Πάνω στα βουνά

Τρόμαζαν τη λύπη

Κ έβρισκαν κουράγιο για λευτεριά

Με μόνο όπλο την ελπίδα

Ήθελαν να σπάσουν τη μονότονη σκλαβιά

Πρωί βράδυ σαν τ΄αγρίμια

Πάλευαν για να δουν ξαστεριά

Το μαύρο πέπλο έπεφτε

Άγνωστο αν θα ξανάβλεπαν το φως ποτέ

Στ’ αυτιά τους όπλα και φωνές

Στα μάτια τους τρόμος κι ενοχές.