Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ένα εμβληματικό νεοκλασικό κτίριο του 1895 (σχέδια Ι. Λαζαρίμου), αποτελεί το κορυφαίο πολιτιστικό κέντρο του Πειραιά. Μετά από ανακαίνιση, επαναλειτούργησε το 2013. Φιλοξενεί θεατρικές και μουσικές παραστάσεις (π.χ. «Τζένη Τζένη» το 2026), εκπαιδευτικά εργαστήρια και δράσεις. Βρίσκεται στη Λεωφόρο Ηρώων Πολυτεχνείου 32.

Είναι ένα επιβλητικό κτίριο με εκπληκτικές εγκαταστάσεις. Όλοι όσοι μας υποδέχθηκαν ήταν καλοί, ευγενικοί και βοηθητικοί. Ήταν μια υπέροχη εκδρομή που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ως σχολείο!

Συγκεκριμένα, είναι ο μόνος Έλληνας που έχει καταφέρει να νικήσει σε αγώνες του Ευρωμπάσκετ, όχι μόνο ως παίκτης, αλλά και ως προπονητής. Το σχολείο μας είχε την τιμή να φιλοξενήσει αυτό το σημαντικό πρόσωπο, και κατά την διάρκεια της επίσκεψής του,  ο ίδιος μας έκανε την χάρη να απαντήσει σε κάποιες από τις ερωτήσεις που του έκαναν κάποια από τα παιδιά του Ομίλου μας. Αυτές, λοιπόν, είναι οι ερωτήσεις που το κάναμε και οι απαντήσεις που μας έδωσε.

►  Ερώτηση:  Ποια θεωρείτε την πιο σημαντική στιγμή της καριέρας σας ως προπονητής ή ως αθλητής;

-Απάντηση:  Είναι μια ερώτηση που πάντα μου δημιουργεί ωραία συναισθήματα. Να ξέρετε ότι τα πιο δυνατά συναισθήματα τα νιώθουν οι άνθρωποι στην δική σας ηλικίας και όσοι μένουν αθλητές. Έχει φλόγα ο αθλητισμός. Η μεγαλύτερή μου νίκη ήταν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, που εμψύχωσε όχι μόνο εμάς, αλλά και όλη την Ελλάδα. Τα παιδιά μου το 2006, που νίκησαν την Αμερική ήταν επίσης κάτι συγκλονιστικό και πρωτόγνωρο.

►  Ερώτηση:  Επειδή πολλοί δημοσιογράφοι σας φωνάζουν με το παρατσούκλι «Ο Δράκος». Πώς δημιουργήθηκε αυτό το ψευδώνυμο;

- Απάντηση:  Ο τρόπος που έπαιζα ήταν ένας  τρόπος και στα δύο μέρη του γηπέδου. Ήθελα να παίξω με ενέργεια, θάρρος  κτλ. Αυτός ο τρόπος ενέπνευσε ένα φίλο μου δημοσιογράφο, που δεν ζει πλέον. Αυτό το παιδί γεννήθηκε τετραπληγικό. Πήγε σχολείο, σπούδασε και δούλεψε στην τράπεζα, αλλά αγαπούσε τα αθλήματα, οπότε έγινε δημοσιογράφος και ακολουθούσε την εθνική παντού. Παρόλο που είχε κινητικές δυσκολίες, ήθελε να με ακολουθεί. Με έβλεπε να παίζω και νόμιζε πως έβγαζα φωτιές. Έτσι, με ονόμασε «Δράκο».

►     Ερώτηση:  Αν είχατε να μας δώσετε μόνο μία συμβουλή, ποια θα ήταν αυτή;

-Απάντηση:  Συμβουλές δεν δίνω, δεν μου αρέσουν. Είστε σπουδαίοι άνθρωποι. Αυτό που θα μπορούσα να πω είναι το να προσπαθείτε και να μην λουφάρετε. Εγώ είμαι η απόδειξη του ότι μπορείτε να κάνετε τα αδύνατα δυνατά!

Μαθητές – Συντάκτες:

-Στασινοπούλου Εμμέλεια

-Σουλαϊμόν Αμίρα

-Μουχίκα Ελεάννα

-Τσάγαρης Κωστής

-Χαραλαμπίδη Χαρά

-Νομικός Άγγελος

-Ρίγου Νάντια

-Ροδοκανάκης Γιάννης

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα σχολείο όπου πήγαινε ο μικρός και ονειροπόλος Μάρκο, ήταν η ώρα της γλώσσας. Η δασκάλα διηγούνταν μία ιστορία για μία μαγευτική πόλη όπου κατοικούσαν οι μήνες και οι εποχές του έτους, και πώς οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν συνεχώς.
«Ο Μάρτης, γιος της Άνοιξης, μια μέρα χάθηκε ανάμεσα στις εποχές. Μπορούμε να ακούσουμε ακόμα τη μητέρα του να νοσταλγεί για αυτόν, με τα πικρά δάκρυα της…», είπε η δασκάλα. «Γιατί δεν πάει να τον βρει;» «Ποιος το είπε αυτό;» ρώτησε η κυρία.
«Εγώ…», απάντησε σιγά ο Μάρκο.
«Εσύ τι νομίζεις; Έχει κι άλλα παιδιά, την Απριλία και τον Μάη. Δεν θα μπορούσε να τους αφήσει έτσι απλά! Βασικά αυτό υποψιαζόμαστε, δεν ξέρει κανείς με σιγουριά, γι’ αυτό κάθε Μάρτη θρηνεί τον χαμένο γιο της και προσεύχεται να γυρίσει πίσω.»
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα και έτρεξαν όλα τα παιδιά έξω. Στην τάξη έμεινε μόνο ο Μάρκο, να αναρωτιέται για την λυπητερή ιστορία που μόλις άκουσε. Αφού σχόλασε, ήρθε να τον πάρει η μαμά του.
«Γειά σου αγάπη μου! Πώς πήγε το σχολείο; Πέρασες καλά;» «Ναι, μια χαρά», απάντησε σιγά ο μικρός Μάρκο. «Μάλιστα! Εγώ έχω ραντεβού με τον γιατρό σε λίγο, γι’ αυτό θα σε αφήσω στο σπίτι μόνος σου για μια ωρίτσα, εντάξει;»
«Εντάξει», μουρμούρησε ο Μάρκο και έβαλε τα ακουστικά του.
Μόλις έφτασε σπίτι, ξάπλωσε στο κρεβάτι του κοιτώντας το ταβάνι. Σιγά σιγά άρχισαν να κλείνουν τα μάτια του και να ηρεμεί το σώμα του στο μαλακό κρεβάτι. Μετά από λίγο ξύπνησε, ή τουλάχιστον αυτό νόμιζε, ήταν σαν να αιωρείται. Ξαφνικά ένιωσε ελαφρύς, λες και ήταν φάντασμα. Γύρισε και κοίταξε το κρεβάτι του, όπου προηγουμένως είχε κοιμηθεί, και είδε τον εαυτό του κοιμισμένο. Τότε κατάλαβε πως ήταν σε διαυγές όνειρο, ένα όνειρο στο οποίο το άτομο συνειδητοποιεί ότι ονειρεύεται και μπορεί να ελέγξει το όνειρο. Έπειτα εμφανίστηκε μπροστά του μια πύλη, φαινόταν σαν μία είσοδος για κάτι, διστακτικά μπήκε μέσα.
Τότε βρέθηκε σε μια παραλία με αφόρητη ζέστη, άμμο να καίει τα μικρά πόδια του και ήλιο να τον τυφλώνει. Αμέσως έτρεξε να φτάσει στην κοντινή θάλασσα. Όμως εκείνη τη στιγμή τον τσίμπησε ένα ψαράκι. Ξαφνικά πήδηξε και προσγειώθηκε ξανά στην άμμο.
«Θέλω να φύγω! Δε μπορώ άλλο…» είπε κλαίγοντας ο Μάρκο.
Τον άκουσε η Ιουλία, κόρη της Καλοκαιρίνας, και ήρθε αμέσως να τον βοηθήσει.
«Αχ, το ‘χω ξαναπάθει και εγώ, αλλά μην ανησυχείς, μπορώ να το κάνω να πονάει λιγότερο, έλα μαζί μου!»
Η αλληλεγγύη της Ιουλίας τον οδήγησε στο σπίτι της μαμάς της, της Καλοκαιρίτσας. Όσο τύλιγε το τραυματισμένο πόδι του με επίδεσμο, ρώτησε:
«Εσύ γιατί ήρθες εδώ; Δεν έχω ξαναδεί παιδί να θέλει να έρθει στη χώρα των εποχών.» «Βασικά δεν ήθελα… ας μην παρεξηγηθώ, είναι πολύ όμορφα, αλλά δε ξέρω γιατί είμαι εδώ.»
«Λογικά υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, σκέψου τι μπορεί να είναι.»
Τότε ο Μάρκο συνειδητοποίησε πως το σύμπαν ήθελε να βρει ο ίδιος τον μικρό Μάρτη και να βάλει τέλος στην ταλαιπωρία της Άνοιξης.
«Ξέρω τώρα! Ευχαριστώ που με βοήθησες, αλλά πρέπει να φύγω! Έχεις δει ίσως τον Μάρτιο; Έχει χαθεί και πρέπει να τον βρω!»
«Τίποτα! Και όχι, δεν τον έχω δει κάπου τελευταία, όμως θα μπορούσες να ψάξεις στη Φθινοπωρούπολη. Αλλά σίγουρα δεν μπορείς να περπατήσεις, γιατί είναι πολύ μακριά, να, σου δανείζω ένα καραβάκι, πρόσεχε το, διότι θα σε πάει πολύ μακριά, αρκεί να πιστεύεις στον εαυτό σου!»
Έτσι, ο Μάρκο άρχισε το ταξίδι του προς τη Φθινοπωρούπολη. Μόλις πέρασε τα σύνορα άρχισε να βρέχει ασταμάτητα και ο ήλιος άρχισε να κρύβεται πίσω απ” τα σύννεφα. Ξαφνιασμένος άφησε το καράβι του σε ένα κοντινό λιμάνι.
Άρχισαν να πέφτουν κεραυνοί από τον γκρίζο ουρανό, μαζί με πορτοκαλί φύλλα απ’ τα δέντρα. Ο μικρός Μάρκο άρχισε να νιώθει φοβισμένος, η αμφιβολία τον κατέκλυσε, θα έφτανε άραγε ζωντανός στον προορισμό του; Και ακόμα κι αν τα κατάφερνε, θα άξιζε; Ποιος ήξερε αν ο Μάρτιος ήταν ακόμα εκεί έξω ή αν ήταν καν ζωντανός. Εκείνη τη στιγμή άκουσε τα κλάματα του Μάρτη και συνειδητοποίησε πως ήταν κοντά. Τότε αποφάσισε, με ατσάλινη θέληση, να συνεχίσει να αναζητεί τον χαμένο μήνα και να τον επιστρέψει στη μητέρα του. Αμέσως άρχισε να τρέχει προς μία εγκαταλελειμμένη βιβλιοθήκη για προστασία από τον άγριο καιρό. Ανοίγοντας την πύλη, έπεσε σκόνη πάνω του, που αποδείκνυε πόσα χρόνια ήταν παρατημένη. Αλλά γεμάτος γενναιότητα, μπήκε μέσα. Αμέσως βρήκε εκατοντάδες βιβλία που έφταναν στο ταβάνι. Σκέφτηκε πως σίγουρα θα έβρισκε κάποιο κείμενο για την εξαφάνιση του Μάρτη, καθώς ήταν πρωτόγνωρο γεγονός.
Έψαχνε για ώρες, και το μόνο που έβρισκε ήταν χάρτες και εγκυκλοπαίδειες. Χάνοντας ελπίδα, άρχισε να φεύγει. Όμως τότε συνειδητοποίησε πως υπήρχε ένα μέρος που δεν είχε ελέγξει, το πιο απόμακρο βάθος της βιβλιοθήκης. Ήταν σκονισμένο και σκοτεινό, μα ήξερε πως έπρεπε να κοιτάξει εκεί, για χάρη του Μάρτη. Είχε ήδη ξεφυλλίσει τόσες πολλές σελίδες που τα δάχτυλά του πονούσαν, όμως αποφάσισε να ανοίξει ακόμα ένα βιβλίο, και ήταν καλή επιλογή. Το τελευταίο είχε τίτλο «Τα μυστήρια της Χώρας των Εποχών». Αμέσως τα μάτια του άστραψαν. Έπεσε στο κεφάλαιο με τίτλο «Ο Χαμένος Μάρτιος». Ήταν γεμάτο θεωρίες για το πού βρισκόταν και τι είχε συμβεί. Μια από τις θεωρίες ανέφερε πως θα μπορούσε να είχε χαθεί στο Χωριό του Χειμώνα και πώς ενδεχομένως να είχε χαθεί ενώ έπαιζε στο Λουλουδένιο Πεδίο. Με αποφασιστικότητα, άρπαξε το βιβλίο, μπήκε στη βάρκα του και σάλπαρε για το Χωριό του Χειμώνα .
Μόλις έφτασε, τον έπιασε αφόρητο και παγερό κρύο. Κοίταξε γύρω του και βρήκε τόνους από χιόνι, ύστερα άρχισε να τον καταπιέζει το υπερβολικό χιόνι και ούρλιαζε από τον φόβο του.Εκείνη την στιγμή τον εντόπισε η κυρία Χειμωνίτα, που βρισκόταν στο ζεστό σπιτάκι της, ιδανικό για τον χειμώνα, με τα παιδιά της.
Καταλαβαίνοντας την κατάσταση, άνοιξε την πόρτα της και χρησιμοποίησε τις μαγικές δυνάμεις της για να σπρώξει το χιόνι μακριά από τον μικρό Μάρκο. Αφού τον πλησίασε, τον βρήκε αναίσθητο με κρυοπάγημα. Σαν καλή μητέρα που ήταν, τον έφερε μέσα στο σπιτάκι της.
Μετά από λίγη ώρα ξύπνησε μπροστά στο ζεστό τζάκι, περικυκλωμένος από τον Γενάρη, τον Δεκέμβρη και τον Φλεβάρη.
«Που είμαι;» ρώτησε ο Μάρκο.
«Μην ανησυχείς, είσαι ασφαλής», είπε τρυφερά η στοργική Χειμωνίτα.
«Είστε η κυρία Χειμωνίτα, σωστά;»
«Μάλιστα, γιατί;» «Ε, λοιπόν, με λίγα λόγια…»
«Πες το επιτέλους!» φώναξε ψυχρά ο μεγάλος Γενάρης, και αμέσως ένιωσαν έναν τσουχτερό αέρα. «Ψάχνω τον Μάρτη! Είναι εδώ; Έχω ψάξει παντού!»
Ξαφνικά η σιωπή άρχισε να κυριαρχεί στο δωμάτιο.
«Έλα μαζί μου», είπε σιγά η Χειμωνίτα, ακολούθησε διστακτικά ο μικρός ταξιδιώτης.
Η φιλόξενη εποχή τον οδήγησε σε ένα μικρό δωμάτιο χωρίς παράθυρα, γεμισμένο με ψεύτικα λουλούδια, τοίχους χρωματισμένους με απαλά χρώματα, και διακόσμηση που μιμούνταν το ανοιξιάτικο περιβάλλον. Στην γωνία βρισκόταν ο φοβισμένος Μάρτιος. Το βλέμμα του γύρισε στον μικρό φιλοξενούμενο.«Μάρτη! Έχεις έναν επισκέπτη!» είπε φρόνιμα η Χειμωνίτα. Ο Μάρτης έμεινε σιωπηλός. «Γειά σου! Εγώ είμαι ο Μάρκο, και ήρθα να σε πάω στη μαμά σου! Της λείπεις απίστευτα, και είμαι σίγουρος πως νιώθεις το ίδιο.»
Ο Μάρτης έστρεψε το βλέμμα του στον Μάρκο και χαμογέλασε, έπειτα σηκώθηκε και έπιασε το χέρι του.Το ίδιο βράδυ θα άρχιζαν το ταξίδι τους στην Ανοιξούπολη. Όσο ετοίμαζε τον απαραίτητο εξοπλισμό για τόσο μεγάλο ταξίδι, ο Μάρκο, απορημένος, ρώτησε την κυρία Χειμωνίτα:«Από περιέργεια, γιατί δεν τον επιστρέψατε νωρίτερα στην οικογένειά του;»«Αχ παιδί μου, δεν είναι καλό να ταξιδεύουμε σε ζεστά περιβάλλοντα, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για τις μαγικές ικανότητές μας, αλλά και για τους άλλους. Και το ίδιο ισχύει για τους υπόλοιπους μήνες. Γι’ αυτό όταν είδα τον μικρό Μάρτη να ξεπαγιάζει μπροστά στην αυλή μου, καλούμενος με χιόνι, όπως εσένα, δεν μπορούσα να τον αρνηθώ. Έτσι προσπάθησα να δημιουργήσω ένα δωμάτιο μόνο για αυτό, που θα του θύμιζε την παλιά του ζωή. Μα δεν ήταν ποτέ το ίδιο, κάθε βράδυ τον άκουγα να κλαίει ασταμάτητα, νοσταλγώντας για τον παλιό του εαυτό.»«Μάλιστα… Γι’ αυτό έχουμε βροχή και κρύο τον Μάρτη, άραγε;»
«Ναι, γι’ αυτό. Τώρα όμως αυτό θα αλλάξει, πρέπει να φύγετε αμέσως!»
Τότε ο Μάρκο και ο ταλαιπωρημένος Μάρτης άρχισαν το ταξίδι τους. Φτάνοντας επιτέλους στην πατρίδα του μικρού Μάρτη, άλλαξε δραματικά η ατμόσφαιρα. Τώρα έβλεπαν τον ήλιο να λάμπει, λουλούδια να ανθίζουν και μικρά χαριτωμένα ζώα παντού, δεν ήταν ούτε πολύ κρύα ούτε πολύ ζεστά, ήταν τέλεια. Πριν αποσπαστεί από όλα αυτά γύρω του, ο Μάρκο έκανε μία τελευταία στάση στο παλάτι της Άνοιξης. Μπαίνοντας μέσα, έβγαλε τις μπότες που του είχε δώσει η κυρία Χειμωνίτα, οι οποίες είχαν γίνει μούσκεμα από το χιόνι. Έπειτα ο Μάρτιος έκανε μία βαθιά ανάσα και μπήκε μέσα. Η Άνοιξη, με δάκρυα στα μάτια της, έτρεξε να πάρει στην αγκαλιά της τον γιο της. «Δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω, παλικάρι μου. Τόσο καιρό ένιωθα λες και ένα κομμάτι της καρδιάς μου χάθηκε, μα τώρα είμαι ξανά ολόκληρη.» «Τίποτα, απλώς προσέξτε τον!» «Όχι, δεν υπάρχει περίπτωση, πρέπει να κάνω κάτι να σε ανταμείψω. Το βρήκα, θα κάτσεις στο παλάτι να φας ένα πλούσιο γεύμα», είπε φρόνιμα η κυρία Άνοιξη. «Τώρα, πώς να αρνηθώ τέτοια πρόσκληση;
«Βεβαίως!» Εκείνη τη στιγμή ο Μάρκο άκουσε μία γυναικεία φωνή να φωνάζει το όνομά του: «Μάρκο! Μάρκο, ξύπνα!» «Τι; Πού είμαι;» «Στο σπίτι φυσικά, και εγώ είμαι η μαμά. Δε ξέρω τι σ’ έχει πιάσει σήμερα, κοιμάσαι από την ώρα που έφυγα;» «Νομίζω, δεν είμαι σίγουρος…» «Τέλος πάντων, κατέβα κάτω να φας βραδινό, εκτός κι αν δεν πεινάς , που το αποκλείω.» «Εντάξει καλά, θα προτιμούσα να έτρωγα το πλούσιο γεύμα της κυρίας Άνοιξης και όχι αρακά, αλλά τι να κάνω!» μουρμούρησε σιγά ο μικρός ταξιδιώτης.
Και έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Συντάκτρια: Σουλαϊμόν Αμίρα

 
Τα fake news (ψευδείς ειδήσεις) είναι ένα πρόβλημα που ανησυχεί αρκετά την σημερινή κοινωνία. Τί είναι όμως τα fake news; Με τον όρο fake news εννοούμε διάφορες πληροφορίες οι οποίες είναι ψέματα και μεταδίδονται στο κοινό ως πραγματικά γεγονότα.

Ο σκοπός δημοσίευσής τους είναι κακόβουλος καθώς δημοσιεύονται για να πετύχουν κάποιο στόχο: οικονομική απάτη, πρόκληση κοινωνικής αναταραχής, πολιτική επιρροή του κοινού, αποσταθεροποίηση. Στις μέρες μας, η εξάπλωσή τους γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη, ιδιαίτερα λόγω των social media και τα συναντάμε σε:
-Άρθρα σε διάφορες ιστοσελίδες
-Αναρτήσεις σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης
-Τροποποιημένες φωτογραφίες και βίντεο
O τρόπος με τον οποίο μπορούν να αντιμετωπιστούν είναι πολύ εύκολος:
Μερικές χρήσιμες συμβουλές:
-Αναζήτηση πηγής: Χρήσιμος μπορεί να είναι ο έλεγχος της ιστοσελίδας από την οποία βρήκαμε τις ανάλογες ειδήσεις. Μια πραγματική είδηση συνηθίζει να πηγάζει από ηλεκτρονικές πηγές και ιστοσελίδες οι οποίες ανήκουν σε εξειδικευμένους δημοσιογραφικούς οργανισμούς.
-Διασταύρωση πληροφοριών: Μια αληθινή είδηση σίγουρα δεν μπορεί να πηγάζει μόνο από μια πηγή, οπότε, ένας ακόμα τρόπος να αναγνωρίσουμε και να αποφύγουμε ψευδείς ειδήσεις είναι να αναζητήσουμε την ίδια πληροφορία από έναν μεγάλο αριθμό πηγών.
-Έλεγχος ημερομηνίας: Πολλές φορές, διάφορα άρθρα και πληροφορίες (που είναι, τις περισσότερες φορές, πιο παλιά από κάτι μπισκότα που είχε ξεχάσει κάθε μαμά στο ψυγείο της) δημοσιεύονται στο ίντερνετ με τωρινή ημερομηνία και, γεμάτα ψέματα, προσπαθώντας να προκαλέσουν πανικό.
-Έλεγχος ιστοσελίδας: Όταν τα ψεύτικα νέα βρίσκονται σε κάποια ιστοσελίδα , αυτή η ιστοσελίδα η οποία τα περιέχει είτε είναι ανώνυμη, είτε το κείμενο που υπάρχει σε αυτή έχει ορθογραφικά και, ακόμα, μπορεί και ο τίτλος να μην έχει κάποια σχέση με το περιεχόμενο.
Συνοψίζοντας, λοιπόν, τα fake news φαίνονται τρομακτικά, ωστόσο, είναι απλώς πληροφορίες οι οποίες, αν αντιμετωπιστούν σωστά, “είναι σαν αυτό το κουνούπι που τριγυρνά γύρω σου όταν προσπαθείς να κοιμηθείς” είναι δηλαδή ενοχλητικά αλλά είναι και ένα φαινόμενο που δεν θα έπρεπε να τρομοκρατεί.
Συνταντική ομάδα: Βουρόπουλος Θάνος, Παπαοικονόμου Παναγιώτης, Ροδοκανάκης Γιάννης

Ένα ζήτημα που απασχολεί σε ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό τους εφήβους στις μέρες μας είναι η ψυχολογία. Όπως όλοι ξέρουμε, η εφηβεία παραμένει η πιο περίεργη αλλά και η πιο κρίσιμη περίοδος της ζωής για τον κάθε άνθρωπο, μιας και είναι το στάδιο μετάβασης του σώματος από παιδί σε ενήλικα. Τι προκαλεί, όμως, όλη αυτή η κατάσταση?
Οι έφηβοι, γενικότερα, βιώνουν έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις. Διάφορα συναισθήματα όπως η χαρά, ο θυμός, η λύπη κ.α. μπορούν γρήγορα να αλλάξουν σε κάτι διαφορετικό, πολλές φορές χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο.
Από τι, όμως, προκαλείται αυτή η αντίδραση?
Οι κυρίαρχοι λόγοι είναι:
· Ορμονικές αλλαγές που κάνει το σώμα
·Προσπάθεια αναζήτησης ταυτότητας (δηλαδή η των προσπάθεια εφήβων να απαντήσουν σε ερωτήσεις που κάνουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους, όπως “Ποιος είμαι;” ή “Που ανήκω;”)
· -Πιθανά άγχη που μπορεί να αντιμετωπίζει ένας έφηβος (Π.χ. άγχος για το μέλλον, κοινωνικές σχέσεις με άλλα άτομα της ηλικίας τους, άγχος επίδοσης σε επίπεδα όπως αυτά του σχολείου κ.α.)
Φυσικά, όλα αυτά μπορούν να αντιμετωπιστούν όχι μόνο από τους ίδιους τους νέους, αλλά και από τους γονείς, οι οποίοι παίζουν έναν από τους πιο σημαντικούς, αν όχι τον πιο σημαντικό ρόλο στην ζωή ενός εφήβου. Πώς μπορούν, όμως, να βοηθήσουν;
Οι τρόποι με τους οποίους ένας γονέας μπορεί να βοηθήσει το παιδί του είναι οι εξής:
· Μέσω επικοινωνίας και ενεργητικής ακρόασης (Το να ακούν οι γονείς τους εφήβους χωρίς κριτική και απόρριψη βοηθά το παιδί τους να νιώθει κατανοητό από ανθρώπους που μπορεί να εμπιστευτεί.)
· -Θέσπιση ορίων με κατανόηση (Πολλές φορές τα όρια είναι απαραίτητα, όμως πρέπει να συνοδεύονται από εξηγήσεις αλλά και σεβασμό. Χωρίς αυτά, η σχέση μπορεί να γίνει πιο απόμακρη.)
· -Ενίσχυση της αυτοεκτίμησης (Η επιβράβευση της προσπάθειας βοηθά τον έφηβο να πιστεύει στις ικανότητές του, όχι όμως σε μεγάλο επίπεδο, μιας και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε σημείο να μην νοιάζεται ο έφηβος αρκετά για σημαντικά πράγματα και να τεμπελιάζει, ακόμα και αν οι γονείς οφείλουν να υποστηρίζουν το παιδί τους και όταν κάνει λάθη).
Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι η εφηβεία, ως το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής, φέρνει μαζί του κάποιες δυσκολίες, οι οποίες, όμως, με την σωστή καθοδήγηση μπορούν να αντιμετωπιστούν εύκολα. Η αγάπη, η αποδοχή και η κατανόηση είναι αυτά που βοηθούν περισσότερο.
Συντακτική ομάδα: Παπαοικονόμου Παναγιώτης, Ντιπίκα Σίνγκ, Παπουτσόγλου Κατερίνα, Ροδοκανάκης Γιάννης

• Πώς επιλέξατε να σπουδάσετε Υποκριτική; Τί είναι αυτό που σας έκανε να μην ακολουθήσετε τον κλάδο της Νομικής;
• Στην δική σας ηλικία, δεν είχα αποφασίσει τι θα κάνω, αλλά έλεγα αυτό που θα κάνω θα το κάνω και μεγάλη. Άκουσα, λοιπόν, την καρδιά μου. Οι γονείς μου με στήριξαν, ήταν και εκείνοι καθηγητές όπως οι καθηγητές σας.
• Τί σημαίνει για εσάς να είναι κανείς ηθοποιός; Ποια είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν καλό ηθοποιό;

Ηθοποιός είναι αυτός που παίζει πολλές ιστορίες. Ο Ηθοποιός καλείται να πει την δική του ιστορία μέσα από τα σενάρια. Πολύ σημαντικό είναι το να μπορέσει να πει την ιστορία μέσα από τον δικό του χαρακτήρα, παρόλο που είναι δύσκολο.

• Στον κλάδο του θεάτρου, τί φοβάστε περισσότερο πρίν βγείτε στην σκηνή και τι μετά;
  Δεν είναι πάντα πριν βγώ στην σκηνή. Αλλάζουμε συχνά το θέατρο που παίζουμε. Αυτό είναι για εμένα η πιο μεγάλη σπαζοκεφαλιά. Πρίν βγώ απ’ την σκηνή, κάνω τον σταυρό μου και είναι ανάλογα την μέρα. Ο καινούριος κόσμος που έρχεται με ενδυναμώνει. Δεν μπορώ να πω ότι έχω κάποιον φόβο μετά την παράσταση. Απλά είμαι πολύ ευχαριστημένη με το χειροκρότημα του κόσμου.
• Με ποιο ρόλο από αυτούς που έχετε παίξει ταυτίζεστε το περισσότερο;
  Δεν ταυτίζομαι ιδιαίτερα με κάποιο ρόλο. Όμως, είναι καλό για τους ηθοποιούς να παίζουν έναν διαφορετικό ρόλο. Παρ’όλα αυτά, βρίσκω πολλά κοινά στοιχεία στους ρόλους που έχω παίξει και αναζητώ και άλλα στοιχεία του ρόλου που θα παίξω , όπως το τι μουσική θα μπορούσε να ακούει, και να δω τον ρόλο μου ολοκληρωμένα παρόλο που δεν τον βλέπει ο θεατής.
• Ποια είναι η πιο «άβολη» αλήθεια που ανακαλύψατε για τον εαυτό σας μέσω από κάποιον χαρακτήρα;

Ίσως, για κάποιους ανθρώπους οι οποίοι με απογοήτευσαν ή με πλήγωσαν ότι θα είχα επίγνωση κάπως αλλιώς του εαυτού μου και θα είχα προστατευτεί, αλλά δεν έχω βιώσει κάτι κακό.

• Από τους ρόλους που έχετε παίξει, είτε σε θέατρο, κινηματογράφο, ή και στην τηλεόραση, με ποιόν θα πηγαίνατε για καφέ;
  Με όλα τα κορίτσια μου, όσο «κακά» και να είναι.Θα ήθελα να τα γνωρίσω καλύτερα, καθώς είναι και από πολλές εποχές. Θα ήθελα να μάθω πως ζούσαν τις εποχές εκείνες.
• Πόσο δύσκολο σας είναι να συνδυάσετε την καθημερινή σας ζωή με αυτή την δύσκολη και απαιτητική δουλειά;
• Είναι αρκετά δύσκολο, γιατί η δουλειά του ηθοποιού είναι αρκετά απαιτητική. Από την άλλη πιστεύω έχουμε δυνάμεις όταν έχουμε μικρό παιδί. Το παράπονο της μικρής μου είναι ότι δεν της διαβάζω αρκετά παραμύθια. Προσπαθώ να συνδυάσω το επάγγελμά μου με την οικογένεια,όπως όλοι οι άνθρωποι, για αυτό τα έχω όλα σε «κουτάκια» για να βγει η εξίσωση.
• Πώς προστατεύετε τον προσωπικό σας ρόλο όταν όλα γύρω σας είναι δημόσια;
  Κάποια κομμάτια της ζωής μου έχω αποφασίσει να μην τα δημοσιοποιώ . Αν η στάση σου είναι διακριτική και είσαι αξιοπρεπής οι δημοσιογράφοι το σέβονται. Και δεν θα ήθελα να εκθέσω ανθρώπους που ξέρω στην προσωπική μου ζωή.
• Ποιος είναι ο πιο σημαντικός ρόλος της ζωής σας, εκτός από αυτόν της υποκριτικής;
  Νομίζω ο ρόλος της μαμάς, μιάς και είμαι μητέρα τα τελευταία χρόνια. Διαβάζω βιβλία για τη γονϊκότητα. Ακούω το δικό μου παιδί και χαίρομαι που μιλάω μαζί σας. Έχουμε πολλά να μάθουμε από τους νέους.
• Πώς μπορεί κάποιος να συνδυάσει το επάγγελμα της ηθοποιού με την μητρότητα? Ποιες δεξιότητες απαιτούνται;

Σίγουρα είναι δύσκολο να τα συνδυάσεις. Θα ήθελα πολύ όμως η κόρη μου να βλέπει την μαμά της να κάνει αυτό που αγαπάει, όπως και ο μπαμπάς της, ώστε να έχει και εκείνη ένα κίνητρο να κυνηγήσει τα όνειρά της.

• Τι θα συμβουλεύατε εμάς τους μαθητές;

Νομίζω ότι δεν είμαι καλή στις συμβουλές. Θα σας πω όμως αυτό που θα έλεγα και στο δικό μου το παιδί: να μην τα παρατάτε εύκολα και να ανοίξετε τα φτερά σας για να κατακτήσετε ό,τι θέλετε.

Συντακτική ομάδα: Ροδοκανάκης Γιάννης Α3, Νάνου Νικολέτα Β3, Τζούλια Πηνελόπη Α5, Δεσίπρης Άλκης Α5, Σουλαϊμόν Αμίρα Α4, Πανόπουλος Γιώργος Α4, Παπουτσόγλου Κατερίνα Γ3, Στρωματιά Στέλλα Α4, Παπαοικονόμου Δημήτρης Α3, Καταλακτάκη Ελευθερία Α3, Μαύρου Έλενα Α3

Στο πλαίσιο του ομίλου δημοσιογραφίας του Δημόσιου Ωνάσειου Γυμνασίου Αχαρνών πήραμε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη από την Πέννυ Ρόγκα μέσω Webex. Στη συνέντευξη λοιπόν, απευθύναμε ερωτήσεις στην αθλήτρια σχετικά με την καριέρα της και την προσωπική της ζωής. Αλλά αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι ότι είχαμε μια ωραία ευκαιρία που σπανίως χαρίζεται σε τέτοια ηλικία. H Παναγιώτα (Πέννυ) Ρόγκα είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία κατά την περίοδο 2025-26 αγωνίζεται με τη φανέλα του Παναθηναϊκού στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στη θέση της λίμπερο. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης η Πέννυ Ρόγκα μας έδειξε ότι είναι δυναμική, ευγενική, ειλικρινής αλλά πάνω από όλα ένας χαρισματικός άνθρωπος.

• Πότε και πώς ξεκινήσατε να παίζεται βόλεϊ ;
Ξεκίνησα σε μεγάλη ηλικία σχετικά, μέσω μιας φίλης που γνώρισα στο ωδείο και μου πρότεινε να πάω στις προπονήσεις. Στα 16 ετών .
• Σε ποια ηλικία καταλάβατε ότι θέλετε να ασχοληθείτε επαγγελματικά με το βόλεϊ ;
Δεν το συνειδητοποίησα ποτέ ότι θα ασχοληθώ επαγγελματικά, καθώς το βόλεϋ γυναικών δεν είναι επαγγελματικό έτσι απλά έπρεπε να τελειώσω πρώτα το πανεπιστήμιο. Όλα οδήγησαν σιγά σιγά χωρίς να πάρω κάποια απόφαση.
• Πως είναι η κανονική μέρα προπόνησης;
Σηκώνομαι και τρώω. Πάω για προπόνηση και βλέπω κάποιες μέρες με τον προπονητή μου τα λάθη μου σε βίντεο. Μετά τρώω το μεσημεριανό μου. Κάποιες μέρες έχουμε και απογευματινή προπόνηση.
• Έχει χρειαστεί να κάνετε κάποια θυσία για χάρη του αθλήματος;
Έχω κάνει πολλές θυσίες. Έχω θυσιάσει στιγμές με τους πιο σημαντικούς ανθρώπους γονείς και φίλους. Λόγω προπόνησης έχω θυσιάσει εκδρομές με φίλους. Τα σαββατοκύριακα δεν πάω βόλτες. Για παράδειγμα τα Χριστούγεννα δεν ήμουν με την οικογένεια μου γιατί είχαμε ευρωπαϊκό αγώνα. Αυτά μου λείπουν αλλά πρέπει να τα θυσιάσω.
• Πως διαχειρίζεστε το άγχος πριν από έναν σημαντικό αγώνα, όπως για παράδειγμα τον χθεσινό για την πρόκριση στον ημιτελικό του ευρωπαϊκού κυπέλου;
Έχω άγχος. Αλλά μέσα στα χρόνια έκανα συνεδρίες, δούλεψα με τον εαυτό μου και έμαθα να το ξεπερνάω. Επίσης, όταν κάθομαι και μιλάω με τις συναθλήτριες μου χαλαρώνω. Ή απλά δεν το σκέφτομαι. Πρέπει να ζήσω αυτήν την στιγμή και έτσιτο άγχος το ξεπερνώ.
• Πως αντιμετωπίζετε μια ήττα;
Με στεναχωρούσε πάρα πολύ που έχανα. Αλλά από τις ήττες έμαθα τα λάθη μου και βελτιώθηκα. Με την ομάδα μου κάποιες φορές δεν τα καταφέρναμε αλλά τελικά μάθαμε να βελτιωνόμαστε μέσα από τα λάθη μας.
• Ποια αξία σας έχει δώσει ο αθλητισμός και σας ακολουθεί στην ζωή σας;
Μαθαίνεις να εκτιμάς τον συμπαίκτη σου πρέπει να υπάρχει ισότητα. Ούτε καλός- κακός. Ούτε κοντός -ψηλός. Είμαστε όλοι ίσοι σε μια ομάδα. Στη συναθλήτριά μου στέκομαι δίπλα του όπως στέκονται και εκείνες σε μένα.
• Είχατε κάποιο πρότυπο αθλητή ή αθλήτριας όταν ήσασταν μαθήτρια;
Είχα πρότυπο αθλήτριας λίγο πριν ξεκινήσω το βόλεϊ, ήταν η Ρούξι Ντουμιτρέσκου μια πολύ σπουδαία αθλήτρια.
• Πιστεύετε ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζουν δυσκολίες στον χώρο του αθλητισμού;
Είναι μεγάλο θέμα αυτό. Θεωρώ ότι αντιμετωπίζουν προβλήματα όμως τα τελευταία 3 χρόνια προσπαθούμε να τα λύσουμε. Πολλές φορές δεν υπάρχει ισότητα. Έχω ακούσει πολλές διαφορές για τις γυναίκες σαν να είμαστε υποδεέστερο φύλο.
• Είναι εύκολο να συνδυάσετε οικογένεια και αθλητισμό;
Είναι δύσκολο, αλλά σίγουρα μπορείς να τα καταφέρεις. Να κοιτάζετε να διαβάζετε και να πηγαίνετε βήμα- βήμα στη ζωή σας. Να μην τα παρατάτε γιατί έτσι θα πετύχετε στην συνέχεια. Αν θέλετε να ασχοληθείτε με τον αθλητισμό να το κάνετε.
• Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους μαθητές του σχολείου μας;
Η συμβουλή που θα έδινα θα είναι να μην τα παρατάνε να σέβονται τον εαυτό τους. Έτσι θα πετύχουν πιο πολλά πράγματα.

Συντακτική Ομάδα: Λίτο Άρης Α2, Κατσαρός Λουκάς Α2, Νάνου Νικολέτα Β3, Πουλιάσης Λεωνίδας Α2, Ασλανίσου Κυριακή Α1, Γριβάκου Λυδία Α1

Οι μαθητές του Ομίλου Δημοσιογραφίας βγήκαν στην τοπική αγορά στην πλατεία του Αγίου Βλασίου του δήμου Αχαρνών όπου βρίσκεται το σχολείο μας, και κατέγραψαν τις απόψεις καταστηματαρχών και περαστικών σχετικά με την ακρίβεια και τις επιπτώσεις της στην καθημερινότητά τους. Το ρεπορτάζ τους αποτυπώνει μια εικόνα πίεσης που αγγίζει τόσο τις επιχειρήσεις όσο και τους καταναλωτές.

 Αυξήσεις τιμών λόγω εισαγόμενων προϊόντων

Στο πρώτο κατάστημα που επισκεφθήκαμε, ρωτήσαμε αν έχουν αυξηθεί οι τιμές των προϊόντων εξαιτίας της ακρίβειας. Ο καταστηματάρχης απάντησε θετικά, επισημαίνοντας ότι οι αυξήσεις αφορούν τα περισσότερα προϊόντα, ιδιαίτερα όσα είναι εισαγόμενα, καθώς πλέον προμηθεύονται σε υψηλότερο κόστος. Όπως ανέφερε, η αύξηση στις τιμές των καυσίμων και της ενέργειας επιβαρύνει συνολικά την αγορά, προκαλώντας αλυσιδωτές αυξήσεις.
Μείωση της αγοραστικής κίνησης

Σχετικά με τη λειτουργία του καταστήματος, ο ίδιος καταστηματάρχης σημείωσε ότι η κίνηση έχει μειωθεί ελαφρώς λόγω των αυξημένων τιμών, ωστόσο η κατάσταση παραμένει σχετικά ισορροπημένη. Σε δεύτερο κατάστημα, η εικόνα ήταν πιο έντονη. Ο ιδιοκτήτης δήλωσε ότι οι τιμές αυξάνονται και από τους ίδιους τους προμηθευτές, ενώ παρατηρείται εμφανής μείωση του κόσμου που πραγματοποιεί αγορές. «Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι οι μισθοί των πελατών δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Η οπτική των καταναλωτών
Στη συνέχεια απευθυνθήκαμε και σε πολίτες που πραγματοποιούσαν εκείνη την ώρα τις αγορές τους στην κεντρική πλατεία των Αχαρνών. Ένας νεαρός πελάτης ανέφερε ότι πλέον βγαίνει από το σούπερ μάρκετ με λιγότερα προϊόντα στο καλάθι του σε σύγκριση με παλαιότερα. Αν και ο ίδιος δεν αντιμετωπίζει ακόμη σοβαρή δυσκολία, καθώς μένει με την οικογένειά του, αναγνώρισε ότι η ακρίβεια αποτελεί σημαντικό πρόβλημα για πολλά νοικοκυριά. Άλλος πολίτης εξέφρασε την άποψη ότι δεν υπάρχει πλέον λογική αντιστοιχία ανάμεσα στην τιμή και στην αξία των προϊόντων, γεγονός που δημιουργεί έντονο προβληματισμό.

Ακρίβεια: Ένα φαινόμενο που επηρεάζει όλους
Το ρεπορτάζ ανέδειξε ότι η ακρίβεια αποτελεί μια καθημερινή πραγματικότητα που επηρεάζει καταστήματα και καταναλωτές. Μέσα από τις συνεντεύξεις μας καταγράψαμε διαφορετικές φωνές της τοπικής κοινωνίας και αποτυπώσαμε μια εικόνα αγοράς που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις αυξήσεις κόστους και στις περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες των πολιτών.

Συντακτική ομάδα: Κοντούλη Ιωάννα Α2, Κερμελή Νάγια Α2, Πολυδέρα Νότα Α4, Μόσχου Μαριέττα Α5, Λιούπα Δάφνη Α2

Άλλη ομάδα μαθητών πήρε συνέντευξη από ιδιοκτήτη καφετέριας.

· Κατά πόσο πιστεύετε ότι έχουν αυξηθεί οι τιμές στη χώρα μας;
Κατά τη γνώμη μου οι τιμές των προϊόντων και ειδικά του καφέ έχουν αυξηθεί λόγω της ανόδου των τιμών των πρώτων υλών.

· Υπάρχει μείωση της πελατείας λόγω της αύξησης των τιμών;
Έχω παρατηρήσει πως σε σχέση με παλαιότερα, δεν έχει μειωθεί κυρίως η πελατεία αλλά ο μέσος όρος της ηλικίας των πελατών έχει διαφοροποιηθεί. Τώρα , έρχονται περισσότερο οικογενειάρχες, δηλαδή άνθρωποι από 25-30 και πάνω ενώ παλαιότερα έρχονται και πελάτες 15- 17 χρονών.
· Έχετε δεχτεί ποτέ αρνητικά σχόλια για τις τιμές ;
Υπάρχουν γενικά λόγω της γενικής αύξησης , αλλά εμείς προσπαθούμε να κρατάμε τις τιμές μας προσιτές οπότε συνήθως όχι, δεν υπάρχουν.
· Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η αιτία της ακρίβειας των προϊόντων ;
Κατά τη γνώμη μου τα αιτία της αύξησης των τιμών (αλλά και του καφέ) είναι κυρίως:
1. Η αύξηση των φόρων
2. Η έλλειψη των πρώτων υλών για την παραγωγή του καφέ (Πολλές χώρες που παλαιότερα δε ζητούσαν τον καφέ (π.χ. η Κίνα και η Ινδία που είναι γνωστό ότι πίνουν περισσότερο τσάι) τώρα θέλουν να καταναλώσουν και αυτές καφέ και έτσι το ποσοστό που αναλογεί σε κάθε χώρα μειώνεται.
3. Εμπλοκή τρίτων μέσων. Στη διαδικασία εισαγωγών – εξαγωγών μπορεί να εμπλακούν και τρίτα μέσα, όπως ναυτιλιακή εταιρεία για τη μεταφορά, το τελωνείο, τράπεζα για την πληρωμή και τέλος, ασφαλιστική εταιρία, μπορούν να το επηρεάσουν όσον αφορά το κόστος και τον χρόνο παραλαβής.
Συντακτική ομάδα: Στρωματία Στέλλα Α5, Κατακακτάκη Ελευθερία Α2, Μαύρου Έλενα Α3, Πηνελόπη Τζούλια Α5

Την Δευτέρα, 16/2/2026 οι μαθητές του σχολείου μας παρακολούθησαν την παράσταση «ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ» στο θέατρο Κάππα στην Αθήνα . Η παράσταση «ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ» είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μιγκέλ Ντε Θερβάντες αλλά παρουσιάζεται σε σύγχρονη διασκευή για εφήβους και παιδιά.

Πρόκειται για την ιστορία ενός ηλικιωμένου άντρα ο οποίος έπειτα από την πολύωρη έκθεση του στις ηλεκτρονικές συσκευές εξερεύνησε και έμαθε για τον κόσμο των ιπποτών, των δράκων και των μάγων . Ενθουσιασμένος και απορροφημένος, καθώς ήταν στις ταινίες με θέμα τον Μεσαίωνα ξεκίνησε να αναπαριστά έναν σπουδαίο και τρανό ιππότη που ονομαζόταν Δων Κιχώτης, με σκοπό να καταπολεμήσει το κακό και να σώσει τον κόσμο. Πλάι του βρίσκεται ο ιπποκόμος, Σάντσο Πάντσα, ( που γνώρισε στο καφενείο της περιοχής ) ο οποίος τον ακολουθεί σε όλες του τις περιπέτειες και τα ταξίδια , βοηθώντας τον σε κάθε πιθανή δυσκολία . Τα προβλήματα , όμως , ξεκινάνε όταν ο πρωταγωνιστής μπερδεύει την πραγματικότητα με την φαντασία και οι φίλοι του προσπαθούν να τον βοηθήσουν να αποδράσει από όλες τις φαντασιώσεις του.

Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Ηλία Καρελλά, εντυπωσιάζει τους θεατές τόσο με την σκηνική παρουσία όσο και με την άριστη υποκριτική των ταλαντούχων ηθοποιών. Ο πρωταγωνιστής Φάνης Παυλόπουλος στον ρόλο του Δον Κιχώτη μας χάρισε μια σπουδαία εμπειρία με την ερμηνεία του καθώς επίσης και οι υπόλοιποι ηθοποιοί: Νικόλας Αλεξίου, Παύλος Παπαχρήστου, Δήμητρα Σταύρου και Χρυσούλα Σταμπολάκη.
Κατά τη γνώμη μου η παράσταση «ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ» ήταν εξαιρετική! Η προσπάθεια και ο κόπος των ηθοποιών απέδωσε καθώς η ερμηνεία τους συνεπήρε τους θεατές. Η παρουσίαση του έργου συνοδευόταν με ρυθμικές και ευχάριστες μελωδίες οι οποίες απογείωσαν την παράσταση. Θα πρότεινα σε όλους να παρακολουθήσουν αυτή την παράσταση, καθώς συνδυάζει την περιπέτεια και την δράση με κωμικό τρόπο προσφέροντας ευχαρίστηση και διασκέδαση σε όλους τους θεατές.
Συντάκτρια: Ελευθερία Καταλακτάκη Α2