Είναι πολλοί οι δεσμοί ανάμεσα στην καλή τέχνη της Μουσικής και την επιστήμη της Φυσικής. Τα δύο αυτά κορυφαία πνευματικά επιτεύγματα του ανθρώπου μοιράζονται εκτεταμένο κοινό υπόβαθρο όσον αφορά στους ήχους, στα όργανα με τα οποία παράγονται και τους τρόπους που συνδυάζονται όλ’ αυτά.
Το ύψος, η χροιά, η ένταση και η διάρκεια, όπως και η διαδοχή, η επαλληλία και ο ρυθμός των ήχων, αλλά και τα φυσικά και τεχνικά χαρακτηριστικά των μέσων παραγωγής τους, δηλαδή των μουσικών οργάνων, ακόμα και των χώρων όπου παίζεται η Μουσική, καταλήγει να είναι πεδία της Φυσικής. Από την άλλη πλευρά, η φύση είναι γεμάτη ήχους, όπως του ανέμου, των υδάτων, των πουλιών, των ζώων και των ανθρώπων, των σεισμών, των κατολισθήσεων, των κλαδιών καθώς καίγονται κ.ά. Ήχους τους οποίους συλλαμβάνουμε με διατάξεις που η Φυσική ανέπτυξε και μπορούμε στη συνέχεια να τους μελετούμε και να τους αξιοποιούμε.
Πέραν τούτων, υπάρχουν και οι ψευδοήχοι, δηλαδή οι ταλαντώσεις άλλων φυσικών μεγεθών στη Γη και το Διάστημα, όπως οι περιστροφές των αστέρων νετρονίων, τις οποίες ηχοποιούμε και πέραν της ικανοποίησης που αυτό μας δημιουργεί και της χρησιμότητας που είναι δυνατόν να προκύπτει, μπορούμε να τις αξιοποιούμε και αυτές σε μουσικές συνθέσεις. Άρα υπάρχει αμφίδρομη σχέση Μουσικής και Φυσικής.
(Αναδημοσίευση άρθρου από τον ιστότοπο anixneuseis.gr)
