Το φλάουτο έχει μακρά ιστορία, η οποία ξεκινά από την αρχαιότητα. Υπήρξε σημαντικό όργανο σε πολλές αρχαίες πολιτιστικές παραδόσεις, όπως στην Αρχαία Ελλάδα, όπου χρησιμοποιούσαν το φλάουτο (ή «αυλός») σε θρησκευτικές τελετές και διασκέδαση. Η σύγχρονη μορφή του φλάουτου εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, όταν πήρε τη μορφή που είναι πιο κοντά στο σύγχρονο φλάουτο, με χαρακτηριστικά όπως το μεταλλικό σώμα και το σύστημα κλειδιών που αναπτύχθηκε τον 19ο αιώνα από τον Theobald Boehm.
Στην ορχήστρα, το φλάουτο έχει πολλαπλούς ρόλους. Είναι ένα από τα κύρια πνευστά όργανα και συνήθως παίζει μελωδικές γραμμές, συχνά με καθαρό και φωτεινό ήχο που προσδίδει αέρα και φωτεινότητα στη συνολική ορχηστρική σύνθεση. Σε πολλές περιπτώσεις, το φλάουτο έχει ρόλο «πρώτου οργάνου», με το φλαουτίστα να αναλαμβάνει βασικές μελωδίες και σημαντικές μουσικές γραμμές, όπως και ερμηνείες με σόλο κομμάτια. Παράλληλα, το φλάουτο συχνά χρησιμοποιείται για να προσδώσει έκφραση και δυναμική στην ορχήστρα, ιδιαίτερα στις πιο ήσυχες ή μελωδικές στιγμές των έργων. Είναι επίσης ικανό να παράγει μια μεγάλη ποικιλία ήχων, από γλυκές, απαλές μελωδίες μέχρι πιο έντονες και εκρηκτικές εκφράσεις, κάτι που το καθιστά εξαιρετικά ευέλικτο στην ορχηστρική σύνθεση.
