Στην ανθρωπολογική προσέγγιση, ο κόσμος των παιδιών δεν συνιστά μια μικρογραφία του πολιτισμού των ενηλίκων, αλλά τα ίδια αποτελούν μια κοινωνική ομάδα με ξεχωριστές αξίες, σύμβολα, παιχνίδια και ιδέες. Τα παιδιά συγκροτούν τους δικούς τους πολιτισμούς, τους μικρο-πολιτισμούς καθημερινής διάδρασης με πρόσωπα/θεσμούς/αντικείμενα υλικού πολιτισμού και συνυπάρχουν με τον κυρίαρχο πολιτισμό. Παιχνίδι Σύμφωνα με τις θεωρητικές προσεγγίσεις της ψυχανάλυσης, της γνωστικής και εξελικτικής ψυχολογίας, της παιδαγωγικής και της κοινωνιολογίας, το παιχνίδι αποτελεί κύρια δραστηριότητα των παιδιών που συμβάλλει στη συγκρότηση της παιδικής ηλικίας και τη διαμόρφωση του πλαισίου μάθησης. Ιδιαίτερα, έχει υπογραμμιστεί η σημασία του στην απελευθέρωση του παιδιού από τους περιορισμούς των ενηλίκων, στην ανάπτυξη αφηρημένης σκέψης και αυτοελέγχου, στη γλωσσική και εννοιολογική του αυτονόμηση και στην απόκτηση γνώσεων, κινήτρων, δεξιοτήτων και στάσεων που είναι αναγκαία για την κατανόηση του ιστορικού και κοινωνικού πλαισίου μέσα στο οποίο ζει.
