Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο του σπουδαίου Γερμανού αντιναζιστή συγγραφέα, σκηνοθέτη και ποιητή Μπέρτολτ Μπρέχτ, που γράφτηκε το 1941. Αποτελεί μία αλληγορία για την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία, αλλά η ιστορία τοποθετείται στο Σικάγο του μεσοπολέμου μετά το κραχ και την οικονομική κρίση στην Αμερική. Εμπνέεται από τη δράση των συμμοριών εκείνη την περίοδο και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο Αρτούρο Ούι, είναι η προσωποποίηση του απόλυτου κακού, ένας γκάνγκστερ της εποχής που δεν διστάζει να εκμεταλλευτεί τη γενική ανέχεια και απελπισία, χρησιμοποιώντας όλα τα αθέμιτα μέσα για να χειραγωγήσει το πλήθος και να ανέλθει στην εξουσία. Είναι προφανές ότι ο Μπρεχτ μέσα από αυτήν την ιστορία δημιουργεί μία παραβολή για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, αλλά και κάθε ολοκληρωτικού καθεστώτος ή απολυταρχικού ηγέτη, γι” αυτό και το έργο έχει διαχρονικό ενδιαφέρον και επίκαιρο θέμα που αγγίζει το σύγχρονο κοινό.
Το έργο έχει στοιχεία μαύρης κωμωδίας, καθώς οι χαρακτήρες έχουν ακραία και γκροτέσκο χαρακτηριστικά. Ο Αρτούρο Ούι στη θεατρική του απόδοση από τον ηθοποιό Γιώργο Χρυσοστόμου είναι μία αξέχαστη μορφή που εκπροσωπεί τα πιο ταπεινά ένστικτα και την ακραία ανηθικότητα. Η ερμηνεία του ηθοποιού με τη σκηνοθετική γραμμή του Άρη Μπινιάρη δημιουργεί έναν εφιαλτικό χαρακτήρα, αδίστακτο και γλοιώδη, χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό, στοιχεία που αποτυπώνονται εύστοχα στη μορφή και στην κίνησή του. Αντίστοιχη είναι και η σκηνική παρουσία των άλλων χαρακτήρων, που φαίνεται να έχουν χάσει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά τους και να υπηρετούν την παράνοια του πρωταγωνιστή. Αυτή η αίσθηση της απώλειας κάθε μέτρου και ανθρωπιάς αποτυπώνεται στην εκφορά του λόγου των ηθοποιών, στους υποβλητικούς φωτισμούς, καθώς και στην πολύ δυνατή μουσική και τις έντονες ηχητικές παρεμβολές. Η παράσταση χαρακτηρίζεται από μεγάλη ένταση που μπορεί να απωθήσει κάποιους θεατές, αλλά αποτελεί σκηνοθετική επιλογή, εύστοχη κατά τη γνώμη μου, για να αποδοθεί η άνοδος του τέρατος του φασισμού. Αυτός ήταν άλλωστε και ο σκοπός του συγγραφέα, να παρουσιάσει τους μηχανισμούς γένεσης και επέκτασης της φασιστικής νοοτροπίας που ισοπεδώνει κάθε ανθρώπινη αξία στο πέρασμά της.
Θεωρώ λοιπόν ότι η θεατρική παράσταση αποδίδει πολύ εύστοχα το πνεύμα του έργου του Μπρεχτ, που ήθελε να καταγγείλει τον φασισμό και τις μεθόδους του. Αυτό το μήνυμα είναι ιδιαιτέρως επίκαιρο και στην εποχή μας, στην οποία υπάρχουν απολυταρχικοί ηγέτες που αμφισβητούν κεκτημένα ανθρώπινα δικαιώματα. Στις τυραννικές μεθόδους, στην κτηνωδία, στον αμοραλισμό, και στην αλαζονεία του Αρτούρο Ούι δυστυχώς διακρίνουμε χαρακτηριστικά κάποιων σύγχρονων πολιτικών ηγετών και συνειδητοποιούμε τη διαχρονική αξία των μηνυμάτων που ήθελε να μεταδώσει ο Μπρέχτ μέσω της αφυπνιστικής θεατρικής δημιουργίας του.
