Οι μαθητές του τμήματος Γ1, στο πλαίσιο του μαθήματος της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, διδάχθηκαν την τραγωδία «Ελένη» του Ευριπίδη. Πρόκειται για έναν έργο που αναδεικνύει διαχρονικά μηνύματα, όπως τη ματαιότητα του πολέμου, αλλά και τη δυσκολία του ανθρώπου να διακρίνει την αλήθεια από την ψευδαίσθηση, το «είναι» από το «φαίνεσθαι».
Με αφορμή την υπόθεση του έργου οι μαθητές εμπνεύστηκαν και αποτύπωσαν με φαντασία, συμβολισμούς και δημιουργικότητα σκηνές και πρόσωπα, αποδεικνύοντας πως η αρχαία ελληνική λογοτεχνία μπορεί ακόμη και σήμερα να εμπνέει, να προβληματίζει και να γίνεται αφορμή καλλιτεχνικής έκφρασης.
Ένα αντιπολεμικό μήνυμα από την Ελένη του Ευριπίδη – απαγγέλει η Ασπασία Καραγιώργου - Ελένη του Ευριπίδη
Περίληψη του έργου
Η τραγωδία γράφτηκε το 412 π.Χ. και παρουσιάζει μια πρωτότυπη εκδοχή του γνωστού μύθου της ωραίας Ελένης και του Τρωικού Πολέμου. Σύμφωνα με τον Ευριπίδη, η πραγματική Ελένη δεν πήγε ποτέ στην Τροία· εκεί βρέθηκε μόνο το είδωλό της. Ο θεός Ερμής, με τη θέληση της Ήρας, την μετέφερε στην Αίγυπτο, στο παλάτι του βασιλιά Πρωτέα, ώστε να προστατευτεί. Μετά τον θάνατο του Πρωτέα, ο γιος του Θεοκλύμενος επιθυμεί να την παντρευτεί, όμως εκείνη βρίσκει καταφύγιο ως ικέτισσα στον τάφο του βασιλιά. Μέσα στην αγωνία και την απόγνωσή της ζητά από τη Θεονόη, αδελφή του Θεοκλύμενου και μάντισσα, να της αποκαλύψει αν ο Μενέλαος ζει και αν θα επιστρέψει κοντά της. Η προφητεία της Θεονόης γεμίζει την Ελένη ελπίδα, καθώς προαναγγέλλει τον ερχομό του άντρα της.Πράγματι, λίγο αργότερα ο Μενέλαος φτάνει στην Αίγυπτο, έχοντας χάσει τα πλοία και τους συντρόφους του στη θάλασσα. Μαζί του μεταφέρει ακόμη το ομοίωμα της Ελένης, πιστεύοντας πως εκείνη βρισκόταν όλα αυτά τα χρόνια στην Τροία. Όταν οι δύο σύζυγοι αναγνωρίζουν τελικά ο ένας τον άλλο και αντιλαμβάνονται την αλήθεια, καταστρώνουν σχέδιο για να ξεγελάσουν τον Θεοκλύμενο και να δραπετεύσουν. Με εξυπνάδα και τόλμη καταφέρνουν να σωθούν και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Υπεύθυνη εκπαιδευτικός: Ζωή Τακαβάκογλου









