εικαστική δημιουργία – κείμενο: Αθηνά Βασιλειάδου Γ1

«Ο σκύλος μου, ο καλύτερός μου φίλος»,

«Η Γη είναι στα χέρια μας! Προσφέρω και στη Φύση, όχι μόνο στον Άνθρωπο»,

«Εμείς και οι Άλλοι: Όλοι Διαφορετικοί, Όλοι Ίσοι»,

Οι μαθήτριες της σχολικής εφημερίδας, Ασπασία Καραγιώργου Γ1 και Κατερίνα Λαλαϊτά Γ1, συμμετείχαν στον διαγωνισμό με πρωτότυπες προσωπικές δημιουργίες που αφορούσαν το περιβάλλον και την ισότητα, εκφράζοντας με ευαισθησία, φαντασία και δημιουργικότητα τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους γύρω από σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα.

«Η Γη είναι στα χέρια μας! Προσφέρω και στη Φύση, όχι μόνο στον Άνθρωπο» – εικαστική δημιουργία από την Κατερίνα Λαλαϊτά Γ1

«Εμείς και οι Άλλοι: Όλοι Διαφορετικοί, Όλοι Ίσοι» – εικαστική δημιουργία από την Ασπασία Καραγιώργου Γ1

Η συμμετοχή τους αποτέλεσε μια ιδιαίτερα σημαντική εμπειρία δημιουργικής έκφρασης και συνεργασίας, ενώ ανέδειξε το ενδιαφέρον και την ευαισθητοποίησή τους απέναντι σε αξίες όπως ο σεβασμός, η αποδοχή και η προστασία του περιβάλλοντος.

Minuet in G minor του Johann Sebastian Bach

 Τραγούδι:  Αυτή η ιστορία δε θα ξεχαστεί!

Στίχοι: Βασιλική Βλισίδου Γ1

Μουσική: ilovesong.ai

Το μέλλον μας καταρρέει 

ξυπνάω και δεν ξέρω τι με περιμένει 

φωτιές σεισμοί κι άλλα πολλά 

πώς να σκεφτούμε λογικά 

αν καταστρέφονται τα βασικά;

 το μέλλον μας είναι σχεδιασμένο

 αλλά όχι από εμάς, κάποιοι άλλοι 

το φτιάχνουν ΓΙΑ ΕΜΑΣ.

Χωρίς δέντρα πώς θα ζήσουμε

Χωρίς  οξυγόνο πως θα επιβιώσουμε;

κουκουλώσανε  μια δολοφονία 

αλλά πώς θα ξεχαστεί;

Μάνες κλαίνε και πονάνε,

 τους πνίγει το δίκαιο.

Το  μέλλον μας καταρρέει 

ξυπνάω, μα βλέπω την αλήθεια κατάματα.

Αυτή η ιστορία δεν θα ξεχαστεί!

Εσείς οι  ανώτεροι να προσέχετε,

 την τελευταία μας κουβέντα δεν την έχουμε πει ακόμα!

μα δεν το αρνούμαι.

Ξέρω πώς θα φέρει χαρές

ξέρω πώς θα φέρει και πληγές,

Μα προτιμώ να περπατήσω όρθια,

παρά να κρυφτώ πίσω από τους φόβους που με δένουν.

Αν είναι να με δοκιμάσει

ας το κάνει.

Γιατί έχω μάθει να αντέχω.

Κι αν είναι να με φωτίσει.

θα ΄μαι έτοιμη να ανοίξω τα μάτια μου.

 Ελισάβετ Ελενίδου Γ1

Χρειάζομαι χρόνο

Όμως το μέλλον δεν περιμένει

Χρόνο για να μάθω

Αλλά η προθεσμία δεν θα αλλάξει

Ίσως ο χρόνος να είναι αρκετός

Αλλά ο τρόπος λάθος

Ίσως τόσο καιρό

Μαθαίνω λάθος πράγματα

Τώρα βρίσκομαι μπροστά στην ανηφόρα

Χωρίς τα απαραίτητα για να την ανέβω

Θα προσπαθήσω όμως

Κι ας μην τα καταφέρω,

Άννα Κατσαμάκη Γ1

Την ιστορία μας τη γράφουμε εμείς

για αυτό πρέπει να αλλάξει,

ο χρόνος είναι ένα πουλί

που περιμένει να πετάξει.

τα μάτια μας να ανοίξουμε

πριν να ρθει αυτή η μέρα,

που η γη θα έχει πέσει

από τη μόλυνση του αέρα.

Οι πάγοι κάποτε θα λιώσουν,

θα έρθει η καταστροφή,

μα τότε  θα είναι πλέον αργά,

θα ψάχνουμε όλοι διαφυγή.

Αλλά ας μην απελπιζόμαστε

η λύση είναι μπροστά μας,

τη φύση να αγαπήσουμε

σαν ένα από τα παιδιά μας

Ιωάννα Αθανασιάδου Γ1

Το μέλλον μας καταρρέει

ξυπνάω και δεν ξέρω τι με περιμένει

φωτιές σεισμοί κι άλλα πολλά

πως να σκεφτούμε λογικά

αν καταστρέφονται τα βασικά;

το μέλλον μας είναι σχεδιασμένο

αλλά όχι από εμάς, κάποιοι άλλοι

το φτιάχνουν ΓΙΑ ΕΜΑΣ.

Χωρίς δέντρα πως θα ζήσουμε

Χωρίς  οξυγόνο πως θα επιβιώσουμε;

κουκουλώσανε  μια δολοφονία

αλλά πώς θα ξεχαστεί;

Μάνες κλαίνε και πονάνε,

τους πνίγει το δίκαιο.

Το  μέλλον μας καταρρέει

ξυπνάω, ,μα βλέπω την αλήθεια κατάματα.

Αυτή η ιστορία δεν θα ξεχαστεί!

Εσείς οι  ανώτεροι να προσέχετε,

την τελευταία μας κουβέντα δεν την έχουμε πει ακόμα!

Βλισίδου Βασιλική Γ1

Ο εικοστός αιώνας υπήρξε,

η χρεωκοπία της κοινωνίας

ο εικοστός πρώτος θα είναι,

η χρεωκοπία της τεχνολογίας.

Γιατί όμως όλα αυτά;

Γιατί αυτή η καταστροφή;

Γιατί με αυτούς που κυβερνούν,

προκοπή κανείς ποτέ δεν θα δει.

Θλίψη βλέπω στα πρόσωπα,

θλίψη και στα δέντρα.

Προσπαθούμε να το αλλάξουμε,

αλλά αυτοί δεν ακούν κουβέντα.

Ένα μέλλον χωρίς μέλλον

περιμένουμε με αγωνία

και μου το λεγαν εκείνοι

“Τι θα κάνουμε με αυτή την κοινωνία;”

Κατερίνα Γίδαρη Γ1

Το μέλλον είμαι εγώ

Δεν περιμένω το μέλλον να με σώσει

το μέλλον είμαι εγώ

στις αποφάσεις που παίρνω

στα βήματα που αντέχω.

δεν με χωρούν οι υποσχέσεις σας

κρατώ τον δικό μου ρυθμό

κι ας είναι ο δρόμος δύσβατος

είναι αληθινός.

Δεν γυρίζω πλάτη,

δεν σκύβω το κεφάλι

κρατώ τα μάτια ανοιχτά

κι αφήνω το αύριο

να χτιστεί από τα χέρια μου.

Στα όνειρά μου βρίσκω δύναμη

στη φωνή μου ανάσα ξανά.

κι αν όλα  γύρω γκρεμίζονται,

εγώ θα σταθώ εκεί μπροστά.

το μέλλον δεν είναι σκιά,

μα σπίθα που ανάβει εντός

με κάθε μου βήμα το φτιάχνω,

με κάθε καρδιάς παλμό.

Επιμέλεια δράσης: Τα ποιήματα δημιουργήθηκαν στα  πλαίσια του μαθήματος Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Γ΄Γυμνασίου με υπεύθυνη την κ. Μάρθα Μερτσανίδου

από Θανάση και Λάζαρο Α. – Α3

Κυριακή είναι σήμερα

χτυπάει η καμπάνα

νομίζω η ώρα έφτασε

να κάνω μια κοπάνα.

Πολύ εγώ κουράστηκα

κοντεύω να αρρωστήσω

Το διάβασμα σταμάτησα

και τα τετράδια θα σκίσω.

Παρέα με τους φίλους μου

θα φάμε τα γλυκά μας

πλάκες θα κάνουμε πολλές

με όλη την καρδιά μας.

Κανένας τη φιλία μας

ποτέ δε θα χαλάσει

κι όλοι στο Πανεπιστήμιο

θα έχουμε περάσει.

Μεγαλώνοντας  θα έχουμε

μια λαμπρή πορεία

και όλοι θα μας εύχονται

καλή σταδιοδρομία.

Χρήματα πολλά θα έχουμε

και ό,τι η καρδιά μας λαχταρά

εκδρομές θα πηγαίνουμε

και ταξίδια ονειρικά.

Κι αν τίποτα δεν καταφέρουμε

απ΄όλα αυτά τελικά.

Δύο είναι τα σημαντικά:

Υγεία και καλή χρονιά!

εικαστική δημιουργία από τον Άκη Παραδείση Γ6