Η παράσταση διατηρεί τον κωμικό της χαρακτήρα μέσα από το παίξιμο και το χιούμορ των πρωταγωνιστών. Πέρα από τις αστείες ατάκες, χρησιμοποιούσαν με έξυπνο τρόπο το σώμα τους, όπως για παράδειγμα η Λυδία Τζανουδάκη κατά τη διάρκεια της audition της.

Η μουσική (Γιάννης Νιάρρος, Γιάννης Παπαδόπουλος) ήταν εντυπωσιακή, απόλυτα ταιριαστή με το ύφος της παράστασης και διέγειρε τα συναισθήματα των θεατών.

Σχετικά με τη σκηνή, είχε μεγάλη έκταση και συγχρόνως το κοινό έβλεπε να εκτυλίσσονται δύο παράλληλες υποθέσεις. Αυτό ήταν ενδιαφέρον για τους θεατές και καθιστούσε το έργο ακόμα πιο ελκυστικό.

Το έργο έχει στοιχεία μαύρης κωμωδίας, καθώς οι χαρακτήρες έχουν ακραία και γκροτέσκο χαρακτηριστικά. Ο Αρτούρο Ούι στη θεατρική του απόδοση από τον ηθοποιό Γιώργο Χρυσοστόμου είναι μία αξέχαστη μορφή που εκπροσωπεί τα πιο ταπεινά ένστικτα και την ακραία ανηθικότητα. Η ερμηνεία του ηθοποιού με τη σκηνοθετική γραμμή του Άρη Μπινιάρη δημιουργεί έναν εφιαλτικό χαρακτήρα, αδίστακτο και γλοιώδη, χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό, στοιχεία που αποτυπώνονται εύστοχα στη μορφή και στην κίνησή του. Αντίστοιχη είναι και η σκηνική παρουσία των άλλων χαρακτήρων, που φαίνεται να έχουν χάσει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά τους και να υπηρετούν την παράνοια του πρωταγωνιστή. Αυτή η αίσθηση της απώλειας κάθε μέτρου και ανθρωπιάς αποτυπώνεται στην εκφορά του λόγου των ηθοποιών, στους υποβλητικούς φωτισμούς, καθώς και στην πολύ δυνατή μουσική και τις έντονες ηχητικές παρεμβολές. Η παράσταση χαρακτηρίζεται από μεγάλη ένταση που μπορεί να απωθήσει κάποιους θεατές, αλλά αποτελεί σκηνοθετική επιλογή, εύστοχη κατά τη γνώμη μου, για να αποδοθεί η άνοδος του τέρατος του φασισμού. Αυτός ήταν άλλωστε και ο σκοπός του συγγραφέα, να παρουσιάσει τους μηχανισμούς γένεσης και επέκτασης της φασιστικής νοοτροπίας που ισοπεδώνει κάθε ανθρώπινη αξία στο πέρασμά της.

Θεωρώ λοιπόν ότι η θεατρική παράσταση αποδίδει πολύ εύστοχα το πνεύμα του έργου του Μπρεχτ, που ήθελε να καταγγείλει τον φασισμό και τις μεθόδους του. Αυτό το μήνυμα είναι ιδιαιτέρως επίκαιρο και στην εποχή μας, στην οποία υπάρχουν απολυταρχικοί ηγέτες που αμφισβητούν κεκτημένα ανθρώπινα δικαιώματα. Στις τυραννικές μεθόδους, στην κτηνωδία, στον αμοραλισμό, και στην αλαζονεία του Αρτούρο Ούι δυστυχώς διακρίνουμε χαρακτηριστικά κάποιων σύγχρονων πολιτικών ηγετών και συνειδητοποιούμε τη διαχρονική αξία των μηνυμάτων που ήθελε να μεταδώσει ο Μπρέχτ μέσω της αφυπνιστικής θεατρικής δημιουργίας του.

Π.Γ – Α4

Η παράσταση «Μετά την Τρικυμία» έχει στόχο να μοιραστούμε τη δική μας σύνδεση με το θεατρικό αυτό έργο. Συνήθως η εντύπωσή μας μετά από μια θεατρική παράσταση εξαντλείται σε κάποιες συζητήσεις με φίλους στο φουαγιέ ή σπάνια σε κάποια συζήτηση με τους συντελεστές. Σχολιάζουμε την παράσταση κι όχι το έργο. Άραγε πώς εντυπώνεται ένα κλασικό κείμενο σήμερα στο μυαλό των θεατών του; Τι μνήμες ανασύρει και τι επιθυμίες; Συνδεόμαστε με αυτό, και πώς; Ενώ στο πρώτο μέρος αυτής της παράστασης θα παρακολουθήσουμε μια διασκευή του έργου που φωτίζει την κεντρική του υπόθεση, στο δεύτερο μέρος θα δοθεί ο χώρος να μοιραστούν, όσοι το επιθυμούν, ό,τι αναδύεται από την παράσταση. Οι προσωπικές αυτές καταθέσεις, θα αποδοθούν στη σκηνή από τους ηθοποιούς μέσα από θεατρικό αυτοσχεδιασμό.

Η ομάδα «Playback Ψ» ακονίζει και εξελίσσει το εργαλείο του άμεσου θεατρικού αυτοσχεδιασμού, μέσα από μια πορεία 19 χρόνων στο θεατρικό αυτό είδος, που ονομάζεται διεθνώς «Θέατρο Playback». Παρουσιάζει σκηνικά τις ιστορίες του κοινού, με μια θεατρική μορφή όπου ηθοποιοί, μουσικός, φωτιστής και εικαστικός αφουγκράζονται, συνεργάζονται και αυτοσχεδιάζουν πάνω στη σκηνή για κάθε ιστορία θεατή που κατατίθεται στο θέατρο. Μνήμες, λέξεις, εικόνες, χρώματα, αισθήσεις που καταθέτουν οι θεατές, αποτελούν την πρώτη ύλη για τη σκηνική αναπαράσταση. Έχοντας παίξει στο θέατρο, σε χώρους εκπαίδευσης και θεραπείας, εκατοντάδες ιστορίες ζωής που δυναμώνουν την αίσθηση της κοινότητας, οι καλλιτέχνες της ομάδας «Playback Ψ», συνδημιουργούν ένα αισθητικό αποτέλεσμα που πρώτιστα σέβεται και τιμά την κάθε αφήγηση. Στην παράσταση «Μετά την Τρικυμία», τολμά για πρώτη φορά ένα θεατρικό πειραματισμό που συνδέει το Θέατρο Playback με κάποιο θεατρικό έργο. Γιατί όμως αυτό το έργο;

Ποια είναι η υπόθεση της «Τρικυμίας»; Ο Πρόσπερο, έκπτωτος ήρωας, Δούκας του Μιλάνου, γίνεται θύμα της εξουσίας και του πολιτικού κατεστημένου κι άλλο τόσο και της δικής του αλαζονείας, της μυστικιστικής του απόσυρσης σε ένα κόσμο «μαγείας». Εξόριστος αφότου του πήραν την εξουσία, σε ένα ερημικό νησί, μαζί με τη μικρή του κόρη που συμβολίζει την ίδια του την ψυχή, θα προσπαθήσει να ξαναβρεί τον εαυτό του, να συγχωρέσει και να ξαναβρεί τη θέση του στον πραγματικό κόσμο. Για να μπορέσει να το καταφέρει αυτό, θα σκηνοθετήσει μια τρικυμία, όπου όλοι του οι εχθροί, ναυαγοί στο νησί, θα πληρώσουν για το άδικο. Αυτή η τρικυμία της προσωπικής του εκδίκησης, συντελείται «μαγικά» όπως μας λέει ο Σαίξπηρ, με τη βοήθεια ενός ξωτικού που κάνει την επιθυμία του πραγματικότητα. Εύλογα φεύγουμε από την πραγματικότητα για να φανταστούμε ότι η τρικυμία συντελείται στο μυαλό του Πρόσπερο, που χρησιμοποιεί αυτή τη μεταφορά για να λυτρωθεί από πραγματικούς εχθρούς και φανταστικούς δαίμονες.

Η δραματική μεταστροφή και η κάθαρση που συντελείται στον κεντρικό ήρωα του έργου, συμβολίζει την περιπέτεια κάθε ανθρώπου που εγκλωβίζεται σε έναν προσωπικό «μαγικό κόσμο», ακατανόητο για τους άλλους, όπου θα αντιμετωπίσει την αδικία, τη διαφορετικότητα, τον αποκλεισμό. Και ενώ οδηγείται στο περιθώριο, με το στίγμα μιας ψυχικής διαταραχής, θα καταφέρει να ξαναβρεί τον εαυτό του και το ρόλο του μέσα στη ζωή. Είναι άραγε η «Τρικυμία» μια δραματοθεραπευτική εμπειρία που κατασκευάζει ο Πρόσπερο και μαζί με αυτόν βιώνουν και οι θεατές του ή η κοινωνική θέση του συγγραφέα απέναντι σε οτιδήποτε ή οποιονδήποτε μπορεί να εξουσιάσει ή να «στοιχειώσει» ένα άτομο διαφορετικό;

Στην «Τρικυμία» του, ο Σαίξπηρ μιλάει για τη μαγεία της θεατρικής τέχνης, τις ομορφιές και τις παγίδες που στήνει. Με πρωταγωνιστή το χιούμορ, ως αμυντικό μηχανισμό, αποφόρτιση και κοινωνική σάτιρα, έρχονται στην επιφάνεια της «Τρικυμίας» η εξουσία και η νομιμότητα σε αντιδιαστολή με τη διαπλοκή και τη διαφθορά, η γνώση ως μοχλός επιβίωσης και εξέλιξης, η φαντασία ως δύναμη μεταμόρφωσης και αλλαγής, η δύναμη της πατρικής αγάπης, η φαντασίωση του ιδανικού έρωτα, η λύτρωση μέσα από την αποδοχή και τη συγχώρεση.

Στο πρώτο μέρος της παράστασης «Μετά την Τρικυμία», παίζεται το έργο σε διασκευή για μια ομάδα πέντε ηθοποιών που υποδύονται πολλαπλούς ρόλους και έναν επί σκηνής μουσικό, που παράγει πρωτότυπη μουσική σύνθεση. Έπειτα από ένα μικρό διάλειμμα, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να μοιραστούν, με συντονιστή το σκηνοθέτη της παράστασης, προσωπικές τους ιστορίες που αναδύθηκαν με αφορμή το θεατρικό έργο, ενώ οι καλλιτέχνες της ομάδας μετατρέπονται σε ηθοποιούς του «Playback» και αποδίδουν με αυτοσχεδιασμό τις ιστορίες των θεατών. Έτσι το έργο του Σαίξπηρ σκοπεύει να γίνει μια συμμετοχική καλλιτεχνική δημιουργία.

Η συμπερίληψη στο κοινό θεατών με κάποια ψυχική διαταραχή, μπορεί να πλουτίσει, να αποστιγματίσει την ψυχική διαταραχή και να χαράξει ένα δρόμο κοινής συνειδητοποίησης, που μας φέρνει αντιμέτωπους με την κοινή ανθρώπινη μοίρα απέναντι στην υγεία και τη φθορά. Αυτή τη διαλεκτική μπορούμε να τη διακρίνουμε μέσα από τις γραμμές του έργου του Σαίξπηρ, ο οποίος, με μια δαιμονική συγγραφική μαεστρία, οδηγεί τους θεατές από την τρικυμία στη γαλήνη, από την απόγνωση στο φως. Κάθε παράσταση προσδοκά να είναι μια ακόμη ενισχυτική εμπειρία ψυχικής ανθεκτικότητας για το κοινό που συμμετέχει σε αυτήν. Συνολικά, η θεατρική αυτή εμπειρία σκοπεύει να αποτελέσει μια εμπειρία αποστιγματισμού της ψυχικής ασθένειας, ενθάρρυνσης της καλλιτεχνικής έμπνευσης και ενίσχυσης της ελπίδας για όλους τους θεατές.

Η «Τρικυμία», ένα θεατρικό έργο ανοικτό σε ερμηνείες, που πραγματεύεται το μεταίχμιο υλικού κόσμου και ψευδαίσθησης, θα αποτελέσει μια εμπειρία κοινωνικής συμμετοχής και αποδοχής, φωτίζοντας το συνεχές ανάμεσα στην πραγματικότητα, τη φαντασία και τη φαντασίωση, που υπάρχει μέσα σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. «Μετά από την Τρικυμία» αναδύεται η αξία του κλασικού κειμένου στη διαλεκτική του σύγχρονου ανθρώπου και η ψυχολογική του διάσταση ως όχημα κοινωνικού και προσωπικού αναστοχασμού.΄΄

https://palmos.info/meta-thn-trikymia/

Ο άνθρωπος απ’ το Παντόλσκ αποτελεί μια ενοχλητική σάτιρα με καφκικές αναφορές, που θέτει εν αμφιβόλω την κυρίαρχη κουλτούρα της εποχής μας, η οποία επιβάλλει να αντλούμε ευχαρίστηση απ’ ό,τι μας περιβάλλει, να έχουμε υποχρεωτικά θετική ενέργεια, να ζούμε μια ζωή με νόημα. Την ίδια στιγμή το έργο χτυπάει ένα καμπανάκι κινδύνου για το πώς οι μηχανισμοί καταστολής χρησιμοποιούν τους πλέον ευφάνταστους και εκλεπτυσμένους τρόπους για να οδηγήσουν τελικά τον πολίτη στην… αυτοκαταστολή.

Ο Ντμίτρι Ντανίλοφ (1969), είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και ποιητής με αρκετά βραβεία στο βιογραφικό του. Έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο με τον Άνθρωπο απ’ το Παντόλσκ, που του εξασφάλισε το σημαντικότερο θεατρικό βραβείο της Ρωσίας, τη Χρυσή Μάσκα, το 2018.»

https://www.n-t.gr/el/events/Man_from_Pandolsk_Kivotos