• Αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης της Ανώτατης Εκπαίδευσης στο ύψος των αναγκών. Πρόσληψη μόνιμου και σταθερού εκπαιδευτικού προσωπικού. Ανάπτυξη υποδομών με ευθύνη του κράτους για την εκπαιδευτική διαδικασία, αίθουσες, εργαστήρια και σύγχρονο εργαστηριακό εξοπλισμό, βιβλιοθήκες σε όλες τις σχολές.
• Το πτυχίο να αποτελεί τη μόνη προϋπόθεση για πλήρη πρόσβαση στο επάγγελμα. Όλη η απαραίτητη γνώση για την άσκηση του επαγγέλματος να δίνεται μέσα στο πτυχίο.
• Δωρεάν σπουδές για όλους τους φοιτητές. Δωρεάν σίτιση, στέγαση, μετακινήσεις, βιβλία, αναλώσιμα, φοιτητικό internet. Κατάργηση κάθε είδους διδάκτρων.
• Την κατάργηση της πανεπιστημιακής αστυνομίας.
• Κανένας φοιτητής να μη μείνει χωρίς στέγη, 300 ευρώ μηνιαία επιδότηση για όλους τους φοιτητές που νοικιάζουν. Πλαφόν στις τιμές των ενοικίων. Αξιοποίηση αδιάθετων διαμερισμάτων και ξενοδοχείων για τη δωρεάν στέγαση όσων έχουν ανάγκη. Να αξιοποιηθεί η περιουσία των Ιδρυμάτων και του Δημοσίου, των Δήμων και Περιφερειών για δημιουργία νέων εστιών στην ευθύνη του κράτους, χωρίς ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημοσίου Ιδιωτικού Τομέα) και ενοίκια. Επισκευή και ανακαίνιση όλων των παλιών εστιών με κρατική δαπάνη.

Ας αρχίσουμε ξεκαθαρίζοντας το γεγονός πως οι σχολικές καταλήψεις δεν είναι νόμιμες ούτε κατοχυρώνονται νομοθετικά, αν και προσωπικά πιστεύω πως θα έπρεπε. Οι καταλήψεις αποτελούν έναν τρόπο αγωνιστικής έκφρασης του μαθητικού κινήματος και όταν πραγματοποιούνται «σωστά» δηλαδή με σοβαρά αιτήματα ψηφισμένα από τα μαθητικά αντιπροσωπευτικά σώματα τότε θα έπρεπε να αποτελούν αναπόσπαστο μαθητικό δικαίωμα. Δεν θεωρώ πως η κατάληψη αντικαθιστά τον διάλογο μεταξύ των μαθητών και των καθηγητών, των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης ή του Υπουργείου Παιδείας αλλά αποτελεί ένα μέσο αγώνα των μαθητών που εφόσον πραγματοποιείτε με ευρεία συναίνεση θα έπρεπε να είναι νόμιμο.

Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται άτομα, συχνά εκτός του εκπαιδευτικού χώρου, που πιστεύουν πως η κατάληψη είναι «μια δικαιολογία για να χάνουμε μάθημα και για να πραγματοποιούνται βανδαλισμοί» καλώντας την επιβολή του νόμου και την απαγόρευση των καταλήψεων. Αν και σε ένα βαθμό ισχύει ότι κάποιες καταλήψεις γίνονται δίχως αρκετά σημαντικά, ψηφισμένα αιτήματα ή ότι σε κάποιες καταλήψεις πραγματοποιείτε ζημία της σχολικής περιουσίας αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι αποτελούν ένα σημαντικό εργαλείο «στα χέρια» της πλειοψηφίας της μαθητικής κοινότητας που το χρησιμοποιεί για την προώθηση των αιτημάτων της. Η σκόπιμη φθορά της σχολικής περιουσίας σε περιπτώσεις καταλήψεων αποτελεί ένα κατακριτέο γεγονός που υποβαθμίζει συνολικά τον θεσμό της κατάληψης και κατά επέκταση το δικαίωμα σε αυτήν και για αυτό καμία κατάληψη που αποσκοπεί «στην καταστροφή» δεν πρέπει να είναι αποδεκτή από την ίδια την μαθητική κοινότητα. Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που οι μαθητές οργανώθηκαν πανελλαδικά, κυρίως μέσα από την Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών Αθήνας, συντονίστηκαν και μαζικά αγωνιστήκαν με πολύμορφες δράσεις συμπεριλαμβανομένης της κατάληψης για τα δίκαια αιτήματά τους, όπως η κατάργηση της Τράπεζας Θεμάτων, δίχως να προκαλέσουν υλικές φθορές. Δίχως τις καταλήψεις οι μαθητές «περιορίζονται» στην λογική της αναμονής και της απραγίας, οι μαζικές καταλήψεις μπορούν να ασκήσουν πίεση και αυτό έχει αποδειχθεί και στο παρελθόν όταν μέσα από τους συλλογικούς αγώνες τους οι μαθητές καθυστέρησαν την εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων.

Ασχέτως πάντως με την προσωπική άποψη του καθενός το τελευταίο διάστημα εντείνετε το κλίμα καταστολής των καταλήψεων με το στήσιμο «μαθητοδικείων». Στο Αγρίνιο στις 16 Μαΐου το μονομελές δικαστήριο ανηλίκων βρήκε ένοχους 9 μαθητές με την κατηγορία «της διατάραξης λειτουργίας υπηρεσίας άπαξ και κατ’ εξακολούθηση», δηλαδή με την κατηγορία της σχολικής κατάληψης – παρόλο που δεν προκλήθηκε καμία υλική ζημία. Είναι από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο, «μαθητοδικείο» που στήνετε με σκοπό τον εκφοβισμό των μαθητών και την καταστολή των μαθητικών αγώνων, περαιτέρω έρχεται σε μία εποχή που η «τρομοκρατία του webex» σε περίπτωση καταλήψεων και νόμοι όπως η πανεπιστημιακή αστυνομία εντείνουν την καταστολή τόσο στην δευτεροβάθμια όσο και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τα παραπάνω όμως δεν πρέπει να μας αποθαρρύνουν αλλά να μας πεισμώνουν και να αποτελούν απόδειξη πως οι καταλήψεις μας και οι αγώνες μας δεν πάνε απρόσεκτοι αλλά καταπολεμούνται. Δεν πρέπει να αφήσουμε την καταστολή να περάσει, ενωμένοι μπορούμε να αφήσουμε τα «μαθητοδικεία» τους και την «τρομοκρατία του webex» στα χαρτιά!

Σκοπός της πανεπιστημιακής αστυνομίας σύμφωνα με την κυβέρνηση είναι η προστασία των φοιτητών εντός των πανεπιστημίων. Η πλειοψηφία των φοιτητών όμως δηλώνει κατά της πανεπιστημιακής αστυνομίας και αυτό φαίνεται από τα μεγάλα πανελλαδικά συλλαλητήρια αλλά και από τους μεγάλους αγώνες των φοιτητών, όπως αυτός στην πανεπιστημιούπολη, που απέτρεψε την πανεπιστημιακή αστυνομία με συνοδεία των ΜΑΤ να εισέλθει στις σχολές τους – καθώς θεωρούν πως η πανεπιστημιακή αστυνομία αποτελεί μέτρο καταστολής των φοιτητικών αγώνων και κάθε φωνή αντίθεσης, καταργεί το ακαδημαϊκό άσυλό, δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των φοιτητών (δωρεάν στέγαση, αναβάθμιση των εγκαταστάσεων κλπ), καταπατάει το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων και αποτελεί αστυνομοκρατία.

Σε πρώτο στάδιο η πανεπιστημιακή αστυνομία προσπάθησε να εγκατασταθεί με την συνοδεία των ΜΑΤ και της ΟΠΚΕ εντός του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου αλλά απέτυχε όταν οι φοιτητικοί σύλλογοι συγκεντρώθηκαν στην είσοδο της σχολής αποκλείοντας την είσοδο. Ακολούθησαν επεισόδια μεταξύ των φοιτητών και διμοιριών των ΜΑΤ όταν προσπάθησαν να απωθήσουν τους φοιτητές από την είσοδο, δίχως επιτυχία. Με το ίδιο μοτίβο συνοδείας και προστασίας από ΜΑΤ και ΟΠΚΕ το επόμενο διάστημα η πανεπιστημιακή αστυνομία κατάφερε να πραγματοποιήσει κάποιες περιπόλους εντός του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης πρώτού απωθηθούν από τους φοιτητικούς συλλόγους.

Καθόλη την διάρκεια της προσπάθειας εγκαθίδρυσης της πανεπιστημιακής αστυνομίας, υπήρχαν περιστατικά αστυνομικής βίας και αρκετές προσαγωγές φοιτητών. Συγκεκριμένα στο ΑΠΘ με εκτεταμένη χρήση χημικών διαλύθηκε συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου που πραγματοποιούταν μετά από φοιτητική πορεία κατά της πανεπιστημιακής αστυνομίας ως συμπαράσταση στον αγώνα των φοιτητών. Περαιτέρω, οι πανελλαδικές πορείες των φοιτητών αντιμετωπίστηκαν με βίαιη καταστολή, αρκετούς τραυματίες και μια πληθώρα προσαγωγών.

Μέχρι σήμερα οι αγώνες των φοιτητών έχουν αφήσει την πανεπιστημιακή αστυνομία στα χαρτιά αποτρέποντας την ευρεία υλοποίησή της, με την κυβέρνηση όμως να μην την ανακαλεί.

Για να έχουμε μια πλήρη εικόνα του πως φτάσαμε στο σημερινό δυστοπικό τοπίο, πρέπει να αρχίσουμε την ανάλυσή μας από την Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ) και πιο συγκεκριμένα από την ανατροπή της το 1991. Η Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία αποτελούσε κομμάτι της ΕΣΣΔ και όταν αυτή το 1991 διαλύθηκε, έγινε ανεξάρτητη χώρα όπως αρκετές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Η Ουκρανία διαιρεμένη μεταξύ «φιλοδυτικών» και «φιλορωσικών» δυνάμεων βίωσε αναταραχές και ξένη επιρροή, όπως η υποκινούμενη από τις ΗΠΑ και την ΕΕ ανατροπή της φιλορωσικής κυβέρνησης Γιανουκόβιτς το 2014, όταν η κυβέρνηση αρνήθηκε να υπογράψει συμφωνία «πολιτικής σύνδεσης και ελεύθερου εμπορίου» με την Ευρώπη και την εισβολή της Ρωσίας στην Κριμαία ως «απάντηση» στο πραξικόπημα τον ίδιο χρόνο.

Για να κατανοήσουμε όμως την σημερινή κλιμάκωση των ανταγωνισμών ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και Ρωσίας στην περιοχή της Ουκρανίας πρέπει να εντοπίσουμε τις αιτίες του πολέμου. Η Ουκρανία αποτελεί μια χώρα με πολλές πλουτοπαραγωγικές πηγές, με τεράστιες εξαγωγές πρώτων υλών, με μεγάλη εξορυκτική βιομηχανία καθώς και μια χώρα με σημαντική γεωπολιτική θέση, έχοντας στην κατοχή της αγωγούς φυσικού αερίου που ενώνουν την Ευρώπη με την Ρωσία. Συνεπώς, ο έλεγχος της Ουκρανίας είναι οικονομικά κερδοφόρος και στρατιωτικά σημαντικός και για τις «2 πλευρές».

Ο σημερινός πόλεμος είναι αποτέλεσμα της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία με πρόσχημα την απελευθέρωση των περιοχών του Ντονμπάς, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ, που λίγες μέρες πριν την εισβολή αναγνώρισε ως αυτόνομες. Η αλήθεια είναι πως αυτές οι περιοχές στην πράξη αποτελούσαν αυτόνομα κρατίδια από το 2014 που με την υποστήριξη της Ρωσίας επαναστάτησαν εν μέσω των αναταραχών της ανατροπής της κυβέρνησης Γιανούκοβιτς. Τα κρατίδια αυτά βρίσκονταν σε μια μόνιμη κατάσταση πολέμου, με την Ουκρανία να χρηματοδοτεί ναζιστικά τάγματα όπως το Αζόφ για την καταπολέμησή τους και την Ρωσία να χρηματοδοτεί και να υποστηρίζει τα αυτόνομα κρατίδια.

Ο σημερινός πόλεμος δεν είναι πάρα αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και Ρωσίας που μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες για ολόκληρο τον κόσμο, από τον ουκρανικό και ρωσικό λαό έως τον ελληνικό. Το μήνυμά μας πρέπει να είναι ένα, η ειρήνη – «Δύση» και Ρωσία είναι το ίδιο υπεύθυνοι για τον πόλεμο διότι διαχρονικά επεμβαίνουν στην Ουκρανία για τα δικά τους συμφέροντα.