνει να γίνει και συνήθεια ακόμα και σε εμάς τους ίδιους. Το ίδιο το κράτος πολλές φορές σου αφαιρεί το δικαίωμα να πας να δουλέψεις, γιατί σου λέει ότι παίρνεις ένα Χ επίδομα από εμένα, άρα θεωρείσαι ήδη δημόσιος υπάλληλος. Πόσο μάλλον ένας ιδιώτης που σκέφτεται το κέρδος του και θέλει να έχει έναν υπάλληλο που θα μπορεί να του βγάλει μια πολύ πιο γρήγορη δουλειά. Εγώ περίμενα να αλλάξει αυτό πρώτα από το κράτος, να αλλάξει δηλαδή την αντίληψη του περί εργασίας, και μετά να αλλάξουν και οι ιδιώτες.

20. Πιστεύετε ότι αφού πάρετε το πτυχίο σας και βρείτε δουλειά κάποιοι δε θα θέλουν να έρχονται σε εσάς εξαιτίας του προβλήματος σας;

Πιθανόν να ισχύει και αυτό. Να σου πω την αλήθεια όμως αν καταφέρω να πάρω πτυχίο και να βρω δουλειά, μάλλον το αντίθετο θα ισχύει, γιατί θα απευθύνομαι σε ανθρώπους που θα έχουν ήδη προβλήματα και για αυτό μάλλον θα ανοίγονται πιο εύκολα σε εμένα, παρά σε έναν ψυχολόγο που φαινομενικά τουλάχιστον, δεν έχει κάποιο πρόβλημα.

21.Πιστεύετε ότι το κράτος και γενικότερα η κοινωνία πρέπει να αλλάξει κάποιες αντιλήψεις και προκαταλήψεις που έχει τώρα;

Πιστεύω ότι πρέπει να πάρει αυτές τις αντιλήψεις-προκαταλήψεις που έχει, να τις πετάξει από το παράθυρο και να αρχίσει να σκέφτεται τελείως διαφορετικά. Άρα όχι μόνο κάποιες, όλες.

22.Τι θα έκανες αν γινόσουν πρωθυπουργός για μια μέρα;

Πρώτη και βασική προτεραιότητά μου θα ήταν η εργασία.Το βρίσκω αδιανόητο ένας κινητικά ανάπηρος, που κατά τα άλλα μπορεί να είναι παραγωγικός, να του απαγορεύεις να είναι. Δηλαδή επειδή τον θεωρείς μισθοδοτούμενο από εσένα να του κόβεις το δικαίωμα να δουλέψει. Εγώ δε λέω να σταματήσει τη στήριξη σε οικονομικό επίπεδο, αλλά είναι αδιανόητο να του στερήσεις τη παραγωγικότητα. Τώρα τα υπόλοιπα θα είναι αρκετά κλασικά. Θα φρόντιζα οι ράμπες να είναι αρκετές, αυτές που υπάρχον να είναι σωστές, γιατί κάποιες είναι σκοτώστρες. Πας να τις περάσεις και λες “Καλύτερα να μείνω εδώ που είμαι γιατί αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να «σαβουρντιστώ». Θα ήταν αστείο, δεν αντιλέγω, να με δεις να πέφτω από το καροτσάκι, αλλά θα ήταν πολύ επικίνδυνο. Είναι πολύ κλασικά τα πράγματα μετά: Πρόσβαση σε χώρους, αλλά το βασικό που πρέπει να αλλάξεις και αλλάζει πολύ δύσκολα είναι η αντίληψη. Ελπίζω για εσάς να ήταν μια δεύτερη επαφή με έναν ανάπηρο, γιατί ξέρω ότι είχατε και έναν ανάπηρο καθηγητή, οπότε μια εικόνα την έχετε. Να σκέφτεστε λίγα από τα πράγματα που είπαμε τώρα. Είναι μια πολύ καλή αρχή για να αλλάξουμε. Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία αυτή η συνέντευξη και η επίσκεψη που θα κάνετε στην Αμυμώνη γιατί έτσι μπορεί να αρχίσετε να σκέφτεστε λίγο διαφορετικά. Και πιστέψτε με, λίγο διαφορετικά να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, ο κόσμος θα αλλάξει. Μπορούμε να αλλάξουμε όλον τον κόσμο.

Σας ευχαριστώ πολύ!

Κάποτε τον

κορόιδεψαν…

Κάποτε του γύρισαν

την πλάτη…

Κάποτε όμως

όταν τον χρειάστηκαν.

Το κόμικ σχεδίασε η Μαυρουδή Θωμαή και την ιστορία την έγραψαν τα μέλη της συντακτικής ομάδας της εφημερίδας