Αλήθεια, τι πιο άδικο από τον έρωτα;

Ποιος, άραγε, θα κάνει τη καρδιά του πέτρα και θα συνεχίσει,

και ποιος θα προσπαθεί μάταια να τη μαζέψει, θρυμματισμένη;

Ποιος θα συνεχίσει την αιώνια περιπλάνηση του Οδυσσέα στις δικές του θάλασσες,

και ποιος, σαν άλλη Πηνελόπη, θα υφαίνει χωρίς τελειωμό ένα φόρεμα, περιμένοντας τη κλωστή να τελειώσει;

Ποιος θα μπει με βήμα σθεναρό στο τρένο, τον έρωτα να ξαναβρεί,

και ποιος, μια ζωή καρτερώντας το, θα χάσει τη ζωή του στον λάθος σταθμό;

Ποιος θα δει από ψηλά ένα περιστέρι να του φέρνει ένα τριαντάφυλλο

και ποιος το πρωί που θα ξυπνήσει θα το δει νεκρό στη πόρτα του;

Ποιος θα μείνει με τις γλυκές αναμνήσεις και θα χαμογελά,

και ποιος αυτό το χαμόγελο θα πασχίζει να λησμονήσει, μα οι αναμνήσεις θα βαραίνουν πάντα τη ψυχή του;

Άδικο πράγμα ο έρωτας.

Σε κατατρώει.