Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς ζούσαν οι άνθρωποι στο χωριό πριν από πολλά χρόνια, όταν δεν υπήρχαν βρύσες μέσα στα σπίτια; Σήμερα θα ταξιδέψουμε στη Μαλεσίνα για να γνωρίσουμε δύο πολύ ξεχωριστά σημεία που κρύβουν ιστορία, αλλά και… λίγη μαγεία!

Η Βρύση του Μαχαλά είναι ένα παλιό και σημαντικό σημείο της Μαλεσίνα. Βρίσκεται κοντά στην κωμόπολη και για πολλά χρόνια αποτελούσε βασική πηγή νερού για τους κατοίκους.

Παλαιότερα, όταν δεν υπήρχε οργανωμένο δίκτυο ύδρευσης, οι άνθρωποι πήγαιναν καθημερινά στη βρύση για να γεμίσουν στάμνες και δοχεία με νερό. Εκεί συναντιούνταν, συζητούσαν και αντάλλασσαν νέα, γι’ αυτό η βρύση ήταν και χώρος κοινωνικής ζωής.

Το τρεχούμενο νερό προερχόταν από φυσική πηγή και θεωρούνταν καθαρό και δροσερό.

Η Βρύση του Μαχαλά στη Μαλεσίνα δεν ήταν μόνο πηγή νερού, αλλά και τόπος γεμάτος ιστορίες και φαντασία. Οι παλιοί κάτοικοι διηγούνταν πως κοντά στη βρύση εμφανίζονταν νεράιδες, ιδιαίτερα τα βράδια ή τις νύχτες με φεγγάρι.

Σύμφωνα με τους θρύλους, οι νεράιδες ζούσαν κοντά σε πηγές και καθαρά νερά. Έλεγαν πως χόρευαν γύρω από τη βρύση και πως όποιος τις έβλεπε έπρεπε να είναι προσεκτικός, γιατί μπορούσαν να τον μαγέψουν. Για αυτό οι μεγαλύτεροι συμβούλευαν τα παιδιά να μην πηγαίνουν μόνα τους στη βρύση αργά το βράδυ.

Οι ιστορίες αυτές περνούσαν από γενιά σε γενιά και έκαναν τη βρύση ακόμη πιο ξεχωριστή. Οι θρύλοι με τις νεράιδες δείχνουν πώς οι άνθρωποι στο παρελθόν συνέδεαν τη φύση με το μυστήριο και τη φαντασία, δίνοντας μαγικό χαρακτήρα σε απλά αλλά σημαντικά μέρη της καθημερινής ζωής.

Σήμερα, η Βρύση του Μαχαλά αποτελεί ιστορικό και πολιτιστικό στοιχείο της Μαλεσίνας. Θυμίζει τον παλιό τρόπο ζωής και τη σημασία που είχε το νερό στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Η βρύση του « Καλόγερου »

Κοντά στο μοναστήρι του αγίου Γεωργίου  υπάρχουν πολλά κτήματα που ανήκουν σ’ αυτό .Οι καλόγεροι που ζούσαν παλιά στο μοναστήρι  ασχολούνταν με τις γεωργικές  δουλειές , δηλαδή άνοιγαν χωράφια , έσπερναν , θέριζαν, φύτευαν ελιές  , μποστάνια και κλήματα. Όλα αυτά ήθελαν  πότισμα.

Από το βουνό κατέβαινε το νερό μιας πηγής  και οι καλόγεροι είχαν φτιάξει ένα πηγάδι  και μια μεγάλη  γούρνα  όπου κατέληγε το νερό . Από εκεί  έπαιρναν νερό  και πότιζαν τα χωράφια τους . Αργότερα  ένας καλόγερος  στο σημείο  που ανάβλυζε το νερό  έφτιαξε  μια γούρνα πέτρινη  για να σταματούν οι περαστικοί  να ξεδιψούν  οι ίδιοι , αλλά και να ποτίζουν τα ζώα τους .

Έτσι δόθηκε η ονομασία «Βρύση του Καλόγερου».

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή   ονομάστηκε  έτσι  γιατί λένε ότι στη  βρύση αυτή εμφανιζόταν ένας καλόγερος   που δεν έπρεπε να του μιλήσεις  καθώς υπήρχε ο θρύλος ότι ήταν δαίμονας . Μάλιστα λένε ότι  μια γυναίκα  που είχε πάει εκεί για να ποτίσει τα άλογά   της  άκουσε ένα βουητό  , φύσηξε δυνατός άνεμος  και  εμφανίστηκε ο καλόγερος .Αυτός της μίλησε   όμως η γυναίκα έντρομη   πήρε τα άλογα και γύρισε στο χωριό . Για έναν μήνα  δε μιλούσε  ,είχα χάσει τη φωνή της ,  αλλά μετά  έγινε καλά  και αποκάλυψε αυτό που της είχε συμβεί .

Σήμερα, αυτές οι βρύσες είναι πολιτιστικοί θησαυροί. Μας θυμίζουν πόσο πολύτιμο είναι το νερό και πώς η φαντασία των ανθρώπων έδινε έναν μαγικό χαρακτήρα στην καθημερινότητά τους.

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε μπροστά σε μια παλιά πέτρινη βρύση, κλείστε τα μάτια… ίσως ακούσετε τον απόηχο ενός χορού από νεράιδες!

Επιμέλεια άρθρου: Ανέστη Βασιλική του Δημητρίου  μαθήτρια  ΣΤ’1 τάξης