Η Μαλεσίνα του χθες  μέσα από τα μάτια της  Αλεξάνδρας Κουρούτη

«Η συνέντευξη που ακολουθεί είναι  μια προσπάθεια προσέγγισης της πρόσφατης ιστορίας μας . Συγκεκριμένα καταγράφεται ένας διάλογος που γεφυρώνει το χθες με το σήμερα. Η μαρτυρία της  γιαγιάς μου δεν είναι μόνο μια πηγή πληροφοριών, αλλά ένα μάθημα ζωής για το πώς η δύναμη της ψυχής υπερνικά τις δυσκολίες της ιστορίας.»

 Πώς ήταν το σπίτι που μεγαλώσατε στη Μαλεσίνα;

Το σπίτι ήταν μικρό ,πέτρινο  με κεραμίδια και μικρά παράθυρα. Είχε λίγα δωμάτια , μια κουζίνα  με τζάκι  , όπου εκεί περνούσε  όλη  η οικογένεια τις περισσότερες  ώρες , και μια μικρή αυλή. Δεν υπήρχε μπάνιο  μέσα στο σπίτι  και το νερό το κουβαλούσαμε  από τη βρύση. Το χειμώνα ζεσταινόμασταν  με τη φωτιά  και το βράδυ  φωτιζόμασταν με λάμπες πετρελαίου.

Ποιες ήταν οι δουλειές που έπρεπε να κάνετε ως παιδιά;

Από μικρά παιδιά βοηθούσαμε  στις δουλειές του  σπιτιού και στα χωράφια .Τα κορίτσια  βοηθούσανε περισσότερο  στο σπίτι , ζύμωναν το ψωμί , μαγείρευαν  , καθάριζαν  και τα αγόρια στις αγροτικές εργασίες . Τάιζαν τα ζώα  , πότιζαν  τα φυτά , μάζευαν τις ελιές  , έφερναν ξύλα  και νερό.

Ποιο ήταν το αγαπημένο σας παραδοσιακό φαγητό της Μαλεσίνας ;

Το  αγαπημένο μου  φαγητό ήταν οι πίτες  και το ζυμωτό ψωμί  που ψήνονταν στον ξυλόφουρνο  , καθώς και τα λαδερά  φαγητά στη φωτιά  τα οποία  είχαν υπέροχη γεύση.

Σε ποιο σχολείο πηγαίνατε και πώς ήταν η τάξη σας;

Πήγαινα στο Δημοτικό σχολείο Μαλεσίνας , το οποίο είχε δύο τάξεις  με λίγα παιδιά  και είχαμε  έναν δάσκαλο  για όλα τα μαθήματα. Καθόμασταν  σε ξύλινα θρανία  και υπήρχε πειθαρχία και σεβασμός.

Πώς γιορτάζατε τα πανηγύρια στη Μαλεσίνα ;

Στο πανηγύρι των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης  μαζευόταν  όλο το χωριό .Υπήρχε μουσική , παραδοσιακοί χοροί  , φαγητό  και τραγούδι. Ήταν μεγάλη χαρά για όλους.

Τι υπήρχε παλιά στη θέση των σημερινών κτιρίων ή της πλατείας ;

Στη  θέση των σημερινών κτιρίων και της πλατείας υπήρχαν αλάνες  , χωράφια  και λίγα σπίτια. Στην πλατεία  υπήρχαν  δύο καφενεδάκια  που σύχναζαν  οι ηλικιωμένοι  άνδρες  και περνούσαν την ώρα τους.

Τι δουλειές έκαναν οι περισσότεροι άνθρωποι στο χωριό τότε; Υπήρχαν επαγγέλματα που δεν υπάρχουν σήμερα και ποια;

Οι περισσότεροι  ήταν αγρότες και ψαράδες και κτηνοτρόφοι. Υπήρχαν και επαγγέλματα όπως ο γαλατάς  , ο πραματευτής , ο γανωματής  , ο πεταλωτής και ο τσαγκάρης , τα οποία δεν υπάρχουν σήμερα.

 Ποιο είναι το πιο ευχάριστο και ποιο το πιο δυσάρεστο  γεγονός που θυμάστε να συνέβη στη Μαλεσίνα;

Το  πιο ευχάριστο γεγονός  που θυμάμαι  είναι όταν ήρθε το ηλεκτρικό ρεύμα  στη Μαλεσίνα. Μέχρι τότε φωτιζόμασταν  με το λυχνάρι και τις λάμπες πετρελαίου. Όταν μπήκε το ρεύμα  άλλαξε η καθημερινότητά μας , φωτίστηκαν τα σπίτια μας  , αποκτήσαμε ηλεκτρικές συσκευές  και η ζωή έγινε πιο εύκολη  και πιο άνετη .

Το  πιο δυσάρεστο  γεγονός ήταν ο μεγάλος σεισμός του 1981. Εκείνες τις μέρες  φοβηθήκαμε πολύ  και για αρκετό καιρό κοιμόμασταν έξω από τα σπίτια μας , σε σκηνές , γιατί υπήρχε  ανησυχία  για μετασεισμούς . Ήταν μια δύσκολη και τρομακτική εμπειρία  που δε θα ξεχάσω ποτέ .

Θυμάστε πώς χτίστηκε η μεγάλη εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης;   Ισχύει ότι οι εργασίες δεν σταμάτησαν ούτε κατά τη διάρκεια του πολέμου;

Η εκκλησία χτίστηκε με πολύ κόπο  από τους κατοίκους της Μαλεσίνας . Όλοι βοηθούσαν εθελοντικά , είτε με εργασία  είτε με χρήματα και υλικά . Ακόμα και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Και εγώ η ίδια  έχω προσφέρει  ως δωρεά  την εικόνα του αγίου Νικολάου  η οποία βρίσκεται στο τέμπλο της μονής  . Είναι κάτι που γεμίζει χαρά  και συγκίνηση .

Τι ιστορίες έχετε ακούσει ή ζήσει από τα χρόνια της Κατοχής ;

Τα χρόνια της Κατοχής  ήταν πολύ δύσκολα  με πείνα , φόβο και μεγάλες στερήσεις. Παρ’ όλα αυτά οι άνθρωποι προσπαθούσαν να  βοηθούν  ο ένας τον άλλο  όσο μπορούσαν. Οι γυναίκες του χωριού έπλεκαν μάλλινες κάλτσες  και φανελάκια  και τα έστελναν  στους στρατιώτες  και σε όσους  είχαν ανάγκη.  Οι καλόγεροι του Μοναστηριού του αγίου Γεωργίου μάζευαν τα παιδιά  και τους μάθαιναν γράμματα  ώστε να μη σταματήσει η μόρφωση ακόμα και στις  δύσκολες εκείνες μέρες .

Πώς άλλαξε η ζωή στη Μαλεσίνα όταν άνοιξε το εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ;

Όταν  άνοιξε το εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ , η ζωή στη Μαλεσίνα  άλλαξε σημαντικά.  Πολλοί κάτοικοι βρήκαν δουλειά  και απόκτησαν σταθερό εισόδημα, κάτι που έφερε  περισσότερη  άνεση στα σπίτια τους και έκανε τη ζωή των οικογενειών πιο εύκολη.  

Πώς γινόταν ένας παραδοσιακός γάμος στη Μαλεσίνα; Υπήρχαν ιδιαίτερα έθιμα ;

Ο γάμος στη Μαλεσίνα  ήταν ένα γεγονός  που κρατούσε  μέρες και ετοιμαζόταν  με πολύ  κόπο .Ξεκινούσε μια εβδομάδα  πριν : πλέναμε  τα προικιά , τα σιδερώναμε  και τα εκθέταμε στο σπίτι της νύφης για να τα δουν οι συγγενείς και οι φίλοι. Την Πέμπτη γινόταν το ζύμωμα του ψωμιού , της πέτας , που θα χρησιμοποιούνταν στον γάμο  και το στρώσιμο του κρεβατιού . Στόλιζαν το κρεβάτι με τραγούδια και ευχές  για καλή τύχη και ευτυχία . Πάνω στο κρεβάτι  έριχναν ρύζι , νομίσματα ( συνήθως λίρες ) κι έβαζαν ένα μικρό αγόρι για να είναι γόνιμος  και τυχερός ο γάμος . Το Σάββατο  στο σπίτι της νύφης  γινόταν ο χορός των κοριτσιών με τραγούδια , παραδοσιακούς χορούς μέσα σε μια χαρούμενη και γιορτινή ατμόσφαιρα. Την  Κυριακή το πρωί ο γαμπρός  πήγαινε στο σπίτι της νύφης  και έπαιρνε τα προικιά  , φορτώνοντας τα  στα αμάξια. Το μεσημέρι γινόταν  το μυστήριο στην εκκλησία . Οι συγγενείς συνόδευαν τη νύφη με  παραδοσιακή μουσική  , τραγούδια και  όργανα. Μετά τον γάμο ακολουθούσε μεγάλο γλέντι  με φαγητό , κρασί  , χορό και τραγούδι  που κρατούσε μέχρι το πρωί . Όλο το χωριό  συμμετείχε στη χαρά  του ζευγαριού  , γιατί τότε οι άνθρωποι ήταν πιο δεμένοι  μεταξύ τους  και οι γάμοι ήταν πραγματικές γιορτές .

 

Τελειώνοντας τι είναι αυτό που αγαπάτε περισσότερο στη Μαλεσίνα και τι θέλετε να μη ξεχάσει ποτέ η δική μου γενιά;

Αγαπώ την απλότητα , τη γειτονιά  και το ότι όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους . Θέλω  η νέα γενιά  να μην ξεχάσει τις παραδόσεις , την ιστορία του τόπου, τα ήθη και τα έθιμα.

 

«Ευχαριστούμε θερμά την κυρία Αλεξάνδρα Κουρούτη  για τον χρόνο της και τις πολύτιμες πληροφορίες που μοιράστηκε μαζί μας ,  ήταν πολύ ενδιαφέροντα όσα  μας  είπε .Μας βοήθησε  να δούμε τα πράγματα από μια άλλη οπτική. Μας  εντυπωσίασε ιδιαίτερα η αντίθεση ανάμεσα στη δική μας  σχολική καθημερινότητα και τις δικές της αναμνήσεις, όπου η πρόσβαση στη γνώση ήταν ένας καθημερινός αγώνας, γεμάτος όμως σεβασμό και θέληση.

Επιπλέον συνειδητοποιήσαμε  την αξία των εθίμων που κρατούσαν τις κοινότητες ενωμένες και έδιναν χρώμα στη ζωή των ανθρώπων.

Τέλος εκφράζουμε    μια βαθιά αίσθηση σεβασμού και τη βεβαιότητα ότι οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων είναι ένας θησαυρός που οφείλουμε να διαφυλάξουμε».

Οι μαθητές και οι μαθήτριες της ΣΤ’1 τάξης

Επιμέλεια άρθρου: Λουκάς Κουρούτης ,  μαθητής ΣΤ’1 τάξης