Τις τελευταίες μέρες, οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου μας, έζησαν μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Διαχρονικά, το σχολείο μας φημίζεται για τις εξαιρετικές μουσικές παραστάσεις και μουσικές δραστηριότητες που πραγματοποιεί. Σπανίως ακούγεται για αθλητικές επιτυχίες. Να που φέτος ακούστηκε. Η ομάδα βόλεϋ που κατέβηκε στο σχολικό πρωτάθλημα, όχι μόνο είχε μια εξαιρετική παρουσία άλλα έφτασε μισό βήμα πριν την κατάκτηση του τροπαίου κόντρα σε πολύ δυνατές ομάδες!

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ

Τον Σεπτέμβρη του 2016, μια ιδέα του κυρίου Κρυστάλη, τότε γυμναστή του σχολείου, ήταν ικανή για να παρακινήσει τα αγόρια του Λυκείου να παίξουν βόλεϋ. Έτσι, αποφασίστηκε το σχολείο να κατεβάσει ομάδα βόλεϋ στους σχολικούς αγώνες, και αντρική και γυναικεία μάλιστα. Τα μέλη εκείνης την ομάδας αποτελούνταν από τους: Αλεξούδη Αντώνη (Αρχηγός), Ασικίδη Σάββα, Γερνά Γιώργο, Καρτάλη Πέτρο, Αναστασιάδη Σίμο, Δελιανίδη Μπάμπη, Μακρή Νικόλα και Καραγιώργο Γιώργο.

Όταν αρχίσαμε να παίζουμε βόλεϋ δεν ήμασταν καθόλου καλοί. Μας πήρε 1-2 μήνες να προσαρμοστούμε με το άθλημα. Μάθαμε πολλά πράγματα από τον κύριο Κρυστάλη και τον ευχαριστούμε για αυτό. Όσο προχωρούσε ο καιρός, η ομάδα δενόταν στις προπονήσεις και έβγαζε καλά στοιχεία. Είχε όμως ένα μεγάλο αρνητικό. Τα μέλη της ομάδας δεν ήταν και οι πιο ήρεμοι χαρακτήρες, για αυτόν τον λόγο έβγαλε πολλές φόρες δείγματα απειθαρχίας και άσχημες συμπεριφορές. Η ομάδα, παρ’ότι αποτελούνταν από παιδιά της Α Λυκείου κυρίως, είχε πολλές προσδοκίες. Η κληρωτίδα έφερε αντιμέτωπη την ομάδα μας με το Εκκλησιαστικό Λύκειο. Με το άκουσμα τις κλήρωσης όλοι χάρηκαν και ήταν ενθουσιασμένοι. Όλοι ήταν βέβαιοι για την πρόκριση. Η 14η Φλεβάρη του 2017 λοιπόν, ήταν η μέρα του αγώνα. Όλοι ήταν προετοιμασμένοι και έτοιμοι για την πρόκριση. Η ομάδα μπήκε πολύ δυνατά και κέρδισε το πρώτο σετ εύκολα. Όλα έδειχναν μια εύκολη πρόκριση. Όμως τα κρούσματα απειθαρχίας και κακής συμπεριφοράς των παιχτών εμφανίστηκαν στο δεύτερο σετ, το οποίο χάθηκε. Όλα θα κρινόταν στο τάι μπρέικ. Εκεί, το Μουσικό πάλεψε, άλλα τελικά πραγματοποίησε μια ήττα ντροπή και αποκλείστηκε πολύ πρόωρα. Μερικοί παίχτες στεναχωρήθηκαν απίστευτα, άλλοι λιγότερο. Για να μην μασάμε τα λόγια μας, ήταν ντροπή μια ήττα από το Εκκλησιαστικό όταν η ομάδα προετοιμαζόταν για αυτό το ματς,  5 μήνες πριν. Αμέτρητες ώρες προπόνησης πήγαν τζάμπα…Τζάμπα ε? Μην είστε τόσο σίγουροι…

Η ΦΕΤΙΝΗ ΟΜΑΔΑ

“Το βόλεϋ  είναι το μόνο άθλημα που μπορούμε να παίξουμε γιατί δεν έχουμε άτομα ούτε για ποδόσφαιρο ούτε για μπάσκετ’. Αυτά ήταν τα λόγια των παιδιών του Μουσικού φέτος στην αρχή της χρονιάς…Μετά από μεγάλη διστακτικότητα, αποφασίστηκε να κατεβάσουμε ξανά ομάδα στο βόλεϋ. Το φάντασμα της ήττας από το Εκκλησιαστικό, ακόμα δεν είχε σταματήσει να υπάρχει. Φέτος τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Δεν γινόταν τακτικές προπονήσεις  όπως πέρσι. Δεν είχαμε άτομο να μας επιβλέπει τις σπάνιες φόρες που παίζαμε. Δεν υπήρχαν μπάλες, ούτε καν φιλέ…Μόλις γυρίσαμε από τις διακοπές των Χριστουγέννων, τοποθετήσαμε φιλέ και αρχίσαμε να παίζουμε πιο συχνά. Καμιά σχέση με τις προπονήσεις που κάναμε πέρσι σαν να είμασταν επαγγελματική ομάδα βόλεϋ. Φέτος παίζαμε διπλάκι με άτομα που ούτε καν ήταν στην ομάδα. Λες και παίζαμε στην παραλία.

Στις αρχές Φλεβάρη μάθαμε την κλήρωση…Εκκλησιαστικό στον προημιτελικό…Ξανά…Ήρθε η ώρα της εκδίκησης σκέφτηκαν όλοι…Από εκεί και πέρα το πήραμε πιο σοβαρά. Προπονήσεις κάθε μέρα, το κακό ήταν ότι είμασταν μόνο 7 άτομα και δεν μπορούσαμε να κάνουμε προπονήσεις σαν τις περσινές…Τελικά μια τροποποίηση στο πρόγραμμα άλλαξε κάπως τα δεδομένα. Το Εκκλησιαστικό θα έπαιζε με το 2ο ΓΕΛ στον προημιτελικό και ο νικητής του ζευγαριού θα έπαιζε με εμάς για μια θέση στον τελικό. Αυτή η αλλαγή ήταν πολύ καλή γιατί είχαμε μια βδομάδα ακόμη να προπονηθούμε και να τακτοποιήσουμε τα διαδικαστικά θέματα. Στην φετινή ομάδα συμμετείχαν οι Καρτάλης Πέτρος (Αρχηγός), Αλεξούδης Αντώνης, Αναστασιάδης Σίμος, Ασικίδης Σάββας, Δελιανίδης Μπάμπης, Γερνάς Γιώργος και ο Αχταρίδης Στέλιος. Ο κορμός της ομάδας ήταν ίδιος και αποτελούνταν από τα παιδιά της Β Λυκείου.

Το 2ο ΓΕΛ ξεπέρασε πολύ εύκολα το εμπόδιο του Εκκλησιαστικού. Όλοι θεώρησαν (ακόμα και οι περισσότεροι παίχτες της ομάδας μας) ότι θα μας κέρδιζε και εμάς εύκολα. Μια πολύ ποιοτική ομάδα με 3 παίχτες από τον Ερμογένη Ξάνθης. Πολύ δύσκολη η απστολή της ομάδας μας. Φέτος όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά, όλοι ήμασταν πολύ δεμένοι και έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε κάθε αντίπαλο. Στις 21 Φλεβάρη λοιπόν έφτασε η μεγάλη ώρα. Μουσικό εναντίον 2ου ΓΕΛ. Όλοι πήγαμε στο ματς με τον ρόλο του αουτσάιντερ αλλά αποφασισμένοι ότι θα διεκδικήσουμε τις λίγες πιθανότητες που είχαμε. Φέτος, είχαμε την στήριξη και μαθητών από το σχολείο μας οι οποίοι έκαναν τρομερή κερκίδα. Χάσαμε το πρώτο σετ εύκολα, πολύ εύκολα, με μεγάλη διάφορα. Από δικά μας λάθη…Δεν είχαμε πει την τελευταία μας λέξη. Με βόλεϋ για σεμινάριο και απίστευτη κατάθεση ψυχής, η ομάδα μας έκανε το 1-1 στα σετ. Τάι μπρέικ…Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τώρα όμως εμείς είμαστε στην θέση του Εκκλησιαστικού. Το 2ο είχε το άγχος της νίκης, όχι εμείς. Μπαίνουμε λοιπόν στο τελευταίο σετ, τους καταπίνουμε 15-5 και τελικός…

Ο νικητήριος πόντος (δείτε)

Απίστευτο πάθος, πολύ έντονοι πανηγυρισμοί μετά το ματς. Ήταν μια δικαίωση για όλους μας για όλα όσα ακούσαμε μετά την περσινή ήττα. Όχι μόνο ξεπλύναμε την περσινή ντροπή άλλα κάναμε και κάτι αδιανόητο για τα δεδομένα του σχολείου μας. Ναι, το Μουσικό απέκλεισε το 2ο ΓΕΛ και πέρασε στον τελικό. Φυσικά και για την επίτευξη της νίκης, τεράστιο ρόλο έπαιξαν τα παιδιά στην κερκίδα. Ήταν πραγματικά ο MVP της ομαδας μας.

Έφτασε η ώρα του τελικού. Με το 1ο ΓΕΛ, το “μεγαθήριο” της πόλης μας, με παράδοση στο άθλημα. Εξαιρετικά δύσκολη αποστολή. Δεν υπήρχε άγχος, και μόνο που αποκλείσαμε το 2ο ήταν ένας άθλος, ένα θαύμα. Η πλειοψηφία των παικτών του 1ου είναι βολειμπολίστες του Ερμογένη. Παιδιά που ασχολούνται με το άθλημα και το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά. Όταν έμαθαν για την πρόκριση του Μουσικού χάρηκαν, θεωρούσαν ότι θα μας κερδίσουν πανεύκολα. Εμείς πήγαμε στον τελικό με την ίδια λογική όπως στο προηγούμενο ματς, να παλέψουμε δηλαδή και να εξαντλήσουμε όλες τις πιθανότητες που είχαμε. Αυτήν την φορά τα παιδιά στην κερκίδα ήταν ακόμα περισσότερα και κέρδισαν κατά κράτος την άτυπη μάχη από τους μαθητές του 1ου γενικού.

Ο τελικός ξεκινάει. Τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα όσο τα φανταζόταν οι αντίπαλοι μας. Οι ομάδες πηγαίνουν χέρι-χέρι μέχρι το 17-17. Εκεί, κάποια λάθη των παιχτών, μας κοστίζουν το πρώτο σετ (25-19). Στο δεύτερο σετ, μπαίνουμε με πολύ πάθος και αποφασισμένοι. Το σετ είναι πάλι ντέρμπι ως το 18-18 περίπου. Εκεί, κάνουμε ένα σερί και παίρνουμε το σετ 25-21. Πάλι, όλα θα κριθούν στο τάι μπρέικ. Πλέον, το 1ο έχει απίστευτη πίεση για να κερδίσει το ματς ,τεράστιο άγχος. Εμείς, απλά παίζουμε για το ΑΠΟΛΥΤΟ θαύμα. Και ναι… είμαστε εξαιρετικά κοντά. Δυστυχώς όμως, κάποια φτηνά λάθη, η έλλειψη εμπειρίας και κάποιες περίεργες, αρκετά περίεργες, διαιτητικές αποφάσεις στερούν από την ομάδα μας την κατάκτηση της κορυφής. Το τάι μπρέικ κερδίζει το 1ο ΓΕΛ με 15-11 και είναι πρωταθλητές.

Μια απίστευτη πορεία για το σχολείο μας, τελειώνει εδώ. Η κερκιδάρα του σχολείου αναγνωρίζει την  προσπάθεια και αποθεώνει τους παιχταράδες του Μουσικού σε μια πραγματικά απίστευτη στιγμή. Οι βολευμπολίστες του 1ου γενικού, παθαίνουν πλάκα με την ομάδα μας, το πάθος και την μαχητικότητα που δείξαμε σε όλο το ματς. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη για μας. Η καθολική αναγνώριση από όλους. Ένα τεράστιο μπράβο στον προπονητή-διευθυντή του σχολείου, τον κύριο Ρούμογλου, ο οποίος καθοδήγησε μαεστρικά την ομάδα. Ένα τεράστιο Μπράβο στην κερκιδάρα μας που ήταν υποδειγματική. Ένα τεράστιο μπράβο σε όλους του παίχτες της ομαδάρας μας, η οποία γέμισε υπερηφάνεια όλη την οικογένεια του Μουσικού Σχολείου Ξάνθης και έκανε το σχολείο μας να ακουστεί και για κάτι διαφορετικό, πέραν των συνηθισμένων.

ΣΧΟΛΙΑ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

Αναστασιάδης Σίμος (Παίχτης της ομάδας): Λοιπόν…Μια ομάδα από άλλο παραμύθι, η οποία έκανε την έκπληξη και με το πάθος που έδειξε, την άψογη συνεργασία μεταξύ των μελών της και την στήριξη από την κερκίδα, κατάφερε να φτάσει πολύ κοντά στην κούπα. Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα κάνουμε ακόμη ένα βήμα.

Μπάμπης Δελιανίδης (Παίχτης της ομάδας): Η συμμετοχή μας στους σχολικούς αγώνες ήταν απίστευτη, καθώς είμαστε η πρώτη ομάδα στην ιστορία του Μουσικού που φτάνει στον τελικό!! Πέρα από κάποια λαθάκια που κάναμε, ειδικά στο τελευταίο σετ του τελικού, η παρουσία μας ήταν άψογη.

Σάββας Ασικίδης (Παίχτης της ομάδας): Μια ονειρική χρονιά για την ομάδα μας και το σχολείο μας. Αν και δεν ήμασταν το φαβορί, καταφέραμε να φτάσουμε στον τελικό. Οι οπαδοί μας, κατάφεραν να ζεστάνουν το κλίμα του παγωμένου γηπέδου και να δημιουργήσουν μια καυτή ατμόσφαιρα. Η υποστήριξη τους, ήταν φανταστική. Δυστυχώς όμως, κάποια σφυρίγματα του διαιτητή, μας στέρησαν τον τίτλο και χάσαμε τον τελικό. Ελπίζουμε του χρόνου να τα πάμε ακόμη καλύτερα.

Πέτρος Καρτάλης (Παίχτης της ομάδας): Νιώθω πολύ υπερήφανος που συμμετείχα σε αυτήν την ομάδα. Οι συμπαίκτες μου, ήταν εξαιρετικοί. Εγώ, από την πρώτη στιγμή πίστευα ότι αυτή η ομάδα μπορεί να καταφέρει κάτι πολύ καλό και προσπάθησα να το μεταδώσω και στους υπόλοιπους. Το μεγαλύτερο κέρδος για μένα είναι ότι πολλά παιδιά πλέον παίζουν αυτό το υπέροχο άθλημα στο σχολείο μας και ίσως να έχουμε παίξει και μεις κάποιον ρόλο σε αυτό. Μακάρι του χρόνου να ξανακατεβάσουμε ομάδα και να έχουμε μια ανάλογη πορεία. Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλα τα παιδιά που μας στήριξαν στους αγώνες. Ήσασταν απίστευτοι.

Στέλιος Αχταρίδης (Παίχτης της ομάδας): Φέτος συμμετείχα για πρώτη φορά σε σχολικούς βόλεϊ και η ομάδα μου με βοήθησε να ανταπεξέλθω στα καινούργια δεδομένα, με τον καλύτερο τρόπο . Μπορεί να μην είμαστε επαγγελματίες βολεϊμπολίστες αλλά το πάθος και η ψυχή που βγάλαμε στο γήπεδο, δείχνει την μεγάλη προσπάθεια που καταβάλαμε για να φτάσουμε ως εδώ . Η φανέλα του Μουσικού είναι βαριά και εμείς την τιμήσαμε με τον καλύτερο τρόπο . Παίξαμε με δυο καλές ομάδες οι οποίες είχαν λίγο περισσότερη εμπειρία από εμάς . Παρόλα αυτά όμως, καταφέραμε και φτάσαμε στον τελικό αντίπαλοι με το «φαβορί», όπου και εκεί δείξαμε τις δυνατότητες που έχουμε σαν σύνολο. Βέβαια, η υποστήριξη που δεχτήκαμε από τα παιδιά του σχολείου έπαιξε μεγάλο ρόλο στην επίτευξη του στόχου.

ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

Γεωργία Αρβανιτάκη: Και οι δυο αγώνες ήταν φοβεροί. Δεν περίμενα να φτάσουμε τόσο μακριά αλλά ο στόχος τελικά επιτεύχθηκε. Το τελικό αποτέλεσμα δεν έχει καμιά σημασία μπροστά στην προσπάθεια που έδειξαν τα παιδιά που αγωνίστηκαν στην ομάδα μας. Αξίζει να σημειωθεί, πως κανένας από τους παίχτες της ομάδας μας δεν παίζει βόλεϋ σε ομάδα. Εξαιρετικοί!!

Νίκος Χαμηλάκης: Η συμμετοχή της ομάδας βόλεϋ του σχολείου μας στον τελικό των σχολικών αγώνων, αποτέλεσε πρωτόγνωρο γεγονός στα χρονικά του Μουσικού Σχολείου Ξάνθης, και μια αξέχαστη εμπειρία όχι μόνο για τους παίκτες άλλα και για του παρευρισκόμενους στην κερκίδα.

Δώρα Παπαντοπούλου: Το θέαμα που προσέφερε η ομάδα μας, ήταν τέλειο. Έγινε ένα πολύ καλό παιχνίδι, που μας άφησε έκπληκτους. Υπάρχει μια στεναχώρια για το αποτέλεσμα, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ μικρή μπροστά στην περηφάνεια που νιώσαμε.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΛΟΙΠΟΝ…(δείτε)

Επιμέλεια: Πέτρος Καρτάλης

Από την επίσκεψη του σχολείου μας στην Αθήνα, το ενδιαφέρον, μου τράβηξε η Ακρόπολη. Ειδικότερα το μουσείο της, το οποίο είναι αρκετά μεγάλο, εντυπωσιακό και με πολλά αγάλματα. Το κάθε άγαλμα, από τα χιλιάδες που υπάρχουν, συμβολίζει και κάτι. Μου έκανε εντύπωση η εξαιρετική τους κατασκευή και η άριστη διαχείριση τους καθώς και η διαχρονικότητα τους μετά από 25 αιώνες.

Έκτος από την Ακρόπολη, πήγαμε και στην Βουλή. Μια πρωτόγνωρη εμπειρία για όλους μας διότι δεν θα ξαναεπισκεφτούμε το συγκεκριμένο μέρος. Μας ξενάγησαν στους χώρους της Βουλής και μάθαμε αρκετά πράγματα για της ιστορία της. Στο τέλος, μπήκαμε στην αίθουσα συνεδριάσεων η οποία είναι πολύ πιο μικρή από ότι φαίνεται στην τηλεόραση.

Επίσης, κατά την διαμονή μας στην Αθήνα, επισκεφτήκαμε το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Ένα πολύ ωραίο μέρος με πολύ πράσινο, που όμως στην Ξάνθη δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε την άξια του, αντίθετα όμως προσφέρει πολλά στους κάτοικους μιας τσιμεντούπολης όπως η Αθήνα.

Τέλος, παρακολουθήσαμε δυο παραστάσεις: Μία για τη ζωή του Καζαντζίδη, η οποία κατά γενική ομολογία ήταν εξαιρετική (αλλά λίγο μεγάλη). Η άλλη ήταν σόλο Ντραμς από τον Νίκο Τουλιάτο, ο όποιος ενθουσίασε τους μαθητές τόσο πολύ, που μετά το πέρας της παράστασης φώναζαν ρυθμικά το όνομα του καθώς και άλλα συνθήματα που σπανίζουν σε θεατρικές παραστάσεις!!

Πολλοί μαθητές δεν έμειναν ευχαριστημένοι από την εκδρομή. Προσωπικά, θα ήθελα να είχαμε λίγο περισσότερο χρόνο και να ήταν περισσότερες μέρες η διαμονή μας στην Αθήνα ώστε να πάμε σε κάποια ταβέρνα ή σε κάποιο κέντρο διασκέδασης. Σίγουρα πάντως η επίσκεψη μας στην πρωτεύουσα ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, ειδικά για τους μαθητές που δεν την είχαν ξαναεπισκεφτεί.

ΓΝΩΜΕΣ ΠΑΙΔΙΩΝ/ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΕΚΔΡΟΜΗ

Αντώνης Αλεξόυδης: Ήταν μια ωραία εμπειρία να δούμε διάφορους χώρους που δεν έχουμε επισκεφθεί. Από αυτήν την εκδρομή έχουμε μόνο ευχάριστες αναμνήσεις.

Σάββας Ασικίδης: Ήταν μια καλή ευκαιρία να επισκεφτούμε την Αθήνα και να δούμε χώρους που δεν μπορούμε να δούμε καθημερινά. Μια εκδρομή γεμάτη ευχάριστες αναμνήσεις.

Χαρούλα Σουμάδη: Ήταν μια πολύ καλή εμπειρία! Είδαμε μια εξαιρετικά παράσταση και περιηγηθήκαμε στην Ακρόπολη αλλά και στο μουσείο της. Καλή παρέα, ευχάριστη διαδρομή, πολλές αναμνήσεις.

Λαμπρινή Σούλα: Η εκδρομή στην Αθήνα άφησε μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Γεμάτο και ενδιαφέρον το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος και ομαλή συννενοήση και συνεργασία μεταξύ μαθητών και συνοδών. Βέβαια, θα ήταν ακόμα καλύτερα αν στο πρόγραμμα είχε ενταχθεί έστω κάποιος περίπατος στα κεντρικά σημεία της πόλης- σε λογικά, πάντα, πλαίσια.

Κυρία Φωτίου: Ήταν μια εξαιρετική εκδρομή, οι χώροι που επισκεφτήκαμε ήταν πολύ ωραίοι και η συμπεριφορά των μαθητών που συμμετείχαν στην εκδρομή, υποδειγματική.

Επιμέλεια: Πέτρος Καρτάλης, Σίμος Αναστασιάδης

Για πρώτη φορά, διοργανώθηκε με μεγάλη επιτυχία ο Αποκριάτικος χορός του Μουσικού Σχολείου Ξάνθης στο γνωστό κέντρο “Απόλλων”. Στην εορταστική αυτή εκδήλωση, δόθηκε η ευκαιρία στους μαθητές του σχολείου μας, να μας παρουσιάσουν ένα πλούσιο πρόγραμμα γεμάτο κέφι και μπρίο.

Παραδοσιακά όργανα και μουσική που περιλάμβανε ρεπερτόριο Ελληνικής παραδοσιακής μουσικής από την Θράκη και τον Πόντο και έφτασε μέχρι μοντέρνους και σύγχρονους χορούς, ήταν το «μενού» της εκδήλωσης.

Το κοινό αγκάλιασε αυτήν την δράση και την προσπάθεια των μαθητών συμμετέχοντας στην διασκέδαση. Σίγουρα τέτοιες εκδηλώσεις θα έπρεπε να γίνουν θεσμός στο σχολείο μας.

Επιμέλεια: Σάββας Ασικίδης

Μαθητές κάθε τάξης, καινούριοι και παλιοί, φώναξαν με το ίδιο πάθος και αγανάκτηση αυτά τα οποία αξίζουμε και χρειαζόμαστε μα δεν τα έχουμε. Ο κόσμος επίσης συνέβαλε με τον τρόπο του. Αρκετοί ενδιαφέρθηκαν και ρώτησαν τον σκοπό μας, ενώ άλλοι έμειναν να παρακολουθήσουν την μικρή μουσική εκδήλωση που έλαβε μέρος. Φυσικά, δεν έλειψαν οι απαθείς άνθρωποι που θεώρησαν πως δεν χρειαζόταν να μας ακούσουν από τη στιγμή που δεν είχαν κάποιον δικό τους άνθρωπο στο σχολείο μας. Η αλήθεια είναι πως η απάθεια και οι υποσχέσεις δεν θα οδηγήσουν πουθενά. Γι” αυτό η όλη «φασαρία».

Τα προηγούμενα, αλλά κυρίως τα τελευταία, χρόνια το Μουσικό Σχολείο Ξάνθης έπαιξε σημαντικό ρόλο στις πολιτιστικές εκδηλώσεις της πόλης με τις χριστουγεννιάτικες συναυλίες του αλλά και με το Χατζιδάκειο Φεστιβάλ του. Κάθε χρονιά, οργανωμένο από τους καθηγητές με τη βοήθεια των γονιών και την απίστευτη δουλειά των μαθητών που καταφέρνουν να ισορροπήσουν το σχολείο με τις πρόβες και τα συνήθως πολύωρα φροντιστήρια τους, καταφέρνει κάθε χρόνο να καταπλήξει μικρούς και μεγάλους. Είναι αξιοσημείωτο το πόσα έχουμε καταφέρει κάτω από τις ελλιπείς συνθήκες που επικρατούν. Αυτό που μας κρατάει εδώ και μας κάνει να προχωράμε, είναι κατά βάση η αγάπη μας για την μουσική και το πείσμα που μας χαρακτηρίζει ως εφήβους.

Τέλος, θα έπρεπε να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι δεν ζητήθηκε κάτι παράλογο. Ζητήθηκε το αναγκαίο και μόνο. Καθηγητές από την αρχή και όχι την μέση της σχολικής χρονιάς, ένα κτίριο κατάλληλο να χαρακτηριστεί ως σχολείο, δωρεάν βιβλία μουσικής και πιστοποίηση για τις μουσικές σπουδές μας. Με κύριο σύνθημα,  Η δωρεάν παιδεία δεν είναι ουτοπία, φωνάξαμε λοιπόν για τις συνθήκες που επικρατούν στο σχολείο μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Χωρίς «εγώ θα φύγω του χρόνου» και «δεν με νοιάζει». Γιατί είμαστε μια ομάδα, κάτι περισσότερο από σχολείο. Κι όσο μεγαλώνουμε κάτω από την ίδια στέγη, 7 με 8 ώρες την ήμερα, 6 χρόνια στη σειρά, μαθαίνουμε πιο πολύ και πιο καλά ο ένας τον άλλο. Γινόμαστε ένα και παλεύουμε για τους επόμενους σαν ένα.

Επιμέλεια: Γεωργία Αρβανιτάκη

Στις 27 Οκτωβρίου, έγινε η γιορτή της εθνικής μας επετείου. Κάθε χρόνο, θυμόμαστε όλα αυτά τα σημαντικά γεγονότα που έγιναν εκείνη την εποχή, την εποχή του 1940. Κάνοντας μια σύντομη συζήτηση με την κα Φωτεινή Κοκκίνη (υπεύθυνη της γιορτής), μας απάντησε σε διάφορες ερωτήσεις για αυτήν την εκδήλωση που έγινε στο σχολείο μας το πρωί εκείνης της Παρασκευής.

1 -Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την εκδήλωση της 28ης Οκτωβρίου ;

-Είχα μια έμπνευση το καλοκαίρι διαβάζοντας ένα βιβλίο. Αυτό το βιβλίο αναφερόταν σε ιστορίες καλλιτεχνών από τον εμφύλιο και έτσι σκέφτηκα να κάνω κάτι παρόμοιο για την κατοχή.

2 -Η δουλειά που μας παρουσιάσατε απαιτούσε χρόνο και συνεργασία από όλους. Κατά πόσο πιστεύετε ότι πετύχατε τα μέγιστα;

-Σε πρώτη φάση χρειαζόταν δουλειά από εμένα ιστορική και φιλολογική. Κατά δεύτερον, ανέθεσα κάποιες δουλειές στους μαθητές, όπως μέρος του power point, αλλά και πρότεινα κάποια τραγούδια στους μουσικούς.Ακόμα, με βοήθησαν και άλλοι συνάδελφοι λέγοντάς μου τη γνώμη τους ή βοηθώντας με σε πρακτικά θέματα.

3 -Δεν ήταν μια απλή δουλειά. Είχε κομμάτια από θέατρο, τραγούδια αλλά και αφηγήσεις. Πως αποφασίσατε να τα εντάξετε όλα αυτά;

-Πρώτον ενέταξα την αφήγηση στο power point, καθώς το βρίσκω βαρετό και συνηθισμένο να διαβάζουν τα πάντα οι μαθητές. Αποφάσισα να δραματοποιήσω κάποια κείμενα και επίσης επέλεξα και τα κατάλληλα τραγούδια. Με τις δραματοποιήσεις οι αφηγήσεις έγιναν πιο ζωντανές, δημιούργησαν το συναίσθημα της συγκίνησης και κατάφεραν να μας βάλουν στη θέση αυτών των ανθρώπων.  Επίσης, σκέφτηκα να δουλέψω με τις παγωμένες εικόνες για να δέσω τα κείμενα μεταξύ τους και να υπάρχει σκηνοθετική δομή.

4 -Πώς αποφασίσατε να δώσετε βάση στις μαρτυρίες των πνευματικών προσωπικοτήτων της χώρας;

-Σκέφτηκα πως θα θέλαμε να δούμε πώς οι καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν σημαντικά τους έργα για αυτά τα γεγονότα αλλά και πώς τα βίωσαν όντας πρωταγωνιστές.

5 -Πώς έγινε η επιλογή των κομματιών που ακούσαμε στην γιορτή; Μέσα από αυτά θα θέλατε να περάσετε κάποια μηνύματα στους παρευρισκομένους;

-Το πρώτο κριτήριο για την επιλογή των τραγουδιών ήταν το εξής: έπρεπε οι μουσικοί και οι καλλιτέχνες να ήταν πρωταγωνιστές στα γεγονότα εκείνης της εποχής Όπως ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης και ο Βίρβος. Το δεύτερό μου κριτήριο ήταν να έχουν σχέση με τα κείμενα. Να “συνομιλούν” μαζί τους και να τα συνεχίζουν. Επίσης, ήθελα να δίνουν το συναίσθημα εκείνης της περιόδου. Δεν επέλεξα, για παράδειγμα, τα σατιρικά της Βέμπο, διότι είναι εύθυμα. Ήθελα να περάσω τα συναισθήματα και τη θέση στην οποία βρίσκονταν οι στρατιώτες και αντίστοιχα ο λαός στην κατοχή.

6 -Σίγουρα οι πρόβες θα ήταν κουραστικές, αλλά και η προετοιμασία. Θα ξανακάνατε στο μέλλον κάτι παρόμοιο;

-Η κούραση ήταν αρκετά μεγάλη, αλλά και οι δυσκολίες ήταν πολλές. Έπρεπε να δουλεύω καθημερινά ακόμα και αργά την νύχτα. Δυστυχώς δεν υπήρχε ο απαραίτητος χρόνος για τις πρόβες ούτε ο χώρος. Όμως, παρά τις δυσκολίες, θα ήθελα να το ξανακάνω και σκοπεύω να κάτι παρόμοιο του χρόνου.

7 -Πού θέλατε να ρίξετε περισσότερο βάρος στην παρουσίαση της γιορτής;

-Πρώτος μου στόχος ήταν να να ρίξω βάρος στον πόλεμο και λιγότερο στην κατοχή, αλλά δεν νομίζω να το πέτυχα. Μπορεί να ήταν ισομοιρασμένο.

8 -Από τη δικιά μας οπτική ματιά, καταλάβαμε ότι θέλατε να παρουσιάσετε τα γεγονότα της κατοχής και την πείνα παρά το “όχι”.

-Δεν το έκανα από σκοπού. Το ανέφερα στη διαφάνεια και ίσως να μην φάνηκε, επειδή δεν έγινε ζωντανή αφήγηση. Δεν με ενδιέφεραν τόσο οι πολιτικοί και γι’ αυτό έδωσα βάση στου ήρωες του πολέμου και της κατοχής, δηλαδή τους στρατιώτες και τον λαό. Θέλω να πιστεύω ότι ο οποιοσδήποτε πολιτικός δεν θα επέτρεπε στους εχθρούς να καταλάβουν τη χώρα. Συγκεκριμένα ο Μεταξάς, όταν ο Ιταλός πρόξενος έφτασε τα ξημερώματα στο σπίτι του, δεν απάντησε με το γνωστό σε όλους μας “όχι”, αλλά με το “Alors, c’est la guerre” που μεταφράζεται ως “Δηλαδή έχουμε πόλεμο”.

9 -Το αποτέλεσμα ήταν ικανοποιητικό; Θα θέλατε να αλλάξετε κάτι;

-Ενδεχομένως να ανέφερα και άλλους καλλιτέχνες . Για παράδειγμα τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Αττίκ και άλλους. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να τους παρουσιάσω λόγω χρόνου. Ωστόσο, θα ήθελα να είχα δουλέψει λίγο καλύτερα το τέλος και την τελευταία παγωμένη εικόνα. Όσον αφορά το αποτέλεσμα, εξεπλάγην όταν μου είπαν οι μαθητές ότι είχαν συγκινηθεί. Πιστεύω ότι πέτυχα τους στόχους μου.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Επιμέλεια:

Σάββας Ασικίδης

Νίκος Μακρής

]]> https://schoolpress.sch.gr/mousxanth/?feed=rss2&p=508 0 https://schoolpress.sch.gr/mousxanth/?p=385 https://schoolpress.sch.gr/mousxanth/?p=385#comments Tue, 14 Nov 2017 22:09:02 +0000 dorpapant http://schoolpress.sch.gr/mousxanth/?p=385 Για άλλη μια χρονιά, όλα τα σχολεία της Ξάνθης, γιόρτασαν την ημέρα αθλητισμού την 2η Δευτέρα του Οκτωβρίου. Για άλλη μια χρονιά, οι δράσεις και ο αθλητισμός αντικατέστησαν τα μαθήματα και έδωσαν την ευκαιρία στους μαθητές να συμμετάσχουν σε διάφορες αθλητικές δραστηριότητες.

Στο σχολείο μας, πραγματοποιήθηκαν πολλές αθλητικές δράσεις, παιχνίδια αλλά και χοροί, όπου μέσα από όλα αυτά οι μαθητές θα μπορούσαν να βελτιώσουν την φυσική τους κατάσταση. Αρχικά, μετά την πρωινή προσευχή, όλοι οι μαθητές συγκεντρώθηκαν στην αίθουσα πολλαπλών του σχολείου μας. Εκεί, δύο μαθήτριες του γυμνασίου μας, παρουσίασαν κάποιους λάτιν χορούς και μας έδειξαν κάποιες χορευτικές κινήσεις.

Βίντεο – Λάτιν

Αργότερα, συναντήσαμε τον γνωστό Ελληνοσέρβο μπασκετμπολίστα, Μίλαν Ψάλτου, και είχαμε την ευκαιρία να προπονηθούμε μαζί του βάζοντας κάποια καλάθια. Επίσης, μπορέσαμε να αναμετρηθούμε στο μπάσκετ με τους συμμαθητές μας αλλά και με τους καθηγητές μας.

Μετά το μπάσκετ, σειρά είχε το ται-τσι.

Βίντεο – Τάι Τσι

Εκεί, μια ειδικός, μας μίλησε και μας έδειξε τι ακριβώς είναι.

Μετά το Τάι-Τσι, ήρθε η ώρα του βόλεϊ. Παρά την ζέστη, πολλοί μαθητές ήρθαν στο γήπεδο για να παίξουν μεταξύ τους βόλεϊ. Ένας άνθρωπος των ακαδημιών του Ερμογένη, ήταν εκεί για να μας μιλήσει για το άθλημα και να μας πει πως να παίξουμε πιο σωστά και να αποφύγουμε τους τραυματισμούς.

Και το καλύτερο είχε μείνει για το τέλος. Στο σχολείο μας, παρευρέθηκαν κάποιοι παίκτες της ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης μας. Μας μίλησαν για το ποδόσφαιρο,για τις ποδοσφαιρικές ομάδες απ’όπου πέρασαν και στο τέλος δέχθηκαν ερωτήσεις από τα παιδιά, όπως για το πως αποφάσισαν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και άλλα πολλά.

Έτσι λοιπόν, περάσαμε την ημέρα αθλητισμού στο σχολείο μας και ελπίζουμε πως κάθε χρονιά αυτές οι δράσεις θα γίνονται όλο και καλύτερες.

Κείμενο: Σάββας Ασικίδης

Φωτογράφιση, Βίντεο: Δώρα Παπαντοπούλου

Με βαση ολες αυτες τις αναμνησεις που εχουν ζησει οι μαθητες, πραγματοποιηθηκε μια ερευνα στην οποια τους ρωτησαμε  τι ειναι αυτο που τους εχει μεινει αξεχαστο…

Τα αρθρα που ακολουθουν ειναι γραμμενα  απο μαθητες της Α Λυκείου του σχολειου μας…

Αρθρο 1 (Γιωργος Γερνας)

Μια απο τις καλυτερες αναμνησεις μου,ηταν η εκδηλωση που καναμε με την Κυρια Γαλανη. Ηταν μια αξεχαστη εμπειρια για ολα τα παιδια που συμμετείχαν και ακομα για τους καθηγητες μας. Πραγματικα ειναι κατι το ιδιαιτερο να γνωριζεις εναν ανθρωπο ο οποιος εχει ζησει και ζει ακομα, μεσα στο τραγουδι, ειναι πολυ ιδιαιτερο και ξεχωριστο.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Αρθρο 2  (Μπαμπης Δελιανιδης)

Μια απο τις καλύτερες αναμνήσεις που μου εχουν μεινει ως τωρα,ηταν οταν επαιξα στην πρωτη γυμνασιου κιθαρα στο Χατζιδακειο φεστιβαλ μαζι με ενα τεραστιο συνολο μουσικων οργανων.Επισης μια αλλη ομορφη εμπειρια μου ηταν περυσι,που επαιξα με την μπαντα του Κυριου Μουρβατη στο χατζιδακειο φεστιβαλ .Αυτη η αναμνηση ηταν παρα πολυ καλη και μου έχει μείνει.                                                                                                                                                         

Αρθρο 3 (Αντώνης Αλεξούδης)

Οι εμπειρίες που αποκτούν τα παιδιά που συμμετέχουν στις μουσικές εκδηλώσεις του σχολείου είναι σημαντικές, έτσι μαθαίνουν να είναι ομάδα. Τα τέσσερα χρόνια που έχω λάβει μέρος στο Χατζιδάκειο φεστιβάλ ήταν εξαίρετα.

Άρθρο 4 (Πέτρος Καρτάλης)

Το Χατζιδάκειο φεστιβάλ είναι ένα γεγονός που διαφημίζει την Ξάνθη γιατί φέρνει άτομα στην πόλη μας. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, γιατί γνωρίσαμε παιδιά από άλλα σχολεία. Επίσης η τελευταία συναυλία που κάναμε με την Δήμητρα Γαλάνη μου άρεσε πολύ γιατί τραγουδήσαμε και είμαστε στη ίδια σκηνή με μια πολύ μεγάλη ερμηνεύτρια.

Άρθρο 5 (Μαρία Αθανασοπούλου)

Πιο ωραία εμπειρία από όλες όσες μου έχει χαρίσει ο θεσμός του φεστιβάλ είναι το συναίσθημα της τελετής λήξης του πρώτου φεστιβάλ. Το να παίξεις μαζί με μαθητές από όλη την χώρα και το εξωτερικό υπό την διεύθυνση του κ. Κυπουργού είναι μια ανάμνηση που θα μείνει για πάντα ανεξίτηλη στην καρδιά μου.

Άρθρο 6 (Χαρούλα Σουμάδη)

Οι πρόβες στο Χατζιδάκειο είναι πολύ ωραία εμπειρία. Γνωρίζεις μαθητές από άλλες πόλεις και επικοινωνείς μαζί τους μέσα από την μουσική. Οι καθηγητές μας συμπεριφέρονταν πολύ καλά και είχαμε  μια άψογη συνεργασία. Έχω πάρει πολλά από όλα τα χρόνια που υπάρχει το Χατζιδάκειο αλά το σημαντικότερο είναι η συνεργασία με το διαφορετικό.

Άρθρο 7 (Σίμος Αναστασιάδης)

Αγαπημένη μου στιγμή όλο αυτόν τον καιρό που είμαι στο σχολείο ήταν ότι ήρθε και τραγούδησε μαζί μας η Δήμητρα Γαλάνη στο τραγούδι «Συννεφιασμένη Κυριακή».

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Άρθρο 8 (Λαμπρινή Σούλα)

Αρχικά πρέπει να επισημαίνω πως ο καθένας που μπαίνει σε αυτό το σχολείο γέμιζε από εμπειρίες οπότε είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσω κάποια από όλες αυτές. Παρόλα αυτά,θα γράψω για την πρόσφατη.Την συναυλία με την κ.Γαλάνη.Η συγκεκριμένη συναυλία ήταν απαιτητική και έτσι όσο πλησίαζε ο καιρός το άγχος και η δουλειά διπλασιάζονταν.Εκείνες τις ημέρες λοιπόν,δεν ήμουν καθόλου στα καλά μου από την πίεση και τις 4ωρες πρόβες κάθε μέρα.Όταν έφτασε η πολυαναμενόμενη μέρα της συναυλίας και ξεπέρασε τις προσδοκίες όλων μας,δεν θα ξεχάσω την στιγμή που κατεβήκαμε από την σκηνή και ένιωθα τον ορισμό της δικαίωσης.Είναι εκείνη η στιγμή που επαναλαμβάνεται η φράση «Η σκληρή δουλειά πάντα ανταμείβεται»και η στιγμή πού επιβεβαιώνεσαι σαν μαθητής μουσικού σχολείου.Πραγματικά όμορφη εμπειρία!

Άρθρο 9 (Άννη-Άννα Κυρακοσιάν)

Από τότε που ήρθα στο μουσικό σχολείο απέκτησα πολλές εμπειρίες και ωραίες στιγμές.Μου αρέσουν όλες οι συναυλίες που κάναμε,αλλά περισσότερο η συναυλία που έγινε με την Δήμητρα Γαλάνη και αυτές από το Χατζιδάκειο Φεστιβάλ.Γιατί έρχονται παιδιά από διάφορα μέρη της Ελλάδας και όχι μόνο γνωρίζουμε και επικοινωνούμε με άλλα παιδιά,αλλά και τραγουδάμε μαζί προς τιμή του Μάνου Χατζιδάκι.

Άρθρο 10 (Δώρα Παπαντοπούλου)

Το Χατζιδάκειο Φεστιβάλ είναι κάτι πολύ όμορφο για μένα.Είναι μια απίστευτη εμπειρία,γιατί μέσα από αυτή γνωρίζουμε παιδιά και καθηγητές από άλλα μουσικά σχολεία,και εμπλουτίζεις τις γνώσεις σου για την μουσική.Εξίσου όμορφες είναι και οι συναυλίες που διοργανώνουμε κάθε χρόνο.Αυτή που δεν θα ξεχάσω είναι αυτή με την Δήμητρα Γαλάνη,Και αυτό γιατί,είναι μια υπέροχη ερμηνεύτρια ήταν τιμή μας που τραγουδήσαμε μαζί της.Όμως κάτι ακόμα πού ξεχωρίζει αυτή τη συναυλία,ήταν η δυσκολία που είχε.Δεχτήκαμε πίεση,μαθητές και καθηγητές,αλλά το αποτέλεσμα ήταν ικανοποιητικό και ευχάριστο.Κάτι απλά,ξεχωριστό!

  Δώρα Παπαντοπούλου                                                                                                                                                                                     Ελπίδα Καραβανά

Το φεστιβάλ διαρκεί τρεις μέρες. Σε αυτές τις μέρες τα παιδιά από τις άλλες πόλεις, ξεναγούνται από γονείς, καθηγητές αλλά και παιδιά. Επίσης γίνονται και εκδηλώσεις από όλα τα σχολεία πρωί και βράδυ. Τέλος υπάρχει ένα ‘’τραπέζι’’, που γίνεται σε κάποιο κέντρο διασκέδασης, ως αποχαιρετιστήριο, και ως μία ‘’ανάσα’’ από τις καθημερινές  πρόβες και εκδηλώσεις.

Στο φεστιβάλ οι μαθητές καλούνται να πάρουν μέρος σε ένα από τα δύο σύνολα: χορωδία ή ορχήστρα.

Στην χορωδία οι μαθητές μαζεύονται σε μια μεγάλη αίθουσα και κατατάσσονται σε ομάδες ανάλογα με  το ύψος της φωνής τους (basso,tenoro,alto,soprano). Κάθε ομάδα έχει διαφορετική παρτιτούρα και με την βοήθεια της Παναγιώτας Τηγανούρια, που αναλαμβάνει την διεύθυνση, καταλήγουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Στην ορχήστρα οι μαθητές επίσης μαζεύονται σε μια μεγάλη αίθουσα και κατατάσσονται ανάλογα με το είδος του μουσικού οργάνου που παίζουν. Την διεύθυνση τους αναλαμβάνει ο Νίκος Κυπουργός (ένας απο τους τελευταίους συνεργατες του Χατζιδάκι). Τα όργανα που συμμετέχουν είναι: πνευστά(φλάουτα, κλαρίνα, σαξόφωνα, τούμπες, τρομπέτες, τρομπόνια…), έγχορδα(βιολιά, βιόλες, βιολοντσέλα, κοντραμπάσα, κιθάρες), κρουστά(τύμπανα, πιάτα, κάσες, μεταλλόφωνα… ), πληκτροφόρα(ακορντεόν…).

Οι πρόβες διαρκούν δύο μέρες και τα κομμάτια, συνήθως  3-4, παρουσιάζονται στη κεντρική πλατεία της Ξάνθης την τελευταία μέρα στην τελετή λήξης. Το κύριο τραγούδι κάθε χρονιά είναι το “Μια πόλη μαγική”.

Έχουμε πάρει πολλά πράγματα αυτά τα τέσσερα χρόνια και ελπίζουμε σε παρόμοιες και καλύτερες νέες εμπειρίες!

Πάρτε μια γεύση, σ’αυτό το βιντεάκι

Δώρα Παπαντοπούλου

Χαρά Σουμάδη

Εκείνη η μέρα είχε οριστεί και ως πανελλήνια ημέρα διαμαρτυρίας των Μουσικών Σχολείων σε όλη τη χώρα. Η βροχή δε μας πτόησε και δώσαμε βροντερό παρών.

Την διαμαρτυρία μας, κάλυψαν τα τοπικά κανάλια.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Πρέπει να πούμε πως για την διαμαρτυρία, προετοιμαστήκαμε μέρες νωρίτερα στο σχολείο, ετοιμάζοντας πανό, πλακάτ και οτιδήποτε άλλο χρειαζόταν.

Στο βιντεάκι αυτό θα πάρετε μια γεύση. Δείτε το!!

Επιμέλεια: Χαρούλα Σουμάδη

Ας θυμηθούμε κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Ο δρόμος

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Επιμέλεια: Χαρούλα Σουμάδη