https://schoolpress.sch.gr/gymkrem/archives/182

Στη ραψωδία ω, όταν οι γονείς των μνηστήρων έρχονται για να πάρουν εκδίκηση για τα παιδιά τους που σκοτώθηκαν, εμφανίζεται η θεά Αθηνά και με μια φωνή σταματά τον πόλεμο αυτό και λέει στους θνητούς εκείνους πως πρέπει να σταματήσουν, γιατί περισσότερη αιματοχυσία μόνο σε κακό μπορεί να οδηγήσει.

Η ειρήνη, λοιπόν, είναι το μεγαλύτερο αγαθό που μπορεί να έχει ένας λαός. Οι πόλεμοι που γίνονται για οικονομικούς λόγους ή για τον έλεγχο των φυσικών πόρων, δεν έχουν ουσία. Πολλοί άνθρωποι θυσιάζονται άδικα για τα κέρδη. Η ειρήνη έχει μεγάλη αξία, γιατί χωρίς αυτήν δεν υπάρχει καλή ζωή, ΕΥ ΖΗΝ. 

Ο Οδυσσέας το έκανε αυτό για να σώσει την περιουσία του, αλλά και τη γυναίκα του και το γιο του. Όπως ο Οδυσσέας ένιωσε άσχημα, διότι ήθελε ειρήνη, με αυτή την πράξη φόρτωσε στον εαυτό του πολύ βάρος που θα τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή.

Η αξία της ειρήνης είναι μεγάλη και όλοι πρέπει να έχουμε ειρήνη μεταξύ μας. Επίσης, οι άνθρωποι θέλουν ειρήνη, διότι, όταν επιλέγουμε το καλό στη ζωή μας δεν υπάρχει άγχος και στενοχώρια, αλλά μόνο χαρά και γαλήνη. Ο φόνος δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να χαιρόμαστε καθώς μας κάνει ψυχικά και πνευματικά χειρότερους. Όταν κάποιος θέλει μια ειρηνική ζωή, επιλέγει το καλό.

Όλοι πιστεύουμε ότι η ειρήνη στον κόσμο θα έρθει κάποια μέρα. Εκείνη την ημέρα που όλοι θα αγαπάμε τον συνάνθρωπο, εκείνη την ημέρα που οι πολιτικοί δεν θα τσακώνονται για ανούσια πράγματα και θα προκαλούν πολέμους που ο ένας αδελφός θα σκοτώνει τον άλλο αδελφό. Η ειρήνη τελικά είναι τρόπος ζωής, ο τρόπος ζωής που όλοι θέλουμε να έχουμε. Η αξία της ειρήνης είναι η συμφιλίωση, δηλαδή το αντίθετο από έναν αιματηρό πόλεμο. Η αξία της ειρήνης είναι η συμβίωση με τον συνάνθρωπο, να με σε ενοχλούν τα ελαττώματά του, αλλά να προσπαθείς μαζί του να τα διορθώσεις.

Αυτή είναι η αξία της ειρήνης. Εύχομαι μία μέρα όλος ο κόσμος να έχει ειρήνη, να σταματήσουν οι πόλεμοι και όλοι να ζούμε αγαπημένοι.

https://www.athensvoice.gr/politismos/kinimatografos/944799/oi-10-simadikoteres-metafores-tis-odusseias-ston-kinimatografo-kai-tin-tileorasi/

Τάκης: πως νιώθετε που άρχισε το σχολείο;

Μαρία: τέλεια εσύ

Τάκης: και εγώ

Γιάννης: όντως τώρα ;

Τάκης: γιατί δεν χαίρεσαι;

Μαρία: όντως

Γιάννης: γιατί σας αρέσει τόσο το σχολειό;

Τάκης: επειδή είμαστε με τους φίλους μας !!

Μαρία: ισχύει

Τάκης : είναι υπέροχα να παίζουμε όλοι μουσική να γελάμε και να ονειρευόμαστε..

Μαρία: υπάρχει κάτι που σε προβληματίζει; Είναι κάτι που θα ήθελες να σε βοηθήσουμε;

Γιάννης: ίσως είναι κάτι.. να ..εεε.. μάλλον νιώθω ότι δεν τα καταφέρνω ..

Μαρία : Αν θες μπορούσε να το συζητήσουμε με την διευθύντρια μας ίσως κάποια λύση να βρεθεί ..

Τάκης : πάντως να ξέρεις όλοι είμαστε διαφορετικοί και ο καθένας έχει τα δικά του χαρίσματα .. να.. για παράδειγμα εγώ νιώθω Ferrari στα μαθηματικά και datsun στη γλώσσα!!

THE END…

είναι γνώση, είναι ελπίδα

κάθε βιβλίο ένα βήμα

κάθε βήμα μια νέα αρχή

Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν, αν ήμουν δάσκαλος.
Προσπαθώ να σκεφτώ τρόπους για το πώς θα μπορούσα να κρατήσω ζωντανό το ενδιαφέρον των παιδιών ως προς τη δημιουργική τους διάθεση.

Νομίζω ότι θα ήθελα να είμαι κοντά στους μαθητές μου για να μπορούν να μου ανοίγονται και να μου λένε τα προβλήματα τους ή να τους αφήνω πιο ελευθέρους για να μην νοιώθουν καταπίεση.
Επίσης θα ήμουν αρκετά φιλική έτσι ώστε τα παιδιά να μου συμπεριφέρονται με ανάλογο τρόπο. Ένα βασικό χαρακτηριστικό που θα ήθελα να έχω διαφορετικό από τους άλλους δάσκαλους είναι η σχέση μου με κάθε μαθητή μου: θα ήταν ξεχωριστή. Επίσης, θα ήθελα να κάνω διάφορες εκδήλωσης και εκδρομές έτσι ώστε τα παιδιά να ανοίξουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες για να μπορέσουν να καλλιεργήσουν τη δημιουργικότητά τους και να είναι ξεκούραστα για κάποιες μέρες που μπορεί να είναι κουραστικές αλλά και απαιτητικές.

Αυτά από εμένα αγαπητό μου ημερολόγιο θα σου γράψω σύντομα !!

Θα τα πούμε και σε κάποια άλλη στιγμή !! Αντίο για τώρα !!

Κάθε μέρα στο σχολείο είναι διαφορετική.

Άλλοτε μας κατακλύζει χαρά και ξεγνοιασιά,

άλλοτε αγωνία και καταχνιά.

Με θόρυβο πολύ αρχίζει η σχολική ζωή…

Πριν το κουδούνι φίλοι γελούν,

πειράγματα πολλά,

άλλοι αγωνιούν, άγχη τραγικά.

Φόβοι αναπάντεχοι, αλλά περαστικοί…

Δύσκολα τα μαθήματα και κατηφή παιδιά,

εύκολα τα μαθήματα και πρόσωπα χαρωπά.

Στον πίνακα γράφουμε λέξεις και αριθμούς,

μα στην αυλή ξεδίνουμε χωρίς ενδοιασμούς.

Μαθαίνουμε όχι μόνο γραφή και αριθμητική,

μα τι θα πει φίλος, προσπάθεια και υπομονή.

Το σχολείο είναι στιγμές που νιώθουμε ασυζητητί,

είναι δρόμος, όχι μόνο αρχή, που μας μαθαίνει

πώς να προχωρούμε στη ζωή.

Αγαπητή κυρία Παπά,

Το μήνυμά σας, καθώς και οι επιστολές των μαθητών, μας γέμισαν χαρά και αισιοδοξία.

Ήταν πραγματικά συγκινητικό το ότι δώσατε στους μαθητές σας την ευκαιρία να εκφράσουν τις εντυπώσεις και τα συναισθήματά τους από την παράστασή μας και, στη συνέχεια, να μας κάνετε κοινωνούς των σκέψεων και των βιωμάτων τους.

Σας ευχαριστούμε θερμά για αυτό το πολύτιμο δώρο.

Σας εύχομαι ολόψυχα, τόσο σε εσάς προσωπικά όσο και σε όλους τους συναδέλφους και τους μαθητές σας, χαρούμενες γιορτές, με υγεία και πολλή αγάπη.

Με εκτίμηση και χαρά

Στέλλα Μιχαηλίδου