« Με το κείμενο αυτό θέλω να τονίσω τη δύναμη της ελπίδας, τη δύναμη των παιδιών. Η φιλία, η αλληλεγγύη, η ανιδιοτέλεια, το θάρρος είναι το φως. Εκείνο το φως που ποτέ δε σβήνει, εκείνο το φως που έχει τη δύναμη πάντα να ελπίζει. Αυτή ήταν η έμπνευση, τα παιδιά και όλα όσα μπορούν να καταφέρουν με την επαναστατικότητα που τα χαρακτηρίζει. Οι αξίες και τα όνειρα των παιδιών είναι το μέλλον, το δικό μας μέλλον. «

Θεοφανία Σαρόγλου

Το εργαστήριο δημιουργικής γραφής είναι μια φανταστική δραστηριότητα για μικρούς και μεγάλους! Ξετυλίγει και καλλιεργεί τις ικανότητες και δεξιότητες πάνω στην γραφή, δίνοντας, έτσι, την ευκαιρία να καλπάσει η φαντασία αυτών που συμμετέχουν σε αυτή την δραστηριότητα.

Το λύκειο Ροδολίβους είχε την ευχαρίστηση αυτή, να οργανώσει ένα εργαστήριο δημιουργικής γραφής, για κάποια από τα παιδιά του σχολείου. Συγκεκριμένα, η Β’ τάξη ήταν αυτή που υποδέχτηκε και έλαβε μέρος σε αυτή την δραστηριότητα με πολύ χαρά!

Τα παιδιά μπήκαν στην διαδικασία να γράψουν δίκες τους μαντινάδες γεμάτες συναίσθημα! Επιπλέον για μια στιγμή έγιναν συγγραφείς, και δημιούργησαν ομαδικώς ένα δικό τους διήγημα, με έναν ηρώα και ένα σενάριο πλασμένο από την φαντασία και τις ιδέες όλων μαζί.

Παρακάτω θα περιγράψουμε σύντομα τη διαδικασία που ακολούθησαν τα παιδιά μέχρι να οδηγηθούν στη σύνταξη ενός μικρού λογοτεχνικού κειμένου και στη συνέχεια θα παραθέσουμε   ένα δείγμα της δουλειάς τους.

Αρχικά τα παιδιά κλήθηκαν να σκεφτούν ποια χαρακτηριστικά θα είχε ο ήρωάς τους,  στον οποίο έδωσαν το όνομα Μένιος:

• 17 χρόνων
• Κάστανα μακριά μαλλιά
• Εύσωμος
• Ψηλός
• Έξυπνος
• Ανασφαλής
• Οξύθυμος

Στη συνέχεια αναρωτήθηκαν ποιες μπορεί να είναι οι  προσδοκίες του  και κατέληξαν ότι στόχος  του είναι να πάει στην Αμερική να σπουδάσει ιατρική

Ομαδικά αποφάσισαν και για τα παρακάτω σημεία του του σεναρίου:

Ανατροπή: κερδίζει το λαχείο

Εμπόδιο: η μητέρα του αρρωσταίνει

Δίλημμα: Με τα λεφτά του λαχείου να πραγματοποιήσει το όνειρο του ή να βοηθήσει οικονομικά με την φαρμακευτική αγωγή της μητέρας του

• Στη συνέχεα έχουμε ένα κείμενο το οποίο γράφτηκε από μαθήτρια της Β’ και διηγείται μια ιστορία βασισμένη σε ένα από τα χαρακτηριστικά του Μένιου, στην ανασφάλεια…

    Ήταν Παρασκευή βράδυ, και ο Μένιος μόλις είχε τελειώσει το φροντιστήριο. Η μέρα ήταν ήδη κουραστική, αφού είχαν δίωρο Φυσική και ο καθηγητής τους είχε επιστρέψει τα διαγωνίσματα. Ο Μένιος, βλέποντας τον βαθμό του, είχε απογοητευτεί πολύ. Παρ’ όλα αυτά, ήξερε ότι το επόμενο πρωί έγραφε ξανά διαγώνισμα στο σχολείο, οπότε δεν είχε άλλη επιλογή από το να συνεχίσει το διάβασμα. Έφτασε στα ΚΤΕΛ. Ο χώρος ήταν φωτισμένος με τα κιτρινωπά φώτα των στύλων, κι ένα ελαφρύ αεράκι έκανε τα χαρτιά του να τρεμοπαίζουν. Κάθισε σε ένα παγκάκι, άνοιξε το βιβλίο της Φυσικής και προσπάθησε να συγκεντρωθεί. Εκείνη τη στιγμή, μια παρέα αγοριών πλησίασε και κάθισε στο διπλανό παγκάκι. Δεν τους γνώριζε. Άκουγε τα γέλια τους στην αρχή χωρίς να δίνει σημασία. Όμως μετά από λίγο άρχισαν να λένε σχόλια για τα κιλά του, χαμηλόφωνα αλλά αρκετά καθαρά ώστε να τα ακούει. Ένιωσε το βλέμμα τους να τον τρυπάει, σαν να περίμεναν την αντίδρασή του. Το στομάχι του σφίχτηκε. Ένιωθε μια δυσάρεστη αναγούλα να ανεβαίνει, σαν κάτι μέσα του να γύριζε. Έριξε το βλέμμα του στο βιβλίο, μα οι γραμμές μπροστά του θόλωσαν. Οι λέξεις που άκουγε τον έκαναν να νιώθει μικρός και εκτεθειμένος. Ήθελε να φύγει, αλλά δεν είχε πού να πάει μέχρι να έρθει το λεωφορείο. Ευτυχώς, σε λίγα λεπτά ακούστηκε ο ήχος του να φρενάρει μπροστά του. Ο Μένιος σηκώθηκε γρήγορα, σχεδόν με ανακούφιση, και μπήκε μέσα.

     Η διαδρομή προς το σπίτι του φάνηκε ήρεμη μετά από αυτό που είχε περάσει. Όταν έφτασε, η μητέρα του είχε ετοιμάσει το αγαπημένο του φαγητό. Η μυρωδιά γέμιζε την κουζίνα, αλλά εκείνη τη μέρα δεν του άνοιγε καθόλου η όρεξη. Κοίταξε το πιάτο του, δεν είπε πολλά, μόνο πως δεν πεινούσε. Ανέβηκε στο δωμάτιό του, έκλεισε την πόρτα και προσπάθησε να συνεχίσει το διάβασμα. Η κούραση όμως τον νίκησε. Λίγο αργότερα αποκοιμήθηκε πάνω από τα βιβλία του, με το φως του γραφείου να φωτίζει τις ανοιχτές σελίδες.

Το κείμενο αυτό αποτελεί μια από τις ασκήσεις που περιλάμβανε το εργαστήριο, όπως και η σύνθεση μιας μαντινάδας όπως θα δούμε παρακάτω

Μαντινάδα

 “Θα θελα να ΄μουν αγεράκι

Να φυσώ και να γελώ

Να μπαίνω απ’ το παραθυράκι

Στην κυρά μου να μιλώ”

Μπούρα Μ., Β΄ Λυκείου