Η κάθε λέξη, για να γραφτεί ένα κείμενο σε μία εφημερίδα, γραφόταν γράμμα-γράμμα. Δηλαδή, έπαιρναν με ένα τσιμπιδάκι το “Α’, το “Β’, το “Γ’, το βάζανε το ένα δίπλα στο άλλο, το έσφιγγαν και μετά περνούσε από πάνω το χαρτί. Μετά από 4-5 χτυπήματα, το μολύβι αυτό, επειδή είναι κάτι το μαλακό σαν μέταλλο, άρχιζε να λιώνει και δεν τυπωνόταν καλά. Το έπαιρναν, λοιπόν, έτσι όπως ήταν και το πετούσαν ή το πουλούσαν σαν να ήταν παλιοσίδερο.

Βλέποντας, λοιπόν, αυτό, ο παππούς μου, σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει αυτό σαν πρώτη ύλη, να το λιώσει και να κάνει μολυβένια στρατιωτάκια. Έτσι ξεκίνησε η εταιρία. Αρχικά ξεκίνησε σαν ένα πάρεργο, ας το πούμε έτσι, το οποίο το έκανε στην κουζίνα του, ενώ ακόμα απασχολείτο κανονικά στο οικογενειακό τυπογραφείο.

Μετά από κάποιο διάστημα, βλέπει ότι αυτό έχει και εμπορικό ενδιαφέρον και υπάρχει και ανταπόκριση.  Αγοράζει καλούπια από την προπολεμική Γερμανία, το 1930 και έχουμε κρατημένα και τα καλούπια και τα τιμολόγια τα οποία είναι από μία Γερμανική εταιρία τιμολογημένα συγκεκριμένα στις 4 Φεβρουαρίου του 1934. Αυτό είναι το τιμολόγιο της εταιρίας, είναι όλο το τιμολόγιο μαζί με την έκπτωση, έχει και 25% έκπτωση. Όλο το τιμολόγιο είναι 94 ραιςμαρκ(?). Δυστυχώς έχουμε στην Γερμανία την άνοδο του Χίτλερ,  θα τα κάνετε ούτος ή άλλος και στην ιστορία.

Σιγά σιγά αρχίζει να εκθέτει αυτά τα αντικείμενα στη διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης και η ανταπόκριση του κόσμου είναι μεγάλη και ανακοινώνει στον πατέρα του ότι ο ίδιος φεύγει από το τυπογραφείο και ξεκινάει μια δικιά του δουλειά, η οποία είναι αυτό το οποίο αυτή τη στιγμή είναι τα παιχνίδια ΕΠΑ.

-Τα αρχικά ΕΠΑ της εταιρίας τί σημαίνουν ακριβώς;

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι πρέπει να το βάλουμε σε κουίζ αυτό. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι το» Ε Π Α» είναι «Εργοστάσιο Παιχνιδιών Ακουαρόνε», αλλά δεν ισχύει αυτό. Είναι «Εργοστάσιο Παιδικών Αθυρμάτων». Ναι, λοιπόν, το «Ε Π Α» είναι «Εργοστάσιο Παιδικών Αθυρμάτων». Ακόμα δεν έχει εμφανιστεί βέβαια σαν σήμα το 1930. Είναι ένα σήμα το οποίο εμφανίζεται πρώτη φορά μεταπολεμικά το 54′, 55′, εκεί περίπου. Λοιπόν, τα πρώτα παιχνίδια είναι μολυβένια στρατιωτάκια και επειδή μάλιστα οι Γερμανοί δεν είχαν Έλληνες στρατιώτες στο προσπέκτους τους, διαλέγει ότι πιο κοντινό μπορεί να βρει και τους βάφει Έλληνες στρατιώτες. Υπάρχει αυτό το κουτί το οποίο υπάρχει το αντίστοιχο, το έχουμε κάνει δωρεά στο μουσείο Μπενάκη, το δίδυμο, δηλαδή, κουτί από αυτό το οποίο βλέπετε εδώ, είναι στο μουσείο Μπενάκη.

-Σε αυτό το καινούργιο μουσείο που άνοιξε;

Ήταν στο παλιό και τώρα το έχουμε μεταφέρει στην ουσία στο καινούργιο, αλλά το μουσείο Μπενάκη και παλιότερα είχε συλλογή παιχνιδιών, και πριν, δηλαδή, από αυτό που άνοιξε πριν περίπου δύο μήνες, είχε και κάποια μικρή συλλογή παιχνιδιών και υπάρχουν και εκεί δικά μας παιχνίδια.

Τώρα, αυτό το κουτί πιθανόν να μην είστε σε θέση να καταλάβετε πόση ώρα δουλειάς μπορεί να έχει. Φανταστείτε ότι το κάθε ένα από αυτά τα στρατιωτάκια είναι διαφορετικό καλούπι, πρέπει δηλαδή να λιώσεις μέσα σε μια κατσαρόλα το μολύβι, να το χύσεις στο καλούπι, να το ανοίξεις, αφού κρυώσει φυσικά.

Ο παππούς μου είχε παρατηρήσει ότι αμιγώς το μολύβι της τυπογραφίας δεν έκανε για αυτή την δουλειά γιατί έσπαγε πάρα πολύ εύκολα οπότε έκανε και πειράματα με το να βάλει προσμίξεις μέσα από άλλα μέταλλα ώστε να το κάνει κατάλληλο για στρατιωτάκια.

Είναι το κάθε ένα λοιπόν ένα διαφορετικό καλούπι, το οποίο αφού βγαίνει από το καλούπι, φυσικά δεν είναι ακόμα χρωματισμένο, πρέπει να ξυθεί γύρο-γύρο γιατί έχουν μείνει αυτά που λέμε γρέζα και φυσικά να βαφτεί στο χέρι μετά με ένα πινελάκι με πάρα πολύ μεγάλη προσοχή. Αυτό δηλαδή το οποίο βλέπετε πιθανών να είναι και παραπάνω από μιας εβδομάδας δουλειά για έναν άνθρωπο ο οποίος δούλευε 8 ώρες την ημέρα.

-Το κουτί ή το ένα;

Το ένα.

Το δε κουτί του είναι με ξύλινα πηχάκια και πιθανολογούμε, γιατί δεν το έχουμε, να είχε και κάποιο καπάκι. Εμείς απλά το έχουμε περάσει με την μηχανή που χρησιμοποιούμε αυτή την στιγμή με ένα σρινγγ(?) με ενα φιλμ(?) έτσι ώστε να το προστατεύσουμε από την πάροδο του χρόνου. Πιθανολογούμε ότι θα είχε κάποιο καπάκι το οποίο το καπάκωνε όλο μαζί. Εμείς το έχουμε έτσι για να μπορούμε να το εκθέτουμε.

Μετά από αυτό, το επόμενο παιχνίδι το οποίο ξεκίνησε να φτιάχνει ήταν ξύλινοι κύβοι. Ήτανε κύβοι οι οποίοι είχαν από την κάθε έδρα τους και από μία εικόνα και είχανε επίσης πάρα πολλή δουλειά, γιατί έπρεπε αυτούς τους έξι, εννέα ή δώδεκα κύβους να τους δέσει όλους μαζί, να κολλήσει από την μία έδρα την εικόνα, να πάρει ένα ξυραφάκι μετά και να χωρίσει την εικόνα στα έξι ή στα δώδεκα και να κάνει την ίδια διαδικασία και από τις έξι έδρες του κύβου.

Μεταπολεμικά, η εταιρία θα κατέληγε στα χέρια του μεγαλύτερου υιού του παππού μου, ο οποίος ήταν ο Αιμίλιο Ακουαρόνε, άλλωστε το γράφει και στην πινακίδα. Ο δε πατέρας μου είχε πάει να σπουδάσει πολιτικός μηχανικός στην Ιταλία, αλλά η μοίρα του αποφάσισε και ο θείος μου ,που δεν τον γνώρισα ποτέ, πέθανε πάρα πολύ νέος. Επέστρεψε ο πατέρας μου και ανέλαβε, ο πατέρας μου ο Ρενάτο, και ξεκίνησε να έχει στα χέρια του την εταιρία και είμαστε τώρα στα 1950, ξεκινάει να φέρνει μηχανές, δηλαδή μηχανές injection οι οποίες παίρνουν πλαστικό σε κόκκο. Το λιώνει αυτή η αντίσταση και το χύνει σε αυτό το καλούπι και έτσι αρχίζει και βγάζει τα πιόνια για τα επιτραπέζια παιχνίδια, τα οποία έβγαζε, τα οποία εκείνη την στιγμή ήταν από μολύβι.

Σιγά σιγά στην δεκαετία του 1960 έχουμε την αντικατάσταση του μολυβιού από πλαστικό και είχαν αρχίσει να βγαίνουν επιτραπέζια παιχνίδια που είχαν να κάνουν με τα γεγονότα της εποχής. Ας πούμε, η μεγαλύτερη επιτυχία της δεκαετίες του ’60 για την ΕΠΑ ήταν ένα παιχνίδι, το οποίο λεγόταν “Sputnik’, το οποίο ήταν ο δορυφόρος τον οποίο εκτόξευσαν οι Ρώσοι και έκανε την πρώτη τροχιά γύρω από τη γη. Ήταν δηλαδή γενικότερα παιχνίδια τα οποία είχαν να κάνουνε με την επικαιρότητα, ας το πούμε έτσι, της τότε εποχής.

Περίπου εκείνη την εποχή βγαίνει και ένα από τα πιο επιτυχημένα και ιστορικά παιχνίδια της ΕΠΑ που ήταν η “Οδύσσεια’. Ήταν ένα πάρα πολύ επιτυχημένο παιχνίδι και είχε μάλιστα για πιόνια καραβάκια και ήταν το ταξίδι του Οδυσσέα από την Τροία στην Ιθάκη. Ήταν πάρα πολύ αγαπημένο παιχνίδι και ,περιττό να σας πω, όσα χρόνια είμαι εγώ εδώ παίρνουμε τουλάχιστον ένα email την εβδομάδα από ανθρώπους που ρωτάνε γιατί δεν ξαναβγάζετε την Οδύσσεια. Το  θέλουν πραγματικά πολύ. Υπάρχει σαν σκέψη να ξαναβγεί. Εν πάση περιπτώσει το σκεφτόμαστε.

Αρχές δεκαετίας του ’70 γίνεται η μετεγκατάσταση από την Μαυροκορδάτου που ήταν στης Ανάληψης  στους χώρους αυτού του εργοστασίου που ανοίγει το 1973, που ξεκινάει δηλαδή το 1973. Σιγά σιγά έχει αρχίσει να μπαίνει στην επιχείρηση και ο αδερφός μου. Εξηγούσα στις καθηγήτριές σας ότι υπήρχε η συνήθεια στα εξώφυλλα των παιχνιδιών, γενικά των μηχανών και των τέκτων να βάζουν φωτογραφίες από παιδιά της οικογένειας και σε πολλά κουτιά από παιχνίδια , που είδατε στο μουσείο της Τούμπας είναι ο αδερφός μου και η αδερφή μου σε ηλικία 5-6-7 ετών και τα έχουμε κρατημένα, είναι από τα πολύ αγαπημένα μας τα συγκεκριμένα. Οι περισσότερες πωλήσεις  της ΕΠΑ από όλες αυτές τις δεκαετίες που μιλάμε μπορεί πιθανόν να είναι και αυτά τα τουβλάκια, τα τύπου LEGO ας πούμε τα οποία μέχρι στιγμής, ονομάζαμε «τέκτων». Επίσης, μεταλλικές κατασκευές- έχει τύχει να έχουν έρθει πολλοί άνθρωποι που ανακάλυψαν την τάση ,ας το πούμε έτσι, επαγγελματικά να ασχοληθούν να γίνουν μηχανικοί παίζοντας αυτά από μικρά παιδάκια κατασκευάζοντας αυτές τις μεταλλικές κατασκευές. Ακόμη και σε αυτόν τον χώρο που υπάρχουν μηχανές ήταν πάρα πολύ δύσκολο να παραχθεί ένα τέτοιο κουτί, έπρεπε δηλαδή να μπει στις πρέσες, να βγει ένα ένα κομμάτι, να βαφτεί από τη μία πλευρά για να γυρίσει, να στεγνώσει και να βαφτεί από την άλλη ήταν δηλαδή ένα παιχνίδι που ήταν πάρα πολύ δύσκολο στην παραγωγή και για αυτό σταμάτησε να το παράγει η ΕΠΑ εδώ και περίπου 25 χρόνια.

Εδώ που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή ήταν το εκθετήριο της χονδρικής. Τα τελευταία 7-8 χρόνια το μετατρέψαμε σε ένα κανονικό κατάστημα παιχνιδιών και αυτή τη γωνία την έχουμε κρατημένη σαν ένα μικρό μουσείο ας πούμε τιμής ένεκεν για να δείχνουμε σε κάποιους ανθρώπους πως ξεκίνησε η εταιρία .Ο αδερφός μου και εγώ έχουμε αναλάβει την εταιρία τα τελευταία χρόνια και έχουμε πραγματικά μεγαλώσει μέσα στα παιχνίδια και κυλάει στις φλέβες μας το παιχνίδι και πηγαίνουμε κάθε χρόνο στην έκθεση της Νυρεμβέργης όπως πήγαινε ο παππούς μου την δεκαετία του ΄60 και είναι πολύ συγκινητικό αυτό, συνεχίζουμε δηλαδή κάποια πράγματα να τα κάνουμε με τον τρόπο που τα έκανε και αυτός.

Αυτή την στιγμή η ΕΠΑ παράγει επιτραπέζια. Μπορείτε να τα βρείτε σε όλα τα καταστήματα παιχνιδιών. Είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι υπάρχουν τα εκθέματά μας στο μουσείο Μπενάκη από τις εταιρείες τις ελληνικές που έχουν εκθέματα και συνεχίζουν να υπάρχουν στον χώρο. Το σήμα με τον κίτρινο ρόμβο υπάρχει περίπου από το 1950 και πήρε την επωνυμία ΕΠΑ (Εργοστάσιο Παιδικών Αθυρμάτων), δεν το έχουμε αλλάξει και δεν σκοπεύουμε να το αλλάξουμε. Έχουμε κάνει πολύ μικρές αλλαγές στο σήμα. Το θεωρούμε λίγο ιεροσυλία για την ιστορία, παρόλο που δείχνει την ηλικία του αλλά το κρατάμε, γιατί πάρα πολύς κόσμος το ξέρει. Μάλιστα, ήρθε πριν δέκα μέρες ένα συνεργίο από το Αθηναϊκό πρακτορείο ειδήσεων και μας πήρε συνέντευξη και τους δήξαμε και όλα αυτά τα πράγματα, παλιά παιχνίδια και τιμοκαταλόγους προπολεμικούς κτλπ.

-Σήμερα, στην παρούσα φάση, πιο παιχνίδι της εταιρίας σας έχει τις περισσότερες πωλήσεις;

Το παιχνίδι το οποίο έχει τις περισσότερες πωλήσεις όσο και αν σας φαίνεται περίεργο είναι το Φιδάκι και ο Γκρινιάρης, που είναι ένα πάρα πολύ κλασσικό παιχνίδι, αλλά έχω την εντύπωση ότι ακριβώς επειδή είναι κλασσικό και επειδή το αγοράζουνε γονείς και παππούδες και γιαγιάδες, νομίζω ότι δεν λείπει από κανένα σπίτι τελικά και το πρώτο σε πωλήσεις παιχνίδι μας είναι το φιδάκι και γκρινιάρης. Συνεχίζει να είναι μάλλον θα έλεγα, γιατί πιθανόν και έναν από τους πρώτους γκρινιάζεις που ήρθαν στην Ελλάδα και μάλιστα ο τίτλος του ήτανε “Μη Θυμώνεις’, η ακριβής μετάφραση του “Ne te fâche pas” ήτανε της ΕΠΑ. Συγκεκριμένα ο τίτλος ήταν Μη θυμώνεις άνθρωπε με γαλάζιο φόντο στο οποίο ήταν ένα αγοράκι το οποίο ήτανε θυμωμένο και ένα κοριτσάκι που του έλεγε «Μη θυμώνεις άνθρωπε» είναι της ΕΠΑ.  Έτσι λοιπόν σίγουρα το μοναδικό παιχνίδι το οποίο παράγεται εδώ και τουλάχιστον 50 με 60 χρόνια είναι ο γκρινιάρης.

Το πιο πρόσφατο παιχνίδι το οποίο βγάλαμε έχει βγει αυτή την εβδομάδα και είναι το “Ταξιδεύω στην Ελλάδα’. Το πρώτο κομμάτι πουλήθηκε τη Δευτέρα. Είναι η καινούργια συσκευασία η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και δύο χρόνια και είναι τετράγωνη. Βολεύει και τους καταστηματάρχες. Γενικώς είναι ένα μοντέρνο, ας το πούμε έτσι υλικό. Υπήρχε και το ταξιδεύω στην Ευρώπη αλλά αυτό ήταν πιο καινούριο έχουμε βγάλει. Το μόνο που έχουμε κάνει στο σήμα είναι: το έχουμε στρογγυλέψει λίγο στις γωνίες και γράψαμε από κάτω ότι είναι από το 1930. Είναι οι μόνες δύο μικρές αλλαγές τις οποίες επιτρέψαμε.

-Τα παιδιά προτιμούν παιχνίδια ελληνικών ή ξένων εταιριών;

Έχω την εντύπωση ότι στα παιδιά πιθανόν να μην έχει φτάσει ακόμα αυτό αλλά οι γονείς τους σίγουρα προτιμούν τα ελληνικά και αυτός είναι και ο λόγος που από τότε που ξεκινήσαμε αυτή τη συσκευασία βάζουμε και αυτή τη σημαία εδώ πέρα και γράφουμε ότι είναι παιχνίδια που είναι κατασκευασμένα στην Ελλάδα από μία ελληνική εταιρεία γιατί είχαμε δει ότι παίζει ρόλο ίσως όχι στα παιδιά αλλά στους γονείς οι οποίοι τα αγοράζουν, παίζουν ρόλο και για αυτό και το έχουμε βάλει σε όλα μας τα παιχνίδια τα καινούργια. Έχουμε γράψει και έχουμε βάλει και την Ελληνική σημαία τα παιχνίδια μας.

Κυκλοφορούν μονάχα στην Ελλάδα και στην Κύπρο γιατί υπάρχει το θέμα της γλώσσας. Έχουμε κάνει κάποιες ενέργειες τα τελευταία χρόνια να έρθουμε σε επαφή ότι υπάρχει άλλη μία Ελλάδα έξω, να έρθουμε σε επαφή με τους ομογενείς που τους αρέσει να έχουν ελληνικά παιχνίδια. Ειδικά αυτό το ταξιδεύω στην Ελλάδα, νομίζω ότι είναι καλό για εξαγωγή. Για την ώρα αυτό που κάνουμε είναι ότι αρκετά χρόνια έχουμε συνεργασία με μία κυπριακή εταιρεία και κάνουμε εξαγωγή στην Κύπρο.

-Πού στηρίζεστε για να δημιουργήσετε ένα νέο προϊόν;

Στηριζόμαστε είτε σε κάποιο παλιότερο δικό μας παιχνίδι ας πούμε για παράδειγμα της Οδύσσειας  που σκεφτόμαστε που σκεφτόμαστε να ξανά βγάλουμε ή της Πετροπηγής που ήταν ένα άλλο παλιό παιχνίδι το έχουμε ξαναβγάλει, είτε κάποια παραλλαγή της Μονόπολης για παράδειγμα για μικρότερα παιδιά ή κάτι τέτοιο. Έχουμε και ένα δημιουργικό τμήμα (είναι εκτός εργοστασίου) το οποίο μας βοηθάει στην παραγωγή και στην κατασκευή των καινούργιων παιχνιδιών

-Σύμβουλοι δηλαδή;

Είναι σύμβουλοι, στην ουσία, είναι μία ομάδα. Υπάρχουν μακετίστες γραφίστες κλπ. Δεν ανήκουν στη δική μας εταιρεία, δεν είναι υπάλληλοί μας, είναι συνεργάτες.

-Τί καθορίζει την τιμή του παιχνιδιού;

Καταρχήν στοχεύουμε στο να βγάλουμε κάποιο παιχνίδι το οποίο είναι προσιτό, οπότε ξεκινάμε με μια τιμή-στόχο, ας το πούμε έτσι. Μέσα σε αυτή την τιμή προσπαθούμε να βάλουμε το κόστος παραγωγής, το κόστος των πρώτων υλών, το κόστος των καλουπιών, δηλαδή τα ζάρια τα πιόνια και τα λοιπά, και το κόστος φυσικά της εκτύπωσης. Μετά σε αυτό το πράγμα προσθέτουμε το κέρδος μας. Τα παιχνίδια μας έχουμε καταφέρει τα τελευταία χρόνια, από τότε που βγάλαμε αυτή την τετράγωνη συσκευασία, να έχουν μία καλή σχέση τιμής και ποιότητας και αυτός είναι και ο λόγος που είναι ιδιαίτερα καλά εμπορικά τα προϊόντα.

-Που παράγονται τα προϊόντα και από που προμηθεύεστε τις πρώτες ύλες;

Παράγονται εδώ, στο εργοστάσιο, σε όλους τους υπόλοιπους χώρους όπου είναι οι μηχανές, όπου είναι οι αποθήκες. Παράγονται εδώ. Οι πρώτες ύλες είναι οι περισσότερες από το εξωτερικό. Η πρώτη ύλη, δηλαδή το πλαστικό το οποίο χρησιμοποιούμε είναι σαφώς από το εξωτερικό. Χαρτιά και χαρτόνια τα οποία χρησιμοποιούμε είναι ελληνικά και επίσης, το σρινγγ αυτό της συσκευασίας είναι επίσης εισαγόμενο. Δηλαδή αυτό το τελικό σρινγγ με το οποίο τυλίγουμε τα παιχνίδια, είναι εισαγωγής.

-Πόσο δύσκολη θα ήταν η δημιουργία ενός εργοστασίου σήμερα;

Δυστυχώς, αυτό το οποίο δείχνει η πρόοδος των χρόνων είναι ότι μάλλον είναι πολύ δύσκολο. Τα τελευταία αρκετά χρόνια δεν έχει γίνει κάποιο καινούργιο εργοστάσιο παιχνιδιών. Αυτά τα οποία κυκλοφορούνε, κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό γίνονται στο εξωτερικό, δηλαδή των μεγάλων εταιριών σίγουρα γίνονται στο εξωτερικό και έρχονται εδώ πέρα μεταφρασμένα στα ελληνικά. Κάποτε οι Έλληνες κατασκευαστές παιχνιδιών γενικότερα ήμασταν πολλοί. Έχουμε μείνει ελάχιστοι δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, οπότε προφανώς είναι κάτι αρκετά δύσκολο. Η απάντηση δηλαδή είναι ότι για να φτιαχτεί ένα εργοστάσιο παιχνιδιών είναι κάτι αρκετά δύσκολο, κι ακόμα περισσότερο πίστεψέ με, είναι να διατηρηθεί.

-Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζετε σήμερα την περίοδο της οικονομικής κρίσης?

Ποιες είναι οι δυσκολίες? Το παιχνίδι, παρόλο που δεν θα έπρεπε να είναι έτσι, είναι λίγο άμεσα εξαρτημένο με την καλή διάθεση του γονιού. Αυτό το βλέπουμε κι εδώ που είναι ένα κατάστημα λιανικής, ότι δηλαδή σε άσχετες εποχές, πέραν των Χριστουγέννων και του Πάσχα, όταν συμβαίνει κάτι καλό στην οικογένεια ή στον ίδιο τον γονιό, αυτό είναι μια χαρά την οποία θέλει να την μοιραστεί και περνάει από εδώ να πάρει ένα παιχνίδι για να το φέρει στο σπίτι. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια οι ευχάριστες εκπλήξεις για μια οικογένεια είναι λιγότερες από ότι παλιότερα και μάλλον θα έλεγα ότι οι δυσάρεστες είναι περισσότερες. Οπότε έχουμε ένα πρόβλημα θα έλεγα και πραγματικό, δηλαδή το ότι σαφώς δεν περισσεύουν χρήματα στον κόσμο για να δώσει σε παιχνίδια, αλλά σαφώς είναι και θέμα καλής διάθεσης, η οποία δυστυχώς δεν υπάρχει.

-Ποιες είναι οι αρμοδιότητές σας στο εργοστάσιο της ΕΠΑ?

Εγώ λοιπόν επειδή τα έχουμε κάπως μοιράσει με τον αδελφό μου, εγώ είμαι ο υπεύθυνος της παραγωγής και της ανάπτυξης των καινούργιων παιχνιδιών. Η αρμοδιότητά μου δηλαδή είναι αυτή. Αυτό (το παιχνίδι) που σας έδειξα μόλις τώρα, είναι κατά ένα μεγάλο ποσοστό δικό μου έργο όπως και όλα τα άλλα επιτραπέζια. Εγώ ασχολούμαι με αυτό,  ασχολούμαι δηλαδή με την ανάπτυξη των καινούργιων παιχνιδιών.

-Κυρίως επιτραπέζια?

Μόνο επιτραπέζια. Τα τελευταία χρόνια μόνο επιτραπέζια.

-Τα τουβλάκια αυτά τα παλιά, δεν θα μπορούσατε να (τα ξανά- προωθήσετε στην αγορά?) το λέω αυτό γιατί τα lego που είναι αντίστοιχα (έχουν ζήτηση από τον κόσμο)…

Πολύ πριν (εμφανιστούν) τα lego, που πραγματικά είναι αρκετά ακριβότερα, κάλυψαν αυτό το κενό τα κινέζικα προϊόντα. Λόγω πολύ μεγάλης παραγωγής και λόγω πολύ φθηνών εργατικών έβγαιναν πολύ πολύ φθηνότερα από τα δικά μας και για αυτό το λόγο, σιγά σιγά σταματήσαμε να τα παράγουμε.

-Τα κινέζικα παιχνίδια γενικά σας έχουν δημιουργήσει  πρόβλημα?

Σίγουρα, σίγουρα είναι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα κινέζικα είναι ότι άλλαξαν λίγο την νοοτροπία του κόσμου, τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τα παιχνίδια. Δηλαδή αυτό το παιχνίδι όπως βλέπετε, ήταν κάτι το οποίο ήταν σαφώς ακριβό αλλά ήταν και ένα παιχνίδι το οποίο εάν κάποιο παιδί ήταν αρκετά τυχερό ώστε να καταλήξει στα χέρια του ένα τέτοιο κουτί, να το κρατήσει για όλη του την παιδική ηλικία και πιθανότατα να έπαιζε και ο αδελφός του με αυτό και να μη σας πω και το παιδί του. Τα κινέζικα προϊόντα αυτό το οποίο έκαναν ήταν ότι έβαλαν τον κόσμο να σκέφτεται λίγο ότι ένα παιχνίδι θα κρατήσει από την Παρασκευή μέχρι το Σάββατο.

…αναλώσιμο

Είναι ένα αναλώσιμο παιχνίδι. Είναι μια πολύ μεγάλη συσκευασία η οποία πιθανότατα να έχει μέσα τρία πράγματα. Είναι εντυπωσιακό, είναι ογκώδες, αλλά παρόλα αυτά είναι ένα ευτελές παιχνίδι. Γενικότερα θα έλεγα ότι βοήθησε στο να μπει ο κόσμος σε μια διαφορετική νοοτροπία και μια νοοτροπία η οποία τον οδήγησε σε …(αναλώσιμα παιχνίδια)

Γενικότερα τα κινέζικα και σε συνδυασμό με τις αλυσίδες καταστημάτων οι οποίες κυρίως αντιπροσωπεύουν στην Ελλάδα τη συγκεκριμένη νοοτροπία, λίγο χάλασαν τον τρόπο με τον οποίο είχε στο μυαλό της η οικογένεια το παιχνίδι. Το ευτέλισε εντέλει. Και αυτό οδήγησε σε συνδυασμό και με έναν υπερκαταναλωτισμό, σας λέω πάλι ότι αυτό δεν ήταν ένα παιχνίδι (εννοεί το προηγούμενο επιτραπέζιο), το οποίο και λόγω τιμής προφανέστατα, αλλά δεν ήταν ένα παιχνίδι το οποίο υπήρχε περίπτωση να πάρει ένα παιδί κάθε εβδομάδα. Δεν είναι πολύ μακρινή η εποχή που παιδιά μεγάλωναν (μόνο) με τρία και τέσσερα παιχνίδια, τα οποία ξαναλέω τα πρόσεχαν και πάρα πολύ για να μπορέσουν να παίξουν και τα αδελφάκια τους. Νομίζω ότι το ένα οδήγησε και στο άλλο. Αλλά εν πάση περιπτώσει, αυτή τη στιγμή υπάρχει μια αντίστροφη τάση. Δηλαδή μία τάση λίγο με το ευρωπαϊκό παιχνίδι. Υπάρχει μια αντιστροφή όλου αυτού του κλίματος την οποία πιστεύω ότι σιγά σιγά θα την δούμε αποτυπωμένη και στα καταστήματα, την βλέπουμε ήδη αποτυπωμένη στα καταστήματα. Εμείς ας πούμε για παράδειγμα εδώ πέρα έχουμε διαλέξει να μην έχουμε τέτοιου είδους παιχνίδια. Ο κόσμος το καταλαβαίνει αυτό το πράγμα, το νιώθει, το εκτιμά.

Πέρα από τα δικά μας παιχνίδια έχουμε κάνει κάποιες επιλογές από κάποιες εταιρίες που είναι ποιοτικές. στο κάτω κάτω πολλές φορές το φθηνό είναι και ακριβό. Το να αγοράζεις δηλαδή κάθε εβδομάδα ένα παιχνίδι το οποίο κάνει 5 ευρώ, είναι μεν φθηνό εκείνη τη στιγμή που το παίρνεις αλλά αν το δεις γενικότερα, ίσως να ήταν πιο έξυπνο το να αγοράσεις ένα παιχνίδι το οποίο έκανε 25 ευρώ και πιο αραιά και το οποίο βέβαια θα σου έδινε περισσότερο χρόνο παιχνιδιού γιατί είναι κάτι πιο πρωτότυπο.

-Εσείς ερχόμενος εδώ κάθε μέρα, τι ακριβώς πρέπει να κάνετε και ποιο είναι το ωράριο εργασίας;

Το ωράριο εργασίας τα τελευταία χρόνια, έχει σίγουρα διευρυνθεί. Ειδικά για εμάς, για τον αδερφό μου και εμένα. Εγώ έρχομαι κάθε πρωί γύρω στις εννέα. Φεύγω περίπου γύρω στις οχτώ, οπότε είμαι περίπου έντεκα ώρες εδώ. Η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει πολύ η δουλειά μου, με τον αδερφό μου υπερηφανευόμαστε ότι έχουμε την καλύτερη δουλειά του κόσμου, γιατί ο μεγαλύτερος μας πελάτης είναι οχτώ χρονών και είναι κάτι το οποίο μας αρέσει πάρα πολύ. Ξεκινάω να έρθω εδώ πέρα τις περισσότερες φορές με κέφι, να μην σας πω ψέματα ότι κάθε μέρα έρχομαι με πολύ όρεξη. Καθημερινά, έρχομαι, βλέπω τα e-mail μου, τα επείγοντα και φεύγω έξω, είτε σε καταστήματα, για να ρίξω μία ματιά, στις τάσεις και τον ανταγωνισμό. Ύστερα έχω ραντεβού με την ομάδα, με την οποία κάνουμε τα καινούρια παιχνίδια. Περιττό να σας πω, ένα από τα πιο ωραία κομμάτια της δουλειάς μου, την οποία την περιμένω κάθε χρόνο, σαν μικρό παιδί, είναι η έκθεση της Νυρεμβέργης. Είναι η παλιότερη έκθεση στην Ευρώπη, είναι ένα ραντεβού όλων των ανθρώπων που αγαπούν το παιχνίδι. Πήγαινε και ο παππούς μου, πήγαινε και ο πατέρας μου και τώρα πηγαίνουμε και εμείς. Το περιμένω κάθε χρόνο πως και πως. Βλέπουμε τις τάσεις, μας βάζουνε στα περίπτερά τους, η Playmobil, η Lego, βλέπω ότι καινούριο θα κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά, γυρνάω από εκεί, έχοντας πάρει ενέργεια για όλη τη χρονιά. Γυρνάω από εκεί έχοντας πάρει ενέργεια για όλη την χρονιά.

-Τώραπου μιλήσατε για τις τάσεις, κάθε πότε εκδίδεται ένα καινούριο παιχνίδι;

Από τότε που ξεκινήσαμε αυτό το πρόγραμμα ανανέωσης προσπαθούμε να βγάλουμε ένα καινούριο παιχνίδι κάθε περίπου 3-4 μήνες, οπότε βγαίνουν περίπου 3 ή 4 παιχνίδια το χρόνο. Η ζωή κάθε παιχνιδιού, ας πούμε η Οδύσσεια, έμεινε ακριβώς η ίδια για περίπου 30 χρόνια. Κάτι τέτοιο, πλέον δεν ισχύει. Δεν μπορεί να κυκλοφορήσει ένα παιχνίδι με το ίδιο λουκ για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, πρέπει οπωσδήποτε μετά από κάποια χρόνια, τα οποία είναι συνήθως 5 με 8, να αλλάζει το λουκ του παιχνιδιού. Για παράδειγμα, το παιχνίδι που βγήκε χθες, σε μία τετραετία-πενταετία , θα πρέπει να πάρει ένα «λίφτινγκ» ας το πούμε έτσι.

-Μία ερώτηση άκομα, αν υπάρχει περίπτωση να βγάλετε ρετρό παιχνίδια;

Υπάρχει αυτή η σκέψη. Η αλήθεια είναι ότι, ότι με την «Πετροπηγή» όπου είχαμε μία αντίστοιχη ζήτηση, δηλαδή να ξαναβγεί ένα παιχνίδι, εμπορικά, δεν πήγε καλά. Οπότε είμαστε γενικώς, επιφυλακτικοί με την Οδύσσεια, το δε μινιμαλιστικό του κουτί, με ένα ερυθρόμορφο αγγείο και όλα αυτά, έχω την εντύπωση, πως (εγώ που ασχολούμαι με αυτά) δεν θα είχε απήχηση στο ράφι αυτή τη στιγμή, όπως είχε τη δεκαετία του ’70. Θα δείχνει λίγο φτωχό και κάναμε μία μελέτη, το φέραμε στις διαστάσεις αυτού του καινούριου κουτιού και εμάς μας άρεσε, γιατί εμείς μεγαλώσαμε με αυτό. Εγώ είμαι του ’68 και μερικά χρόνια αργότερα ξεκίνησε να βγαίνει αυτό το παιχνίδι, αλλά έχω την αίσθηση πως στα σημερινά παιδιά, δεν θα τα «τραβούσε».

Αγγελική Ιγνατιάδου: Εμείς θα παίζαμε. Εμείς θέλουμε να ξαναπαίξουμε.

Κάπως έτσι. (Γέλια μεταξύ των δύο.)

- Τι σπουδές χρειάζεται για να διευθύνει κάποιος ένα εργοστάσιο;

Κοιτάξτε, εγώ και ο αδερφός μου έχουμε τελειώσει τις Οικονομικές Σπουδές του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Αλλά αυτό αφορά το κομμάτι της οικονομικής διαχείρισης. Τώρα, επειδή υπάρχει η εξειδίκευση, εγώ αν αυτή τη στιγμή ξαναπήγαινα στο πανεπιστήμιο, πιθανότατα να μην έκανα κάτι σε οικονομικά, αλλά να έκανα κάτι πιο πολύ στον τομέα που έχω αναλάβει στην επιχείρηση. Κάτι δηλαδή σχετικό με γραφικές τέχνες, με σχεδιασμό παιχνιδιών ή κάτι τέτοιο. Οπότε η απάντηση είναι, ανάλογα με το πόστο. Ο αδερφός μου, που έχει αναλάβει τα οικονομικά, καλώς πιθανώς και τα σπούδασε. Εγώ νομίζω, θα μπορούσα να είχα κάνει και κάτι διαφορετικό, το οποίο το απέκτησα βέβαια, με πείρα, αλλά θα μπορούσα να το έχω σπουδάσει.

-Ποια δεξιότητα χρειάζεται το επάγγελμά σας;

Νομίζω συνδυάζεται με το προηγούμενο ερώτημα του συμμαθητή σου, ότι είναι ανάλογα με τη θέση την οποία έχεις. Αυτό που θα σου έλεγα σίγουρα, είναι ότι χρειάζεται να αγαπάς το αντικείμενο και την δουλειά. Αυτό θα σου δώσει τις δεξιότητες μετά, να ασχοληθείς με οποιοδήποτε κομμάτι της δουλειάς, της συγκεκριμένης τουλάχιστον.

-Πόσα άτομα απασχολείτε στην επιχείρησή σας και ποια είναι τα βασικά προσόντα επιλογής προσωπικού;

Η επιχείρηση κάποια στιγμή, όταν πρωτοήρθα εδώ, είχε φτάσει να έχει 60 άτομα. Αυτή τη στιγμή είμαστε κάτω από δέκα. Τα κριτήρια με τα οποία προσλαμβάνουμε, είναι και πάλι ανάλογα με τη θέση, με το αν θα είναι πωλητής ή εργάτης που θα βοηθά στην κατασκευή των παιχνιδιών η θα δουλεύει στις μηχανές. Ένα από τα βασικά κριτήρια, επειδή η δουλειά μας χαρακτηρίζεται από μία εποχικότητα, δηλαδή από το Σεπτέμβριο και μετά έχουμε πολλή δουλειά, ψάχνουμε να βρούμε ανθρώπους που είναι εργατικοί, ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, να είναι αφοσιωμένοι εδώ γιατί είναι πραγματικά δύσκολοι μήνες. Σεπτέμβριος-Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος είναι τέσσερις πολύ μεγάλοι και γεμάτοι μήνες, λόγο Χριστουγέννων. Είχα επικοινωνήσει, μάλιστα, μαζί σας και σας είχα πει ότι δυστυχώς αυτή την περίοδο των τεσσάρων μηνών μου είναι αδύνατο να σας δεχτώ. Νομίζω ότι κυρίως η εργατικότητα θα έλεγα και η θέληση να προσφέρει σαν ομάδα, γιατί δουλεύουμε γενικώς σε ομάδες εδώ, υπάρχει συγκεκριμένη ομάδα η οποία κάνει συγκεκριμένη δουλειά. Θέλουμε ανθρώπους οι οποίοι να συνεργάζονται καλά με άλλους. Ένας άνθρωπός ο όποιος θα είναι ιδιαίτερα εργατικός άλλα δύσκολος, ας το πούμε έτσι, σαν άνθρωπός γενικός μας δυσκολεύει και εμάς στο να συνεργαζόμαστε μαζί του.

-Κάποια ειδικά προσόντα δεν έχετε στο νου σας;

Και πάλι είναι ανάλογα με την θέση δηλαδή ας πούμε στους πολίτες μας παίζει αρκετά μεγάλο ρολό η προ υπηρεσία από την άλλη μεριά όμως γενικώς μας ενδιαφέρει να είναι και νέα παιδιά με όρεξη για δουλειά γατί είναι και κουραστική δουλειά η συγκεκριμένη με πολλά χιλιόμετρα και πολλή κόπο.,

-Όταν λέτε πωλητές εννοείτε να προωθούν τα προϊόντα?

Ναι, επισκέπτονται περιοχές έχουμε πελάτες σε όλη την Ελλάδα, για παράδειγμα μουστάκας κάνει αγορές για όλα του τα καταστήματα, αλλά ένα μικρό βιβλιοπωλείο στο Ηράκλειο, ας το πούμε έτσι, θα πρέπει κάποιος πωλητής να το επισκεφτεί για να του δείξει και να του πει ότι βγάλαμε αυτό το καινούριο παιχνίδι, να δει το ράφι αν έχει κάποιες ελλείψεις. Ξέχασα να σας πω ότι τα τελευταία 20 χρόνια πέρα από την παραγωγή των παιχνιδιών έχουμε και τέσσερις πέντε πολύ σοβαρές αντιπροσωπείες από παιχνίδια και λόγο της καταγωγής μας οι περισσότερες είναι από την Ιταλία. Έχουμε λοιπόν αυτή την εταιρεία η οποία κατασκευάζει λούτρινα παιχνίδια με πολύ καλή ποιότητα όμως. Η συγκεκριμένη εταιρία είναι η Ventureli, είναι ιταλική και έχει πάρει τα τελευταία δυο χρόνια, εμείς συνεργαζόμαστε μαζί τους 20, άλλα τα τελευταία δυο χρόνια έχει πάρει το παγκόσμιο licence της National Geographic και αυτό βέβαια έχει δώσει μια πολύ μεγάλη ώθηση στις πωλήσεις της συγκεκριμένης εταιρείας. Η άλλη εταιρεία η όποια αντιπροσωπεύουμε στην Ελλάδα παράλληλα με τα δικά μας παιχνίδια είναι η Jobas η οποία κάνει ανεμόμυλους είναι αυτή η εταιρεία που βλέπεται το stand έξω, είναι μια Ιταλική εταιρία η οποία κατασκευάζει αυτούς του ανεμόμυλους από πλαστικό και την έχουμε επισκεφθεί και στην Ιταλία, όλα φτιάχνονται με ρομπότ, είναι εκπληκτικό το θέαμα επίσης έχουμε αυτά τα ξύλινα τα οποία βλέπεται τα είναι μια τσέχικη  εταιρεία την οποία επίσης εμείς αντιπροσωπεύομε, οπότε ο πωλητής πέρα από την πώληση τον δικό μας παιχνιδιών έχει και την προώθηση στην ουσία και τον άλλον αντιπροσωπιών μας και επειδή ειδικά τα φουρφούρια μας είναι και σε τουριστικές περιοχές. Έχουμε δηλαδή πελάτες οι οποίοι δεν είναι παιχνιδάκια ακριβώς και είναι Greek Art, τα σουβενίρ είναι ένα ιδιαίτερα εκτεταμένο δίκτυο πολύ σοφό που πρέπει να έχουμε και ξαναλέω όχι μόνο σε παιχνιδάκια.

-Πόσα άτομα υπάρχουν στο εργοστάσιο περίπου;

Πέρα των πωλήσεων είναι οκτώ άτομα.

-Χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη γνώση για τους καινούργιους;

Όχι, δεν χρειάζεται, στην ουσία τη συμβαίνει είναι ότι οι παλιοί αναλαμβάνουν συνήθως να του δείξουν κάποια πράγματα. Ένας υπάλληλος όσο περνάει ο χρόνος γίνεται και πιο χρήσιμος γιατί αποκτά πήρα. Αυτό που φοβόμαστε πάντα είναι ότι μπορεί να γίνει κάποιο λάθος και για παράδειγμα ότι θα μπούνε τα πιόνια από αυτό το παιχνίδι ας πούμε στον γκρινιάρη, τέτοια πράγματα ας πούμε τα οποία ένας έμπειρος υπάλληλος δεν τα κάνει. Είναι κάτι δηλαδή το όποιο γίνεται με τον χρόνο.

-Έπρεπε να κάνετε κάποια ανοίγματα για να σταθείτε κατά την οικονομική κρίση;

Ναι, στην ουσία αυτό το οποίο κάναμε ήταν αυτό που συμβαίνει ήταν μια ευτυχής συγκυρία ας το πούμε έτσι ότι η συγκεκριμένη εταιρεία πήρε ένα μεγάλο boost μέσα σε αυτό το διάστημα, αλλά δεν σας κρύβω ότι συνεχίζουμε να θεωρούμε την καρδία της δουλειάς μας τα επιτραπέζια παιχνίδια και σε αυτά δίνουμε μεγαλύτερη έμφαση. Μας ευχαριστεί πάρα πολύ το γεγονός ότι τα τελευταία 2 χρόνια έχουμε δει μια πολύ μεγάλη αύξηση πωλήσεων λόγο της καινούριας συσκευασίας πιθανότατα όπως ανέφερε και το παιδί το γεγονός ότι είναι κατασκευασμένα στην Ελλάδα να έπαιξε και αυτό τον ρολό του συνεχίζουμε να θεωρούμε παρόλο το υπόλοιπο όλο αυτό θεωρώ ότι η καρδία της δουλειάς μας είναι το επιτραπέζιο παιχνίδι.

-Οι νεότεροι της οικογένειας έχουν σκοπό να ασχοληθούν;

Η κοπέλα η οποία είδατε εδώ είναι η κόρη του αδερφού μου και σπουδάζει νομική, είναι τέταρτο έτος τώρα επειδή δεν έχει εξεταστική έχει έρθει και αυτή να μας βοηθήσει. Θεωρούμε ότι αυτή είναι η τέταρτη γενιά. Αυτή είναι λοιπόν η Ελένη Ακουαρόνε. Εγώ έχω πολύ μικρότερα παιδιά, είναι ακόμα στο σχολειό. Ο ένας είναι στο δημοτικό και ο άλλος στο λύκειο και θέλω να πιστεύω ότι κάποιος από τους δυο θα είναι ο συνεχιστής της οικογενειακής παράδοσης. Θα είναι σημαντικό γιατί γενικότερα στην Ελλάδα εταιρίες οι οποίες είναι από το 1930 σε οποιοδήποτε τομέα είναι ελάχιστες, και στο παιχνίδι καμία.

Οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν σημαντικό το παιχνίδι για την ανάπτυξη του χαρακτήρα των παιδιών. Πιο συγκεκριμένα, πίστευαν πως η ενασχόληση με το παιχνίδι αναπτύσσει τον σεβασμό στους κανόνες ενώ παράλληλα αναπτύσσει σε μεγάλο βαθμό τη συντροφικότητα, καλλιεργεί το «πνεύμα» και ασκεί το σώμα.

Αρκετοί μεγάλοι φιλόσοφοι της εποχής αναφέρονται αναλυτικά στην ευεργετική επίδραση του παιχνιδιού. Ο Πλάτωνας το θεωρούσε απαραίτητο για να οδηγηθεί το άτομο σε μία γαλήνια ζωή. Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει πως το παιχνίδι διεγείρει τη φαντασία και τη δημιουργικότητα. Ο Ιπποκράτης στέκεται στα «σωματικά» ευεργετήμτα του παιχνιδιού.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθεί πως η άθληση ήταν πολύ σημαντική για τους Αρχαίους Έλληνες. Το παιχνιδι στην Αρχαία Ελλάδα δεν συνδεόταν μόνο με κάποιο παιχνίδι-αντικείμενο αλλά και μία άυλη μορφή, που όχι μόνο ενισχύει τον σεβασμός των κανόνων αλλά δημιουργεί έναν υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των παιδιών και των μετέπειτα ενηλίκων.

Ένα από τα πρώτα παιχνίδια των Αθηναίων ήταν η πλαταγή. Μία αρχαία κουδουνίστρα, που έκανε το μωρό να ξεχνιέται και να σταματάει το κλάμα. Παράλληλα τα κορίτσια της αρχαιότητας, είχαν πλαγγόνες. Οι συγκεκριμένες, έμοιαζαν με τις σημερινές μαριονέτες, καθώς τα άκρα τους κινούνταν με τη βοήθεια συρμάτων. Τα παιχνίδια αυτά ήταν κατασκευασμένα από πηλό.

Τα αγόρια της εποχής ασχολούνταν κυρίως με το άθυρμα και το αμαξάκι. Το άθυρμα ήταν ένα αλογάκι σε ρόδες που το έπαιζαν μέσα στο σπίτι. Το αμαξάκι ήταν και αυτό με ρόδες και ήταν παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιούσαν οι νέοι στους αγώνες τους. Τα αμαξάκια κινούνταν με τη βοήθεια σκύλων, μικρών αλόγων ή τα έσερναν τα ίδια τα παιδιά.

Περνώντας στα άυλα παιχνίδια το πιο γνωστό ήταν η χαλκή μυία. Το συγκεκριμένο παιχνίδι είναι αντίστοιχο της σύγχρονης τυφλόμυγας. Ο παίκτης είχε τα μάτια του κλειστά και προσπαθούσε να πιάσει τα υπόλοιπα παιδιά. Επίσης, το κολλαβίζειν ήταν γνωστό παιχνίδι της αρχαιότητας. Έπειτα από κλήρωση, ένα παιδί έκλεινε τα μάτια του και κρατούσε το δεξί του χέρι στην αριστερή του μασχάλη με την παλάμη του ανοιχτή προς τα πάνω. Κατόπιν, κάποιο από τα υπόλοιπα παιδιά χτυπούσε την παλάμη του και ταυτόχρονα όλοι οι υπόλοιποι ξεκινούσαν να χοροπηδούν και να στριφογυρίζουνμ το δάχτυλο λέγοντας «ζζζ…». Το παιδί με τα κλειστά μάτια όφειλε να αναγνωρίσει ποιος το χτύπησε, εάν αδυνατούσε η διαδικασία ξεκινούσε από την αρχή.

Τα παιχνίδια που οι αρχαίοι είχαν στην καθημερινότητά τους ήταν πάρα πολλά, καμία σχέση με την πληθώρα παιχνιδιών που έχουμε σήμερα, ωστόσο ο αριθμός είναι εντυπωσιακός. Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι πολλά από αυτά έχουν επιβιώσει μέχρι τη σύγχρονη εποχή, όπως π.χ. οι κούκλες στις οποίες μπορούμε να αναζητήσουμε τους προγόνους του Πάτρικ του Αστερία ή των μασκότ Φοίβου και Αθηνάς.

Χανός Πανωγιώτης Α4

ΤΖΑΜΙ:

Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Η μια ομάδα σχηματίζει έναν μικρό πύργο από κεραμίδια, στηρίζοντας το ένα επάνω στο άλλο, ενώ η άλλη ομάδα προσπαθεί να τον ρίξει κυλώντας μια μπάλα. Όταν ένα από τα παιδιά το καταφέρει, προσπαθεί, μαζί με τους συμπαίκτες του, να «κάψει» όλα τα παιδιά της αντίπαλης ομάδας πετυχαίνοντάς τα με την μπάλα, ενώ εκείνα έχουν σκοπό να επανατοποθετήσουν τα κεραμίδια με τον ίδιο τρόπο. Όποια πλευρά πετύχει τον σκοπό της πρώτη, είναι η νικήτρια.

ΤΥΦΛΟΜΥΓΑ:

Για να αρχίσει το παιχνίδι επιλέγεται ένα από τα παιδιά στο οποίο θα δεθεί ένα μαντήλι γύρω από τα μάτια του, ώστε να μην μπορεί να βλέπει. Τα υπόλοιπα παιδιά γυρίζουν γύρω από εκείνο ενώ «η τυφλόμυγα» προσπαθεί να πιάσει ένα από αυτά. Αν τα καταφέρει, πρέπει μετά να μαντέψει, βασισμένο κυρίως στην αφή, ποιο είναι το παιδί που έπιασε. Αν μαντέψει σωστά, κερδίζει και το παιδί που πιάστηκε παίρνει την θέση του.

ΚΡΥΦΤΟ:

Με τυχαίο τρόπο επιλέγεται ένα παιδί ως «φύλακας», που «φυλάει» ένα  σημείο που ορίστηκε από την πλειοψηφία των παιχτών. Χρονομετρά με κλειστά μάτια, ενώ τα άλλα παιδιά τρέχουν προσπαθώντας να βρουν κρυψώνα. Αφού τελειώσει η χρονομέτρηση, ο «φύλακας» αρχίζει να τους ψάχνει. Όποιον βρει, πρέπει να επιστρέψει πίσω στο ορισμένο σημείο, για να τον «φτύσει». Ταυτόχρονα, τα άλλα παιδιά επιχειρούν να «φτύσουν» και εκείνα όσο ο «φύλακας» ψάχνει. Ο πρώτος που θα βρεθεί και δεν καταφέρει να «φτύσει», θα γίνει «φύλακας» στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση όμως που ο τελευταίος παίχτης καταφέρει να «φτύσει», τότε ο «φύλακας» θα πρέπει να παραμείνει με τον ίδιο ρόλο.

Βιντεοπαιχνίδια δράσης :

Τα  βιντεοπαιχνίδια δράσης  αποτελούντα από αποστολές  τις οποίες πρέπει ο παίκτης  να  ολοκληρώσει. Αφού τις ολοκληρώσει ανταμείβεται με χρήματα ή ξεκλειδώνοντας κάποια αντικείμενα. Τέλος βασικό χαρακτηριστικό είναι πως στην οθόνη δεξιά ή αριστερά μια μπάρα που δηλώνει την κατάσταση  του παίκτη.

Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας:      

Είναι παιχνίδια που έχουν μια μεγάλη θεματολογία με επιστημονική φαντασία, τρόμο, κωμωδία, σάτιρα.

Βιντεοπαιχνίδια δράσης ,περιπέτειας:

Είναι συνδυασμός των δύο κατηγοριών.

Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης τρόμου:

Ο χαρακτήρας προσπαθεί να  επιβιώσει σε καταστάσεις με το στοιχείο του τρόμου, ομίχλης, σκοταδιού ή ησυχίας, αλλόκοτων περιβαλλόντων και ξαφνικών επιθέσεων.

Βιντεοπαιχνίδια  ρόλων:

Τα βιντεοπαιχνίδια  ρόλων είναι βασισμένα σε επιτραπέζια παιχνίδια ρόλων .  Ο κάθε χαρακτήρας μπορεί να έχει στην κατοχή του διάφορα όπλα που βοηθούν στη δύναμη της επίθεσης ή της άμυνάς του. Μπορεί επίσης να ανήκει σε κάποια κατηγορία επαγγέλματος να είναι στρατιώτης, ιππότης, μάγος, νίντζα , κλέφτης, βάρδος και άλλα.

Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής:

Τα παιχνίδια αυτά  βασίζονται στην επιδέξια σκέψη και στον σχεδιασμό  στρατηγικών κινήσεων.  Έχουν να κάνουν με τον πόλεμο  ή με θέματα οικονομίας .

Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου (first person shooter games):

Στα παιχνίδια αυτά ο παίκτης βλέπει μέσα από τα μάτια του ήρωα- παίκτη με τη χρήση τρισδιάστατης μηχανής απεικόνισης.

Βιντεοπαιχνίδια αγώνων :

Εδώ ο παίκτης παίρνει μέρος  σε κάμερα τρίτου ή πρώτου προσώπου με χερσαία, υποθαλάσσια, εναέρια μέσα.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα σε εμάς τους νέους και ότι μας αποτρέπουν από το να ασχολούμαστε με πιο δημιουργικές και υγιείς δραστηριότητες όπως το διάβασμα ή τα αθλήματα.

Αυτοί που εναντιώνονται στα ηλεκτρονικά παιχνίδια ισχυρίζονται ότι :

α) αποτελούν κίνδυνο για την υγεία μας επειδή πρέπει να καθόμαστε πολύ κοντά στην οθόνη.

β) η καθιστική ζωή μπορεί να οδηγήσει στην έλλειψη καλής φυσικής κατάστασης και στην παχυσαρκία.

γ) κάποια παιχνίδια είναι βίαια και προωθούν τη βίαιη συμπεριφορά στα παιδιά και στους εφήβους.

Κατά τη γνώμη μου, όλες αυτές οι ανησυχίες αφορούν ακραίες περιπτώσεις. Πιστεύω ότι εμείς οι νέοι είμαστε αρκετά έξυπνοι ώστε να μπορούμε να ξεχωρίσουμε την πραγματικότητα από τη φαντασία. Ας μην ξεχνάμε ότι βία υπάρχει και στην τηλεόραση , στις ειδήσεις, στις ταινίες – άρα δε θα πρέπει να ρίχνουμε όλο το φταίξιμο στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Η εξέλιξη των ηλεκτρονικών παιχνιδιών από αθώα σε βίαια ακολούθησε την ίδια την εξέλιξη της κοινωνίας μας. Είναι μια αντανάκλαση του βίαιου κόσμου στον οποίο ζούμε. Και πριν κατηγορήσουμε για μια ακόμη φορά τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ας αναλογιστούμε και κάποια από τα οφέλη που μπορούμε να αποκομίσουμε από τη συνετή ενασχόλησή μας με τα παιχνίδια όπως είναι ότι μπορούν να βελτιώσουν την ικανότητα γρήγορης ανάγνωσης, λήψης αποφάσεων και κριτικής σκέψης, είναι ένα είδος διασκέδασης για πολλούς από εμάς, μπορεί να είναι εκπαιδευτικά , να ενισχύσουν την κοινωνικότητα ενός παιδιού είτε παίζει online είτε καθισμένος στον καναπέ του σπιτιού του με τους φίλους του.

Συνοψίζοντας, δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ότι είναι υπεύθυνα για την έλλειψη ενδιαφέροντος από μέρους μας για άλλες ασχολίες. Αν χρησιμοποιούνται με μέτρο δεν είναι επιβλαβή και έχουν μάλιστα και αρκετά οφέλη.

Εν τέλει, εξαρτάται από τους ίδιους τους γονείς και τα παιδιά να βρουν και να διατηρήσουν μια υγιή ισορροπία ανάμεσα σ’αυτά τα ενδιαφέροντα.

Επιμέλεια απομαγνητοφώνησης Δροσούλα Μουρίκα Α2ΓΕΛ, Καρακομνηνού Ελένη Β3, Μπούρας Αντώνιος Α2 ΓΕΛ, Παπαλαζάρου Ανίτα Α3,Παπανικολάου Μαρία Α3,  Χανός Παναγιώτης A4

Στο 16ο τεύχος της εφημερίδας μας επιλέξαμε να ασχοληθούμε με θέμα  «Το παιχνίδι» και επισκεφτήκαμε το εργοστάσιο παιχνιδιών ΕΠΑ. Στις 27/3/2018 λοιπόν, βρεθήκαμε στον συγκεκριμένο χώρο όπου ο ένας από τους δύο ιδιοκτήτες, ο κ. Θωμάς Ακουαρόνε, μας παραχώρησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη*. Μας περιέγραψε πολύ  παραστατικά  την πορεία της εταιρίας του που ξεκίνησε το 1930 και συνεχίζει δυναμικά μέχρι σήμερα να δραστηριοποιείται στο χώρο του παιχνιδιού. Εντυπωσιαστήκαμε, γιατί ακούσαμε λεπτομέρειες που αναφέρονταν στην κατασκευή παιχνιδιών και στην ιστορία του εργοστασίου του. Επιπλέον, κάποια παιχνίδια της ΕΠΑ τα οποία, όπως μας επισήμανε ο κ. Ακουαρόνε ήταν πάρα πολύ διαδεδομένα και δεν κυκλοφορούν πια, τα είχαμε ήδη δει στο Παιδικό Μουσείο. Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε ότι πολύ θετική εντύπωση μας προξένησε εκτός από την ευφράδεια, η ευγένεια, η φιλικότητα και η φιλόξενη διάθεση του κ. Ακουαρόνε.

Ο κ. Θωμάς Ακουαρόνε είναι η τρίτη γενιά των ιδιοκτητών της εταιρίας παιχνιδιών ΕΠΑ με καταγωγή από την Ιταλία. Ο προ-προ-πάππους του έρχεται στην Θεσσαλονίκη ιδρύοντας ένα τυπογραφείο. Και ποια είναι η σχέση του τυπογραφείου με τα παιχνίδια; Ο παππούς του, ο συνονόματος παππούς του, ο Θωμάς Ακουαρόνε, το 1930 περίπου, παρατηρεί ότι τα μολυβένια στοιχεία τα οποία χρησιμοποιούν για να γράψουνε την κάθε λέξη στο τυπογραφείο ύστερα από κάποιες εκτυπώσεις ,αχρηστεύονται. Τα χρησιμοποιεί σαν πρώτη ύλη, τα λιώνει και κάνει μολυβένια στρατιωτάκια. Έτσι ξεκινά σαν ένα πάρεργο αρχικά την εταιρία

Μετά από κάποιο διάστημα όμως, συνεχίζει ο κ. Ακουαρόνε, βλέπει ότι αυτό έχει και εμπορικό ενδιαφέρον .Σιγά σιγά αρχίζει να εκθέτει αυτά τα αντικείμενα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και η ανταπόκριση του κόσμου είναι μεγάλη. Ανακοινώνει στον πατέρα του ότι ο ίδιος φεύγει από το τυπογραφείο και ξεκινάει μια δικιά του δουλειά, η οποία είναι τα παιχνίδια ΕΠΑ.Ο τίτλος σημαίνει «Εργοστάσιο Παιδικών Αθυρμάτων». Ιστορικά πλέον παιχνίδια της εταιρίας εκθέτονται στο  μουσείο Μπενάκη.

Το επόμενο παιχνίδι το οποίο ξεκίνησε να κατασκευάζεται ήταν ξύλινοι κύβοι, οι οποίοι είχαν από την κάθε έδρα τους και από μία εικόνα και σχημάτιζαν έτσι 6 διαφορετικά παζλ.

Στην δεκαετία του 1960 η Ε.Π.Α κυκλοφορεί επιτραπέζια παιχνίδια που αναφέρονται σε γεγονότα της εποχής. Περίφημο ήταν το “Sputnik’, που πήρε το όνομά του από τον δορυφόρο που εκτόξευσαν οι Ρώσοι και έκανε την πρώτη τροχιά γύρω από τη γη. Περίπου εκείνη την εποχή βγαίνει και ένα από τα πιο επιτυχημένα και ιστορικά παιχνίδια της ΕΠΑ ,η “Οδύσσεια’, το ταξίδι  του Οδυσσέα από την Τροία στην Ιθάκη.

Οι περισσότερες πωλήσεις όμως της ΕΠΑ αναφέρονται στα τουβλάκια, τα τύπου LEGO , που λέγονταν «τέκτων». Επίσης, η εταιρεία παρήγαγε μεταλλικές κατασκευές που ενέπνευσαν αρκετά παιδιά να γίνουν μηχανικοί! Ο κ. Θωμάς Ακουαρόνε βρίσκεται στα ηνία της επιχείρησης με τον αδερφό του και υποστηρίζει ότι το παιχνίδι κυλάει στις φλέβες τους , ενώ προσπαθούν να φανούν αντάξιοι συνεχιστές του πατέρα τους.

Αυτή την στιγμή η ΕΠΑ παράγει επιτραπέζια που πωλούνται σε όλα τα καταστήματα παιχνιδιών. Το σήμα με τον κίτρινο ρόμβο υπάρχει περίπου από το 1950 και πήρε την επωνυμία ΕΠΑ (Εργοστάσιο Παιδικών Αθυρμάτων) . Τα αδέρφια  Ακουαρόνε θεωρούν  ιεροσυλία να το αλλάξουν, αν και προδίδει την ηλικία του!

Το παιχνίδι το οποίο έχει τις περισσότερες πωλήσεις σήμερα, όσο και αν φαίνεται παράξενο,   είναι το Φιδάκι και ο Γκρινιάρης, που το χαρακτηρίζει ως ένα πάρα πολύ κλασσικό παιχνίδι, το οποίο  παράγεται εδώ και τουλάχιστον 50 με 60 χρόνια , ενώ πριν λίγες μέρες από την επίσκεψή μας είχε κυκλοφορήσει  το “Ταξιδεύω στην Ελλάδα’, το οποίο και μας δώρισε πολύ ευγενικά ο κ. Ακουαρόνε. Σε σχετική μας ερώτηση αναφέρει ‘ότι Τα παιχνίδια της εταιρείας είναι ελληνικά και κυκλοφορούν μόνο σε Ελλάδα και Κύπρο, έχουν μία καλή σχέση τιμής και ποιότητας και αυτός είναι και ο λόγος που είναι ιδιαίτερα καλά εμπορικά τα προϊόντα.. Παράγονται  στο εργοστάσιο, ενώ οι πρώτες ύλες είναι οι περισσότερες από το εξωτερικό. Ο κ. Ακουαρόνε , υπογραμμίζει ότι στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που διανύουμε δεν περισσεύουν χρήματα στην οικογένεια για αγορά παιχνιδιών. Έτσι ένα εργοστάσιο παιχνιδιών διατηρείται πλέον με δυσκολία. Επίσης η αθρόα εισαγωγή των κινέζικων παιχνιδιών , σε συνδυασμό με καποιες αλυσίδες καταστημάτων «ευτέλισαν» τα παιχνίδια, διότι έμαθαν τους ανθρώπους να εστιάζουν στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα.

Τα δύο αδέρφια εργάζονται πολλές ώρες κάθε μέρα, αλλά θεωρούν ότι έχουν την καλύτερη δουλειά του κόσμου, αφού απευθύνονται σε παιδιά και αυτό τους γεμίζει όρεξη και διάθεση για εργασία.  Η εταιρεία βγάζει καινούρια παιχνίδια κάθε 3-4 μήνες, ενώ ανανεώνουν συχνά τα παιχνίδια τους δηλαδή , ύστερα από κάποια χρόνια, τα επανακυκλοφορούν λίγο διαφορετικά.

Τα δύο αδέρφια σπούδασαν Οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Θεωρεί ότι θα τον βοηθούσε και κάποια εξειδίκευση, π.χ. γραφιστική, όμως πάνω από όλα, χρειάζεται αγάπη και μεράκι για να προοδεύσει κανείς επαγγελματικά. Η επιχείρηση απασχολεί σήμερα επτά άτομα και προτιμώνται νέοι άνθρωποι, εργατικοί και συνεργάσιμοι. Επιπλέον η εταιρεία διαθέτει πολλούς πωλητές, ενώ συνεργάζεται και με ιταλικές εταιρείες παιχνιδιών. Ο κ. Ακουαρόνε , στο τέλος της συνέντευξης εκφράζει την ευχή και την πεποίθηση ότι κάποιο από τα παιδιά τους, ως τέταρτη γενιά πλέον , θα συνεχίσει την ιστορική πορεία της εταιρείας.

*Ολόκληρη τη συνέντευξη του κ. Θωμά Ακουαρόνε θα τη βρείτε εδώ

Απομαγνητοφώνηση: Δροσούλα Μουρίκα Α΄ Λυκείου Αδαμαντία Χατζηπαρασκευαΐδου Α4, Χριστιάνα Μιλάνου Α3, Ειρήνη Σιδηρή Α4, Θάνος Τυροβούζης Α4.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΕΛΛΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΥΠΕΥΘΥΝΗ

Φέτος η σχολική μας εφημερίδας «Με την τσάντα στους ώμους»  είχε στο 16^ο τεύχος- αφιέρωμα  στο παιχνίδι. Έτσι στις 27-03-2018 επισκεφτήκαμε το Παιδικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και πήραμε συνέντευξη από την υπεύθυνη του Μουσείου κα. Αλεξάνδρα Δέλλιου. Μας ξενάγησε στο μουσείο και όλοι μαζί παίξαμε με παιχνίδια παλαιότερης εποχής. Περάσαμε πολύ ευχάριστα και μας μετέφερε όλη τη θετική της ενέργεια, όταν μας μίλησε για τα παλιά παιχνίδια, τα οποία στις μέρες είναι δυσεύρετα. Τέλος εντυπωσιαστήκαμε με το πόσο απλά υλικά χρησιμοποιούσαν παλιότερα οι άνθρωποι, για να φτιάξουν τόσο πρωτότυπα παιχνίδια.

Σύμφωνα με όσα μας είπε η κα. Δέλλιου, το Παιδικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1997 και φέτος κλείνει 21 χρόνια λειτουργίας. Οι στόχοι του Μουσείου από την ίδρυσή του ήταν να παρέχει ένα περιβάλλον κατάλληλο για αλληλεπίδραση με  βιώματα και εμπειρίες των παιδιών μέσα στον χώρο. Έχει υλοποιηθεί κατά πολύ ο στόχος του Μουσείου. Ο στόχος του Μουσείου για τα επόμενα χρόνια είναι να βρεθεί ένας άλλος χώρος για να μεταστεγαστεί, μεγαλύτερος από τον υπάρχοντα, για να μπορούνε να κάνουνε περισσότερες δράσεις και να δέχεται περισσότερους επισκέπτες. Το Μουσείο έχει μεγάλη επισκεψιμότητα από ανθρώπους όλων των ηλικιών και κυρίως δέχεται επισκέψεις από δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια.

Το πιο παλιό παιχνίδι που υπάρχει στα εκθέματα του Μουσείου είναι τρεις τσίγκινοι Άγιο Βασίληδες. Είναι τρεις Άγιο Βασίληδες οι οποίοι ήταν δώρα σε 3 αδελφές  που παραχωρήθηκαν στο μουσείο πριν από δύο χρόνια και χρονολογούνται από το 1955. Όπως μας είπε η κα. Δέλλιου «η πιο παλιά κούκλα που έχουμε μέσα στις συλλογές μας ήταν δυο ξύλινες φιγούρες, η Πανινούλα που ήτανε φτιαγμένη από χαρτοπολτό και δίπλα οι κούκλες που ήτανε ντυμένες με παραδοσιακές στολές». Πρόσθεσε  ότι «η συλλογή του Μουσείου επεκτείνεται καθημερινά. Υπάρχει πάρα πολύ υλικό και βιβλία, απλά είναι όλα αρχειοθετημένα σε διαφορετικά σημεία. Το μουσείο τελευταία προσπαθεί να μαζέψει πιο σύγχρονα παιχνίδια, δηλαδή της δεκαετίας του ‘80 και του ‘90. Έχουμε πάρει κάποια view-master, βιντεοκασέτες, λίγες κούκλες, πιο σύγχρονες Barbie και είναι στα σχέδιά μας να βάλουμε καινούργια παιχνίδια. Ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουμε κάποια nintendo, playstation και gameboy. Θέλουμε να τα ενισχύσουμε για να κάνουμε και μια προθήκη με αυτά. Εσείς έχετε παιχνίδια παλιά; Να μας τα φέρετε. Θα τα δεχτούμε με μεγάλη μας χαρά.»

Όταν ρωτήσαμε για την εξέλιξη των υλικών με τα οποία κατασκευάζονταν τα παιχνίδια μάς απάντησε ότι από την αρχαιότητα τα πιο απλά υλικά που υπήρχαν ήταν ο πηλός και το ξύλο. Στα Βυζαντινά χρόνια προστέθηκε η πέτρα. Μετά από αυτά υπήρχαν πάρα πολλά παιχνίδια από τις δεκαετίες του 1940 και μετά χάρτινα, στρατιωτικά, όπως σας είπα πριν, μολυβένια στρατιωτάκια, χάρτινα επιτραπέζια. Ο τσίγκος χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1960 και πλέον τώρα που όχι μόνο δεν είναι ηλεκτρονικά αλλά και ψηφιακά δηλαδή είναι άυλα.

Ένα είναι βέβαιο, όπως μας είπε η κα. Δέλλιου, ότι το παιχνίδι είναι πάρα πολύ σημαντικό για την ανάπτυξη των παιδιών, διότι το παιδί υπακούει σε κανόνες για να παίξει ένα παιχνίδι, μαθαίνει το σωστό και το λάθος, διαχειρίζεται την ήττα και τη νίκη, αλληλεπιδρά με την ομάδα του, έρχεται σε επαφή με το σύνολο και προσπαθεί μέσα από αυτό να διαχειριστεί ένα κοινό κώδικα κανόνων, για να υλοποιήσουν όλοι μαζί μία δράση.

Τέλος τη ρωτήσαμε «Με όλες τις εξελίξεις που έχουν γίνει με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια πιστεύτε πως τα παιδιά θα σταματήσουν να παίζουν κάποια στιγμή με παραδοσιακά παιχνίδια;» Η απάντησή της ήταν: «Δεν θέλω να το πιστεύω αυτό. Αυτό είναι στο χέρι το δικό μας ή το δικό σας ή των επόμενων. Πιστεύω όμως πως κάποια στιγμή θα είναι πολύ τυποποιημένα τα πάντα και θα είναι πολύ λίγοι αυτοί που θα ασχολούνται με παλιά παραδοσιακά παιχνίδια.»

1.Τι παιχνίδια παίζατε όταν ήσασταν μικρή;

Παίζαμε σχοινάκι, κουτσό, λάστιχο, τρίλιζα, κουζινικά και κούκλες.

2.Που παίζατε;

Παίζαμε στις αυλές των σπιτιών , στις αλάνες και στα χωράφια ή αν δεν το επέτρεπε ο καιρός μέσα στο σπίτι.

3. Τι είδους παιχνίδια παίζατε στην ύπαιθρο;

Στην ύπαιθρο παίζαμε κρυφτό, μήλα και μαζεύαμε λουλούδια. Επίσης μαζεύαμε διάφορα άλλα πράγματα όπως χορταράκια για να παίξουμε με τα κουζινικά μας.

4. Τι είδους παιχνίδια παίζατε μέσα στο σπίτι;

Μέσα στο σπίτι παίζαμε συνήθως με κούκλες και κουζινικά.

5. Ποιο παιχνίδι προτιμούσατε;

Προτιμούσα το κρυφτό γιατί το έβρισκα πιο διασκεδαστικό.

6. Ποιοι ήταν οι κανόνες αυτού του παιχνιδιού;

Οι κανόνες του παιχνιδιού ήταν όπως οι σημερινοί. Κάποιος φιλούσε, μετρούσε μέχρι το 10 (ανά 5) κι εμείς έπρεπε να κρυφτούμε. Όποιον έβρισκε, έπρεπε να προλάβει να τρέξει στο μέρος που φιλούσε. Αν προλάβαινε το άλλο παιδί, έχανε και ξαναφιλούσε ο ίδιος.

7.Με πόσα άτομα παιζόταν;

Παίζαμε όσα παιδιά μαζευόμασταν στην παρέα αρκεί να ήμασταν πάνω από 3.

8. Φτιάχνατε μόνοι σας τα παιχνίδια ή τα αγοράζατε;

Τα παιχνίδια, όπως για παράδειγμα τις κούκλες τις έφτιαχνε η μητέρα μου.

9.Αν τα φτιάχνατε μόνοι σας, τι υλικά χρησιμοποιούσατε;

Τα υλικά που χρησιμοποιούσε για να φτιάξει τις κούκλες ήταν διάφορα πανιά, βαμβάκι, σχοινί και στυλό για να τις ζωγραφίσει.

10. Μοιάζει κάποιο δικό σας παιχνίδι με τα σημερινά;

Αρκετά από τα παιχνίδια που παίζαμε τότε μοιάζουν με τα σημερινά και ιδίως κάποια από αυτά που παίζαμε στην ύπαιθρο είναι ίδια.

11. Είχατε αρκετό ελεύθερο χρόνο για να παίζετε;

Όταν ήμουν παιδί είχα πολύ ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι. Εκείνα τα χρόνια δεν είχαμε ούτε φροντιστήρια, ούτε μαθαίναμε ξένες γλώσσες, ούτε υπολογιστές, ούτε τόσες δραστηριότητες που κάνουν σήμερα τα παιδιά οπότε τα απογεύματα μας ήταν συνήθως αφιερωμένα στο παιχνίδι.

12. Τι αναμνήσεις σας έρχονται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη ‘’παιχνίδι’’;

Οι αναμνήσεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι η φύση, οι αυλές των σπιτιών μας, η ξενοιασιά και οι χαρούμενες φωνές των παιδιών στις γειτονιές.

13. Ποιά είναι η γνώμη σας για τα σημερινά παιχνίδια;

Τα σημερινά παιχνίδια είναι πολύ πιο όμορφα, με διάφορα χρώματα, με ήχους, διασκεδαστικά και έξυπνα. Βέβαια υπάρχουν και κάποια όπως τα ηλεκτρονικά που απομονώνουν τα παιδιά με τις ώρες και παίζουν μόνα τους χωρίς τους φίλους τους. Αυτό θεωρώ πως δεν είναι καθόλου καλό για ένα παιδί γιατί πρέπει να βρίσκεται με τις παρέες του, να παίζουν μαζί, να συνεργάζονται, να γελάνε και να διασκεδάζουν.

14. Θα θέλατε να είχατε ένα σημερινό παιχνίδι;

Ναι φυσικά θα ήθελα να έχω παιχνίδια όπως τα δικά σας.

Κείμενο Χριστιάνα Μιλάνου Α3, Ανίτα Παπαλαζάρου Α3

Ερωτήσεις: Δροσούλα Μουρίκα Α1 Λυκείου, Αντώνης Μπούρας Α1 Λυκείου

Στο πλαίσιο της σχολικής μας εφημερίδας, πραγματοποιήσαμε μια έρευνα για τη σχέση των συμμαθητών μας με το παιχνίδι στην εφηβική ηλικία. Στην έρευνα αυτή πήραν μέρος 157 μαθητές του 3^ου Γυμνασίου Χαριλάου, από τους οποίους τα 67 ήταν κορίτσια και τα 90 αγόρια. Το 44,6% ήταν από την Α΄ τάξη, το 24,2% ήταν από την Β΄τάξη και το 31,2% ήταν από την Γ΄τάξη. Για τη συλλογή και επεξεργασία των δεδομένων χρησιμοποιήσαμε το GoogleForms.

Το 82,2% των συμμαθητών μας απάντησε ότι ασχολείται με κάποιο παιχνίδι αυτόν τον καιρό.

Το 77,7% προτιμά τα ομαδικά παιχνίδια.Τα περισσότερα παιδιά θεωρούν ότι η δεξιότητα που αναπτύσσουν παίζοντας ομαδικά παιχνίδια είναι η ομαδικότητα με ποσοστό 80,9%,ενώ ακολουθούν η κοινωνικοποίηση με 61,8%  και η οργανωτικότητα με 52,9%,ενώ μόλις το 28,7%θεωρεί ότι αναπτύσσεται η μνήμη με τα ομαδικά παιχνίδια ΚΚΚ

Σε μικρότερη ηλικία τα παιδιά ασχολούνταν περισσότερο (59,2%) με υπαίθρια παιχνίδια απ’ ότι τώρα (47,8%). Βέβαια τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αποτελούσαν δεύτερη επιλογή των παιδιών στο παρελθόν(54,8%) είναι πλέον κυρίαρχη επιλογή με ποσοστό 73,9%.

Σχεδόν όλα τα παιδιά γνωρίζουν τα υπαίθρια παιχνίδια, όπως είναι το κυνηγητό με ποσοστό 96,8% και το κρυφτό με 96,2%. Λιγότερο γνωστό τους είναι το τζαμί με ποσοστό 50,3%.

Κατόπιν οι μαθητές ρωτήθηκαν αν ασχολούνταν σε μικρότερη ηλικία αλλά και στην ηλικία στην οποία βρίσκονται με κάποια κλασικά παιχνίδια. Η έρευνα έδειξε ότι ασχολούνταν με τα επιτραπέζια με ποσοστό 87,9% ενώ το ποσοστό αυτό παρ’ όλο που μειώνεται σε 75,8% εξακολουθεί να είναι υψηλό ακόμα και σε αυτήν την ηλικία. Σταματούν όμως σιγά-σιγά να παίζουν πάζλ (από 70,7% σε 28%) και τουβλάκια (από 61,1%σε 11,5%) και τα υπόλοιπα κλασικά παιχνίδια.

Στην συνέχεια, ζητήθηκε από τους μαθητές να απαντήσουν στο ερώτημα πόσο συχνά παίζουν ή έπαιζαν ηλεκτρονικά παιχνίδια. Οι περισσότεροι απάντησαν πως παίζουν συχνά με ποσοστό 42% ενώ μόνο το 0,6% δήλωσε ότι δεν παίζει καθόλου.

Η επόμενη ερώτηση είχε σχέση με τις ώρες που περνάνε παίζοντας αυτά τα παιχνίδια. Το 26,8% παίζει 1 ώρα καθημερινά, το 38,2% 2 ώρες ,το 14,6% 3 ώρες ,το 11,5% 4 ώρες, το 4,5% 5 ώρες και το 4,5% δηλαδή 7 παιδιά 6 ώρες.

Τα περισσότερα παιδιά επιλέγουν από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια κυρίως τα παιχνίδια Δράσης (Action) (38,2%), τα παιχνίδια Περιπέτειας(Adventure) (36,9%) και τα παιχνίδια Ρόλων (RPG) (33,8%).

Το 60,9% των παιδιών θεωρεί ακίνδυνα τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, ενώ τα υπαίθρια παιχνίδια από το 84,1% των παιδιών ακίνδυνα.

Το 65% των παιδιών πιστεύει ότι η ενασχόληση με το παιχνίδι μέχρι την ηλικία των 13 ετών είναι απαραίτητη, και το 60,5% των παιδιών θεωρεί απαραίτητο το παιχνίδι και μετά την ηλικία των 13 ετών.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι η πλειοψηφία των παιδιών παίζει. Παίζει με ηλεκτρονικά παιχνίδια,αν και δεν έχει ξεχάσει και τα επιτραπέζια παιχνίδια.Ουσιαστικά δεν υπάρχουν οι μαθητές που να μην παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια τουλάχιστον έως μια ώρα ενώ η μεγάλη πλειοψηφία ασχολείται πολύ περισσότερο.

Όταν κάποιος συνήθως αναφέρει τη λέξη «εξετάσεις» σε ένα παιδί αυτό πανικοβάλλεται νομίζοντας πως είναι ο χειρότερος εχθρός του. Μπορεί να έχει και δίκιο, αλλά εγώ δε θα συμφωνήσω μαζί του. Μία άσχημη ασθένεια (χτυπήστε ξύλο) είναι ένας φριχτός εφιάλτης… όχι όμως οι εξετάσεις.

Παλαιότερα, την περίοδο 1970-1980 το εκπαιδευτικό σύστημα ήταν αδυσώπητο.  Με τις  χρήσιμες πληροφορίες που συγκέντρωσα από τον πατέρα μου κατάφερα να δημιουργήσω μία αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα για την έννοια των εξετάσεων εκείνη την εποχή. «Θυμάμαι εκείνη την χρονιά που ήμουν μόλις πέμπτη δημοτικού, ούτε ολοκληρωμένο παιδί ακόμα, που αναγκάστηκα να γράψω εξετάσεις για να μπορέσω να προχωρήσω στην έκτη τάξη», μου διηγήθηκε. Αντιθέτως οι εξετάσεις στον 21^ο αιώνα παρατηρούνται στο γυμνάσιο και το λύκειο. Το ζήτημα των εξετάσεων ανησυχεί τους περισσότερους νέους της χώρας μας. Είναι όμως αυτός ένας λόγος που αξίζει να ανησυχήσουμε πραγματικά;

Αν μελετήσουμε σε βάθος αυτό το θέμα, εμβαθύνουμε στην ετυμολογία της λέξης, αν παραμερίσουμε το φόβο και την αγωνία μας θα διαπιστώσουμε ότι οι εξετάσεις όχι μόνο οι σχολικές  δεν ήταν και ποτέ δε θα υφίστανται εχθρός μας. Αντιθέτως είναι όχι μόνο φιλικές αλλά και ευνοϊκές απέναντί μας. Με τη βοήθειά τους έχουμε τη δυνατότητα πρώτα απ’ όλα να εντοπίσουμε τα όρια και τις ικανότητές μας χωρίς κάποιο αντάλλαγμα, διότι οι εξετάσεις ως γνωστών είναι δωρεάν παρά μόνο λίγων ωρών διαβάσματος. Επιπλέον με τη διάκριση αυτή έχουμε την ευκαιρία να βελτιώσουμε στο ύψιστο προσωπικό επίπεδο τις γνώσεις και τις δεξιότητές μας. Πιο συγκεκριμένα η διαδικασία των εξετάσεων αναπτύσσει το αίσθημα της αυτογνωσίας με αποτέλεσμα να αυξάνεται και η πολύτιμη στις δύσκολες αυτές μέρες που διασχίζει η χώρα μας αυτοπεποίθησή μας. Ακόμα οι εξετάσεις διανθίζουν και πολλές άλλες αρετές που ήδη κατέχουμε ή μας βοηθάνε να τις αποκτήσουμε όπως η μεθοδικότητα και η οργάνωση, χαρακτηριστικά που απαιτούνται στις σύγχρονες κοινωνίες μας. Τέλος μας δίνει την ευκαιρία να εξασκήσουμε την ταπεινότητα και τη μετριοφροσύνη, καθώς και την αποδοχή της ήττας ή τις αποτυχίας στο μέλλον.

Ελπίζω με αυτόν τον τρόπο οι  νέοι μαθητές να συνειδητοποιήσουν την πραγματική φύση των εξετάσεων και να αλλάξουν τη στάση τους, ώστε να στρέψουν την προσοχή τους στα απειλητικά προβλήματα που μας επιφυλάσσει το μέλλον.