Ιωάννα Τζαβάρα, Οι επιπτώσεις της διαφήμισης στα παιδιά

Οι εταιρείες προκειμένου να πουλήσουν όλο και περισσότερο προιόντα, έχουν βάλει σε εφαρμογή τα μεγάλα μέσα. Με την καλή γνώση της παιδικής ψυχολογίας, αλλά και του τρόπου σκέψης των γονέων έχουν κάνει μια εκστρατεία διαφημίσεων με στόχο να δελεάσουν τα παιδιά, ώστα αυτά με τη σειρά τους να πείσουν τους γονείς τους να τους αγοράσουν κάποιο προιόν.  Οι γονείς πάνω στην ανησυχία για τα παιδιά τους, αλλά και επειδή νιώθουν τύψεις που δεν είναι συνέχεια κοντά τους, πέφτουν εύκολα θύματα στις παρακλήσεις τους πιστεύοντας ότι έτσι αναπληρώνουν το κενό από την απουσία από τη ζωή του παιδιού τους. Σε αυτό συντελεί το ότι οι γονείς στην προσπάθειά τους να ξεκουραστούν μετά τη δουλειά, αφήνουν ανεξέλεγκτα τα παιδιά μπροστά στην τηλεόραση. Αυτό δυστυχώς έχει πολύ αρνητική επίδραση στην ψυχολογική τους ανάπτυξη. Αυτή είναι η άποψη της Liz Hollis πάνω στο θέμα «διαφήμιση και παιδί» που την διατυπώνει ξεκάθαρα στο άρθρο της που δημοσίευσε στον τύπο. Ομολογώ ότι έχει απόλυτο δίκιο.

Προσωπικά, πιστεύω ότι δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να υπάρχουν διαφημίσεις που να αναφέρονται σε παιδιά. Διότι τα παιδιά στις μικρές ηλικίες είναι πολύ δεκτικά σε ό,τι υπονοούμενο και υποσυνείδητο τους πλασάρουν οι εταιρείες μέσω των διαφημίσεων. Αυτά πηγαίνουν κατευθείαν στον μικρό τους εγκέφαλο που τώρα αναπτύσσεται και προκαλούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Άρα, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν διαφημίσεις για παιδιά ή ακόμα καλύτερα, δεν θα έπρεπε τα παιδιά να βλέπουν τηλεόραση και γενικά οθόνες. Στις μικρές ηλικίες είναι καλό τα παιδιά να παίρνουν παραδείγματα και να διαπαιδαγωγούνται από τους γονείς τους και όχι να έχουν ως πρότυπο την Barbie, τον Spiderman ή κάποιον άλλο ήρωα διαφήμισης.

Εκτός αυτού, επιβαρύνονται οικονομικά οι γονείς αγοράζοντας για τα παιδιά τους κυριολεκτικά άχρηστα πράγματα. Έτσι, το παιδικό δωμάτιο γεμίζει με πράγματα τα οποία το παιδί δεν χρησιμοποιεί ούτε πρόκειται να χρησιμοποιήσει ποτέ. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά διαμορφώνουν από πολύ μικρά έναν υπερκαταναλωτικό χαρακτήρα, τον οποίο οι γονείς όσο το παιδί μεγαλώνει, δύσκολα μπορούν να ικανοποιήσουν. Αν ως ανήλικος δημιουργεί τέτοιο χαρακτήρα, τι θα γίνει όταν ενήλικος όντας θα πρέπει να αντιμετωπίσει οικονομικά και άλλα προβλήματα και πώς θα επιβληθεί στον υπερκαταναλωτικό εαυτό του;

Συμπερασματικά θα πω: γονείς, κρατήστε τα παιδιά σας μακριά από τις οθόνες. Οι οθόνες δεν είναι μπεϊμπισίτερ για να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά σας. Αυτό αναλάβετέ το εσείς, έστω και στον λίγο ελεύθερο χρόνο σας, ασχοληθείτε με τα παιδιά σας! Τα παιδιά σας θα μεγαλώσουν και θα έχουν έναν ισορροπημένο χαρακτήρα. Αυτό θα το διαπιστώσετε αν τα συγκρίνετε με άλλα παιδιά που μεγάλωσαν μόνα τους μπροστά στην οθόνη. Λοιπόν, σκεφτείτε το !