Την πρώτη του χρονιά με την Red Bull το 2009 ολοκλήρωσε την αγωνιστική περίοδο ως ο νεότερος σε ηλικία πιλότος που κατετάγη δεύτερος στην βαθμολογία οδηγών, πίσω από τον Τζένσον Μπάτον της Brawn GP. Τον επόμενο χρόνο έγινε ο νεαρότερος πιλότος που κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα οδηγών. Την ίδια χρονιά συνετέλεσε στην πρώτη νίκη της στο παγκόσμιο πρωτάθλημα των κατασκευαστών, από κοινού με τον επίσης πιλότο της Red Bull, Μαρκ Γουέμπερ.

Η Κολωνία, αυτή η ιστορική καθεδρική πόλη στο Ρήνο με τη μεγάλη ιστορία, γεννά τη διάθεση για τέχνες και πολιτισμό, καρναβάλι και ντόπια μπύρα. Και φυσικά προκαλεί τους επισκέπτες της να την επισκεφτούν ξανά. Γιατί στην πραγματικότητα, η Κολωνία είναι ένα θέμα της καρδιάς, κάτι σαν συναίσθημα ή άποψη για τη ζωή. Όλα εδώ περιστρέφονται γύρω από τον κοσμοξακουσμένο καθεδρικό ναό, το έμβλημα και ταυτόχρονα την καρδιά αυτής της πόλης του Ρήνου, ο οποίος προβάλλει ήρεμα στο κέντρο της πόλης σαν ένας γιγάντιος φύλακας.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Η ίδρυσή της από τους Ρωμαίους το 30 π.Χ. καθιστά την Κολωνία μία από τις παλαιότερες πόλεις της Γερμανίας. Αρχικά έφερε απλά το όνομα Oppidum Ubiorum (Οικισμός των Ουβίων). Αργότερα μετονομάστηκε και πήρε το όνομα Colonia Claudia Ara Agrippinensium (CCAA), παίρνοντας το όνομα της μητέρας του Νέρωνα, της Αγριππίνας, η οποία είχε γεννηθεί εκεί. Της χορηγήθηκαν τα δικαιώματα ρωμαϊκής πόλης το έτος 50. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, η Κολωνία ήταν έδρα του κυβερνήτη της επαρχίας Germania inferior. To 80 απέκτησε υδραγωγείο, το λεγόμενο Eifelwasserleitung, που αποτελεί το μεγαλύτερο σε μήκος ρωμαϊκό υδραγωγείο και επίσης τη μεγαλύτερη εγκατάσταση της αρχαιότητας βόρεια των Άλπεων. Ο Τριακονταετής Πόλεμος δεν επηρέασε την πόλη αρνητικά, αφού πλήρωνε τα στρατεύματα που την πλησίαζαν και απέφευγε έτσι πολιορκία και κατάκτηση. Με την παραγωγή και το εμπόριο όπλων μάλιστα οι Κολωνοί έκαναν μεγάλα κέρδη. Η εισβολή γαλλικών στρατευμάτων το 1794, κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, έθεσε τέλος στην ιστορία της «Αγίας Κολωνίας». Εντάχθηκε, όπως και οι υπόλοιπες γερμανικές περιοχές της δυτικής όχθης του Ρήνου, στην Γαλλία και το 1798 έγινε μέρος του Département de la Roer, πρωτεύουσα του οποίου ήταν το Άαχεν. Αρκετοί πολίτες της Κολωνίας υποδέχτηκαν τα επαναστατικά γαλλικά στρατεύματα ως απελευθερωτές. Εβραίοι και προτεσταντικοί Χριστιανοί της Κολωνίας απέκτησαν ίσα δικαιώματα με τους ρωμαιοκαθολικούς πολίτες. Η πόλη, παρόλο που συχνά πλήρωνε μεγάλα φορολογικά ποσά, έμεινε ακόμη πιστή στην Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα, ο οποίος την επισκέφτηκε το 1804.   

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ!! Το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας είναι ένα από τα παλαιότερα ιδρύματα της Ευρώπης και παγκοσμίως γνωστό για το οικονομικό του τμήμα. Ακόμη έχει ένα από τα πιο ξακουστά καρναβάλια στην Ευρώπη. Κέλς (Kölsch) ονομάζεται η τοπική διάλεκτός, και ο τύπος μπίρας της Κολωνίας, που σερβίρεται σε χαρακτηριστικά μικρά ποτηράκια. Το δημοφιλέστερο αξιοθέατο της πόλης είναι ο τεράστιος καθεδρικός της ναός, ο Ντομ (Kölner Dom). Η περιοχή είναι επίσης γνωστή για το διάσημο άρωμα «Eau de Cologne» («Νερό της Κολωνίας»), που παρασκευάστηκε για πρώτη φορά στην περιοχή στις αρχές του 18ου αιώνα (1709), από τον ιταλό Γιόχαν Μαρία Φαρίνα. Κάποια χρόνια αργότερα στην ίδια περιοχή, ο Φερδινάνδος Μύλενς, εγγονός του Βίλχελμ Μύλενς ιδιοκτήτη του εργοστασίου που παρήγαγε το «Eau de Cologne», αποφάσισε την παραγωγή του προϊόντος κάτω από το όνομα «4711″ (που ονομάστηκε έτσι από τον αριθμό της οικίας του). Σήμερα κυκλοφορούν και το αυθεντικό «Eau de Cologne» και το «4711″. Στο μέρος που δημιουργήθηκε το «Eau de Cologne» υπάρχει σήμερα μουσείο αρωμάτων (Duftmuseum im Farina-Haus).

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Φαίδρα Χρυσάφη

Το κλίμα είναι ήπιο και υγρό με ζεστά καλοκαίρια. Παρ” όλα αυτά, η μέση θερμοκρασία ανέρχεται στους 9,4 βαθμούς Κελσίου. Ο υδράργυρος για 77 μέρες το χρόνο πέφτει κάτω από το μηδέν.

Εδώ χτυπά η καρδιά μιας από τις πιο βιομηχανοποιημένες περιοχές της Γερμανίας. Στη Στουτγκάρδη εδρεύουν αυτοκινητοβιομηχανίες παγκόσμιας φήμης όπως η Daimler-Chrysler και η Porsche, εταιρείες υψηλής τεχνολογίας και υπολογιστών. Η πόλη μόνο προσφέρει 440.000 θέσεις εργασίας και η γύρω περιοχή 1,3 εκατομμύρια.

Κάθε χρόνο το μεγάλο λαϊκό πανηγύρι του Cannstatt (Kάνστατ: ένα από τα συνολικά 23 δημοτικά διαμερίσματα της πόλης) προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες απ” όλη τη Γερμανία. Το ίδιο και τα μουσεία της Porsche και της Daimler-Chrysler. Η Στουτγκάρδη διαθέτει δύο Πανεπιστήμια, πλήθος ΤΕΙ, ανώτατη σχολή μουσικής, Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Stuttgart – das Video zur Stadt

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Φαίδρα Χρυσάφη

ΤΟ ΑΜΒΟΥΡΓΟ είναι η δεύτερη σε πληθυσμό μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας. Έχει 1.742.707 κατοίκους στο κέντρο της και περίπου 5.000.000 στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή. Το Αμβούργο επίσης είναι ένα από τα 16 γερμανικά ομόσπονδα κρατίδια και αποτελεί οικονομικό και πολιτισμικό κέντρο ολόκληρης της Βόρειας Γερμανίας. Έχει 2.302 γέφυρες, περισσότερες από όσες η Βενετία και το Άμστερνταμ μαζί. Είναι επίσης το μεγαλύτερο λιμάνι της Γερμανίας και ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης.

Παρ” όλο που είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της Γερμανίας, το Αμβούργο δεν είναι παραθαλάσσιο. Το διασχίζει ο ποταμός Έλβας, ο οποίος μετά από 80 χιλιόμετρα εκβάλλει στη Βόρεια Θάλασσα.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΜΒΟΥΡΓΟΥ!!!

ΤΟ ΟΝΟΜΑ της πόλης προέρχεται από τον πρώτο μόνιμο οικισμό που περιστοίχιζε ένα κάστρο (Burg) χτισμένο από τον αυτοκράτορα Καρλομάγνο το 808 μ.Χ. Το κάστρο κατασκευάστηκε σε στέρεο έδαφος ανάμεσα στους βάλτους μεταξύ του ποταμού Άλστερ και του ποταμού Έλβα, ως αμυντικό προπύργιο στις επιδρομές των Σλάβων. Το πρόθεμα Ham ή Hamma είναι απροσδιόριστο, όπως και η ακριβής τοποθεσία του κάστρου.

Το 834, το Αμβούργο επελέγη ως έδρα ρωμαιοκαθολικής επισκοπής, της οποίας ο πρώτος επίσκοπος, Άνσγκαρ, έμεινε γνωστός ως ο Απόστολος του Βορρά. Δύο χρόνια αργότερα, το Αμβούργο ενώθηκε με την Βρέμη ως κοινή επισκοπική περιφέρεια. Το 1529, η πόλη υιοθέτησε τον Λουθηρανισμό και σταδιακά φιλοξένησε Διαμαρτυρόμενους πρόσφυγες από την Ολλανδία και τη Γαλλία, ενώ τον 17ο αιώνα στην πόλη βρήκαν καταφύγιο Εβραίοι από την Πορτογαλία.

Το Αμβούργο καταστράφηκε και καταλήφθηκε αρκετές φορές στην ιστορία του. Το 845, η πολίχνη των τότε 500 κατοίκων καταστράφηκε από επίθεση περίπου 600 πλοίων των Βίκινγκς, οι οποίοι ανέβηκαν τον ποταμό Έλβα από τη Βόρεια θάλασσα. Το 1030, η πόλη πυρπολήθηκε από το βασιλιά Μιέζκο τον Β” Λαμπέρτ της Πολωνίας. Αντίστοιχα, ο Βαλντεμάρ ο Β” της Δανίας κυρίευσε το Αμβούργο το 1201 και το 1214. Το 1350, η πανώλη σκότωσε σχεδόν το 60% του πληθυσμού, ενώ μεγάλα τμήματα του κέντρου καταστράφηκαν από φωτιές με κυριότερες το 1284 και το 1842.

Τα αξιοθέατα της πόλης

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Φαίδρα Χρυσάφη

Ψάχνω τα πασχαλινά αβγά !

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Ο Γιάν Χέντρικ Ρότερινγκ (Jan-Hendrik Rootering, 18 Μαρτίου 1950) είναι Γερμανός βαθύφωνος και βαρύτονος τραγουδιστής της όπερας

Γεννήθηκε στο Βέντινγκφελντ (Wedingfeld) κοντά στο Φλένσμπουργκ (Flensburg) της Γερμανίας. Διδάχτηκε φωνητική από τον Ολλανδό πατέρα του και τενόρο Χεντρίκους Ρότερινγκ (Hendrikus Rootering). Σπούδασε επίσης στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Μουσικής και Θεάτρου του Αμβούργου. Την πρώτη του εμφάνιση έκανε το 1983. Έκτοτε ανεβαίνει σε όλες τις διάσημες όπερες του κόσμου, του Λονδίνου, της Βιέννης, του Άμστερνταμ, του Βερολίνου, του Παρισιού, των Βρυξελλών, της Γενεύης, της Δρέσδης, του Αμβούργου, του Μιλάνου, της Νέας Υόρκης, του Σαν Φρανσίσκο, του Σικάγο. Κατέχει επίσης την έδρα καθηγητού Φωνητικής στο Πανεπιστήμιο Φόλκβανγκ της Έσσης (Γερμανία).

 Ελίζαμπεθ Σβάρτσκοπφ

Η Ελίζαμπεθ Σβάρτσκοπφ (9 Δεκεμβρίου 1915 – 2 Αυγούστου 2006) ήταν Γερμανο-αυστριακή υψίφωνος της όπερας και του ληντ, από τις διασημότερες στο δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα. Πρωτοεμφανίστηκε το 1928 σε σχολική παράσταση της όπερας Ορφέας και Ευρυδίκη του Γκλουκ ερμηνεύοντας τον ρόλο της Ευρυδίκης και έκανε διεθνή καριέρα μεσουρανώντας στην περίοδο 1945-1970. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στην Αυστρία

Βόλφγκανγκ Σένε

Γεννήθηκε στην πόλη Μπαντ Γκάντερσχαϊμ (Bad Gandersheim) της Γερμανίας. Σπούδασε στη Μουσική Σχολή του Ανοβέρου και στο Αμβούργο. Το 1973 άρχισε στην Κρατική Όπερα της Στουτγκάρδης.

Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει περίπου εβδομήντα ρόλους οπερατικών έργων. Έχει εμφανιστεί στο Σάλτσμπουργκ, στο Ισραήλ, στο Μόναχο, στη Βιέννη, στο Αμβούργο, στο Βερολίνο και στη Βασιλεία και έχει συνεργαστεί με διάσημους διευθυντές ορχήστρας, όπως τον Σερ Γκεόργκ Σόλτι (Solti), τον Ρικάρντο Μούτι (Muti), τον Ζούμπιν Μέτα, τον Ντανιέλ Μπαρενμπόιμ (Barenboim), τον Ραφαέλ Κουμπέλικ (Kubelik), τον Βόλφγκανγκ Σαβάλις (Sawallisch), τον Τζουζέπε Σινόπολι (Sinopoli), και άλλους.

Έλσα Ένκελ

Η Έλσα Ένκελ ήταν διακεκριμένη καλλιτέχνις του μουσικού θεάτρου από την Γερμανία και παντρεύτηκε τον θεατρικό επιχειρηματία Απόστολο Κονταράτο. Είχε φοιτήσει σε ωδείο του Βερολίνου και πρωτοεμφανίσθηκε στη Βιέννη το 1908. Στην Ελλάδα έγινε γνωστή από το 1913, αρχικά ως μέλος του θιάσου Goodman. Με τον θίασο Απ. Κονταράτου-Γ. Παπαϊωάννου έλαβε μέρος στην πρεμιέρα της Πόλεμος εν Πολέμω του Σπυρίδωνος Σαμάρα υπό την μουσική διεύθυνση του Στεφάνου Βαλτετσιώτη.Το 1915 στην επιθεώρηση “Παναθήναια του 1915′ δίδαξε τον περίφημο Χορό των καρεκλών. Το 1916 έλαβε μέρος στην παράσταση της όπερας Μάρτυς του Σπυρίδωνος Σαμάρα από τον Ελληνικό Μουσικό Θίασο στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών.[2] Το 1916 πρωταγωνίστησε στην θεαματική επιθεωρησιακή παραγωγή του “Ξιφίρ Φαλέρ” στο Θέατρο Π. Φαλήρου. Ήταν η πρώτη χορογράφος που προσλήφθηκε από επιθεωρησιακό θίασο. Μετά το 1919 έζησε στην Θεσσαλονίκη όπου συντηρούνταν θίασοι οπερέτας. Το 1919 πρωταγωνίστησε στην κωμική όπερα Κρητικοπούλα του Σπυρίδωνος Σαμάρα. Έως το 1924 είχε τον δικό της θίασο οπερέτας. Πέθανε το 1933.

Έντα Μόζερ

Η Έντα Μόζερ (γερμανικά: Edda Moser), γεννημένη στις 27 Οκτωβρίου 1938, είναι Γερμανίδα υψίφωνος, μια από τις επιφανέστερες και πιο πολύπλευρες των τελευταίων δεκαετιών του 20ου αιώνα. Υπήρξε αποτελεσματική σε οπερατικούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου, όπως για παράδειγμα του Μότσαρτ, του Βάγκνερ και του Πουτσίνι, καθώς και σε σύγχρονα έργα, όπως των δημιουργών Λουίτζι Νόνο, Βόλφγκανγκ Φόρτνερ και Μπερντ Αλόις Ζίμερμαν. Η φωνή της χαρακτηρίστηκε από τους ειδικούς ιδιαίτερα δυναμική, ικανή να υιοθετεί τόσο τις τεχνοτροπίες μιας κολορατούρα όσο και μιας λυρικο-δραματικής σοπράνο.

Dorothee Mields

Η Ντοροτέε Μιλντς (γερμ. Dorothee Mields) είναι Γερμανίδα σοπράνο τραγουδίστρια του μπαρόκ και της σύγχρονης μουσικής.

Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1971 στο Γκελζενκίρχεν. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βρέμης, και συνέχισε τις σπουδές της στην Στουτγκάρδη. Ηχογράφησε πολλά κομμάτια κλασσικής και μοντέρνας μουσικής, ενώ τραγούδησε σε πολλά φεστιβάλ. Δίδαξε στην Σχολή Μουσικής της Βαϊμάρης.

Βάλτραουντ Μάγιερ

Γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1956 στο Βίρτσμπουργκ. Από την σχολική ηλικία άρχισε να επιδίδεται στο τραγούδι λαμβάνοντας μέρος σε πέντε διαφορετικές χορωδίες. Μετά το απολυτήριο του γυμνασίου άρχισε να σπουδάζει αγγλική και λατινική φιλολογία. Το 1976 αποφάσισε να αφοσιωθεί εντελώς στην ωδική μουσική. Μέσα σε μια δεκαετία κατέκτησε τη Γερμανική και διεθνή σκηνή, και από το 1983 εμφανίστηκε στην όπερα του Μπαϊρόιτ στον ρόλο της Κούντρυ στο έργο Πάρσιφαλ και υποδύθηκε τον ίδιο ρόλο με μεγάλη επιτυχία για δέκα ολόκληρα χρόνια. Ακολούθησαν οι ρόλοι της Ιζόλδης που υποδύθηκε με επίσης μεγάλη επιτυχία από το 1993 ως το 1999, της Ζιγκλίντε, και άλλοι. Στους ρόλους αυτούς θεωρήθηκε ιδανικό ζευγάρι με τους Πλάθιντο Ντομίνγκο και Ζίγκφριντ Γερούζαλεμ.

Ζίγκφριντ Γερούζαλεμ

Ο Ζίγκφριντ Γερούζαλεμ, (γερμ. Siegfried Jerusalem, Ομπερχάουζεν, 17 Απριλίου 1940) είναι Γερμανός τενόρος τραγουδιστής της μελοδραματικής όπερας. Έχει ταυτιστεί με τους ηρωικούς ρόλους των έργων του Βάγκνερ, και έχει υποδυθεί τον Ζίγκφριντ, τον Ζίγκμουντ, τον Λόενγκριν, τον Πάρσιφαλ και τον Τρίσταν. Από τη δεκαετία του 1990, έχει αφοσιωθεί στα μελοποιημένα έργα, ιδιαίτερα των Στράους, Μάλερ και Σούμαν

1. Γλίτζος Χρήστος
2. Τραμουντούρη Θεοδώρα

Είδη τραγουδιού

Η παραδοσιακή όπερα αποτελείται από δύο είδη τραγουδιού για την αφήγηση της πλοκής του έργου: το ρετσιτατίβο, το μέρος του διαλόγου που κατά κύριο λόγο προάγει τη δράση και την άρια, όπου μέσω ενός μονολόγου αποκρυσταλλώνεται μια συναισθηματική κατάσταση. Αρκετές φορές έχουμε ντουέτα ή μεγαλύτερα ακόμα φωνητικά σύνολα, χωρίς να λείπουν -αν και είναι σπανιότερα- χορωδιακά μέρη.

Η στερεότυπη δομή μιας πράξης της όπερας υπαγορεύει πως οι βασικοί ήρωες-χαρακτήρες πρέπει να έχουν μια άρια σε κάθε πράξη. Επιπλέον, αποφεύγονται δύο διαδοχικές άριες ίδιου χαρακτήρα ή για τον ίδιο τύπο φωνής, ενώ το ρεπερτόριο των πρωταγωνιστών περιλαμβάνει περισσότερες άριες από το ρεπερτόριο δευτερευόντων χαρακτήρων του έργου.

Φωνές

Οι φωνές των τραγουδιστών της όπερας διακρίνονται καταρχήν σε ανδρικές και γυναικείες. Ανάλογα με αυτή την κατηγοριοποίηση διακρίνουμε τους εξής τύπους φωνών:

Τύποι ανδρικών φωνών

• Βαθύφωνος ή μπάσσος (bass) – καλύπτει τις χαμηλότερες νότες
• Βαρύτονος (baritone) – καλύπτει τις ενδιάμεσες περιοχές
• Τενόρος (tenor) ή οξύφωνος – καλύπτει τις υψηλότερες νότες
• Κόντρα-τενόρος (countertenor) – καλύπτει τις υψηλότερες νότες που μπορεί να φτάσει ανδρική φωνή. Επειδή υπάρχουν μόνο λίγοι κοντρα-τενόροι παγκοσμίως, συχνά οι ρόλοι τους ερμηνεύονται από γυναίκες

Τύποι γυναικείων φωνών

• Κοντράλτο (contralto) – καλύπτει τις χαμηλότερες νότες
• Μεσόφωνος ή μέτσο-σοπράνο (mezzo soprano) – καλύπτει τις ενδιάμεσες περιοχές
• Υψίφωνος ή σοπράνο (soprano) – καλύπτει τις υψηλότερες νότες

Στους παραπάνω τύπους μπορούν να υπάρχουν και φωνές που ανήκουν σε ενδιάμεσες κατηγορίες.

Γερμανική όπερα

Στην Γερμανία παρατηρήθηκε η δημιουργία του αποκαλούμενου singspiel, ένα είδος γερμανικής κωμικής όπερας. Σημαντικότερο δείγμα αυτού του είδους αποτελεί κατά γενική ομολογία ο Μαγικός Αυλός (1791) του Μότσαρτ, που τοποθετείται πολύ υψηλά σε ολόκληρη τη γερμανική παράδοση και αποτέλεσε και τη βάση για την ανάπτυξη της γερμανικής ρομαντικής όπερας. Στις αρχές του 19ου αιώνα παρουσιάζεται η μοναδική όπερα του Μπετόβεν (Fidelio) καθώς και οι όπερες των Καρλ Μαρία φον Βέμπερ και Χάινριχ Μάρσνερ, που περιέχουν στοιχεία του γερμανικού singspiel και μελοδράματος, ενώ αποτελούν σημαντικές επιρροές στα έργα του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Οι όπερες του Βάγκνερ στιγμάτισαν το είδος με το μεγαλειώδες ύφος τους και καινοτόμησαν ως προς την ανάμειξη του ρετσιτατίβο και της άριας, ταυτόχρονα με τη διαρκή συνοδεία της ορχήστρας δημιουργώντας την αίσθηση μιας διαρκούς μελωδίας που διακόπτεται σε κεντρικά σημεία της πλοκής.

Στη Γερμανία του 19ου αιώνα ξεχώρισε το έργο του Ρίχαρντ Βάγκνερ.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Οι Σκόρπιονς (Scorpions) είναι ένα ροκ συγκρότημα από το Αννόβερο της Γερμανίας. Σχηματίστηκε το 1965 από τον κιθαρίστα Ρούντολφ Σένκερ, ο οποίος είναι το μόνο σταθερό μέλος της μπάντας. Το συγκρότημα έγινε γνωστό κατά τη δεκαετία του 1980, έπειτα από την μεγάλη μουσική επιτυχία του, κυρίως μέσα από τα τραγούδια Rock You Like a Hurricane, Νo one Like You, Send me an Angel, Still Loving You και Wind of Change. Η μπάντα είναι ταξινομημένη στην 40ή θέση, στον κατάλογο του VH1 με τις μεγαλύτερες μπάντες της ροκ μουσικής σκηνής. Eπίσης, τo Rock You Like a Hurricane βρίσκεται στη 18η θέση του καταλόγου του VH1, με τα 100 καλύτερα ροκ κομμάτια. Στις 24 Ιανουαρίου 2010, μετά από 46 χρόνια εκτελέσεων, η μπάντα ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί μετά από μια περιοδεία για την υποστήριξη του νέου τους άλμπουμ Sting in the Tail. H μπάντα πούλησε πάνω από 100 εκατομμύρια άλμπουμ σε όλο τον κόσμο.

Ιστορία

Ο δρόμος προς τη φήμη

Το άλμπουμ των Scorpions που κυκλοφόρησε το 1974, ονομάστηκε Fly to the rainbow. Το άλμπουμ είχε μεγαλύτερη απήχηση από ότι το Lonesome Crow και τραγούδια όπως το Speedy’s Coming έδωσαν τα φώτα για τις μουσικές επιρροές του συγκροτήματος. Ο Άχιμ Κίρσνινγκ αποφάσισε να αποχωρήσει μετά τις ηχογραφήσεις. Λίγο καιρό μετά, αποχώρησε και ο Γιούργκεν Ρόζενταλ, καθώς ήταν υποχρεωμένος να συνταχθεί στο στρατό. Το 1976, εντάχθηκαν σε μια γερμανική ροκ μπάντα, που ονομάστηκε Eloy, καταγράφοντας τρία άλμπουμ. Ο μέχρι τότε ντράμερ αντικαταστάθηκε από ένα Βέλγο, ονόματι Ρούντι Λέννερς. Το 1975 το συγκρότημα κυκλοφόρησε σε έκσταση, η οποία σηματοδότησε την έναρξη της μακράς συνεργασίας των Scorpions με τον Γερμανό παραγωγό Ντίτερ Ντιρκς. Το άλμπουμ ήταν ένα τεράστιο βήμα για τους Scorpions και καθιέρωσε το χέβι μέταλ ήχο τους.

Το 1976, οι Scorpions κυκλοφόρησαν το Virgin Killer. Στο εξώφυλλο του άλμπουμ χαρακτηρίσθηκε από ένα γυμνό κορίτσι, πίσω από ένα σπασμένο παράθυρο. Το εξώφυλλο σχεδιάσθηκε από το Στέφαν Μπόλε, ο οποίος ήταν ο διευθυντής προϊόντων για την RCA Records. Το εξώφυλλο έφερε στο συγκρότημα σημαντική έκθεση στην αγορά. Το ίδιο το λεύκωμα συγκέντρωσε δημογραφικό έπαινο για τη μουσική της επιλογής από τους κριτικούς και τους φανατικούς θαυμαστές. Το επόμενο έτος, ο Ρούντυ Λέννερς παραιτήθηκε για προσωπικούς λόγους και αντικαταστάθηκε από το Χέρμαν Ράρεμπελ. Για την παρακολούθηση από την Ομάδα, η RCA Records έκανε μια αποφασιστική προσπάθεια για την προώθηση του άλμπουμ στα καταστήματα και στο ραδιόφωνο. Το λεύκωμα Steamrock Fever, προστέθηκε σε κάποια από τα αρχεία ραδιοφωνικών διαφημιστικών thw RCA.

Μέλη συγκροτήματος

Προσεχή μέλη

• Ρούντολφ Σένκερ — (1965–σήμερα)
• Κλάους Μάινε — (1970–σήμερα)
• Ματτίας Γιαμπς — (1978, 1979-σήμερα)
• Τζέιμς Κόττακ — (1996–σήμερα)
• Πάβελ Ματσιβόντα — (2004–σήμερα)

Πρώην μέλη

• Λότταρ Χάιμπεργκ — (1965–1973)
• Βόλφγκανγκ Ντζιόνυ — (1965–1973)
• Καρλ-Χάιντς Φόλμερ –(1965–1970)
• Μίχαελ Σένκερ — (1970–1973, 1978–1979)
• Φράνσις Μπούχολτς — (1973–1983, 1984–1992)
• Ούλι Γιον Ροτ — (1973–1978)
• Γιούργκεν Ρόζενταλ — (1973–1975)
• Άχιμ Κίρσνινγκ — (1973–1974)
• Ρούντυ Λέννερς — (1975–1977)
• Τζο Ουάιμαν – (1977)
• Χέρμαν Ράρεμπελ — (1977–1983, 1984–1995)
• Ραλφ Ρίκερμαν — (1993–2000, 2000–2003)
• Κουρτ Κρες —(1996)
• Κεν Τέυλορ — (2000)
• Ίνγκο Πόβιτσερ — (2004)

Προσωπικές πληροφορίες

Ημερ. γέννησης          10 Ιουλίου 1985 (28 ετών)

Τόπος γέννησης          Ρίντλινγκεν, Δυτική Γερμανία

Ύψος   1,89 m

Θέση   Επιθετικός

 Πληροφορίες συλλόγου

Ομάδα Φιορεντινα

Νούμερο φανέλας       33

O Μάριο Γκόμεζ (πλήρες όνομα στα ισπανικά: Mario Gómez García) είναι γερμανός ποδοσφαιριστής με καταγωγή από την Ισπανία.

Βιογραφία

Αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού. Το 2009, αποτέλεσε την ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του γερμανικού ποδοσφαίρου, καθώς η Μπάγερν Μονάχου δαπάνησε 35 εκατομύρια ευρώ για να τον αποκτήσει από τη Στουτγκάρδη. Το 2013 πήρε μεταγραφή στην ιταλική Φιορεντίνα. Έχει κατακτήσει εθνικά πρωταθλήματα με τη Στουτγκάρδη και τη Μπάγερν, ενώ παράλληλα είναι μέλος της εθνικής Γερμανίας.

Τίτλοι

Σύλλογοι

• ΦΒ Στουτγκάρδη
  • 1 Πρωτάθλημα Γερμανίας: 2006-2007
  • Φιναλίστ Κυπέλλου Γερμανίας: 2006-2007
• Μπάγερν Μονάχου
  • 2 Πρωταθλήματα Γερμανίας: 2009-2010, 2012-2013
  • 2 Κύπελλα Γερμανίας: 2009-2010, 2012-2013
  • Φιναλίστ Champions League: 2009-2010, 2011-2012
  • 1 Κύπελλο Champions League: 2012-2013
  • 1 Σούπερ Καπ Γερμανίας: 2010

Εθνική Γερμανίας

• Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: Δευτεραθλητής Ευρώπης 2008
• Παγκόσμιο Κύπελλο: Τρίτη θέση το 2010.