- Ποια ήταν τα συναισθήματα σου όταν μπήκες φυλακή; Υπήρχε φόβος για αυτό το άγνωστο που έπρεπε να αντιμετωπίσεις ;
Υπήρχε φόβος γι΄αυτό το άγνωστο και πλέον γνωστό,το λεγόμενο « φυλακή ». Είχα φόβο για το άγνωστο…Πάγωσα… Δεν το πίστευα όλο αυτό που μου συνέβη… Άργησα να καταλάβω πως πρέπει να το αντιμετωπίσω…Να συμπεριφερθώ !
- Αδικήθηκες ποτέ όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεσαι μέσα στην φυλακή (ποινή: 9 χρόνια +3 μήνες ) ;
Αδικήθηκα , προδόθηκα, νευρίασα , τσακώθηκα. Έχασα το έλεγχο μέσα σ΄ αυτά τα χρόνια… Έγινα πιο σκληρή με τον εαυτό μου,με το σύστημα και τις συγκρατούμενες μου. Γιατί, ενώ πιστεύω ως ένα σημείο, ότι υπάρχει « σωφρονισμός », υπάρχει και η άλλη πλευρά όπου αγριεύουν τα πράγματα, αγριεύεις ως άνθρωπος, ως χαρακτήρας… Παγώνουν τα συναισθήματά σου…
- Τι συμβουλή θα έδινες σε μια νέα κρατούμενη και πώς θα της συμπεριφερόσουν εσύ εδώ μέσα;
Θα έλεγα την λέξη που πλέον δεν έχει νόημα «ΥΠΟΜΟΝΗ», γιατί τελειώνει και αυτή κάποια στιγμή.Έπειτα να προσέχει τις παρέες που θα κάνει , ώστε να μην μπλέξει, εξαιτίας της αθωότητας και της καλοσύνης που διαθέτει. Εδώ είναι ένας άλλος κόσμος… Δεν υπάρχουν αυτά εδώ μέσα… Οι αξίες αυτές χάνονται…Γι΄αυτό χρειάζεται να στηρίζεται μόνο στον εαυτό της και να μην ξεχνάει το λόγο που μπήκε στη φυλακή. Να έχει πίστη ότι θα βγει μόνη της…
«Η ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΠΟΥ ΚΑΛΩΣ Η ΚΑΚΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙΣ.»
Ειδικότερα, πρέπει η καθεμία να συμβιβάζεται μέχρι ένα όριο, να μάθει να ακούει, να προσέχει τι λέει, τι κάνει, με ποιον τρόπο το κάνει, γιατί η στέρηση της ελευθερίας είναι το χειρότερο πράγμα στη ζωή κάθε ανθρώπου.
Υπάρχει μεγάλη ΑΔΙΚΙΑ και ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ.
Το μότο μου :
ΜΕΙΝΕ ΟΡΘΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ.
