Το παρακάτω απόσπασμα εκφράζει τις σκέψεις της κρατούμενης μητέρας Δ.Φ. και μαθήτριας του ΣΔΕ για τον πολυαγαπημένο της γιο.
Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΟΥ
Τα μάτια σου….
Έχουν το γαλάζιο του ουρανού….
Το μπλε της θάλασσας…
Αλήθεια το έκλεψες ή κάποιος σου το έχει δώσει;
Κανείς δεν ξέρει …
Κι η φύση μαζί μου απορεί….
Αναρωτιέται…
Έχεις μια δύναμη θαυμαστή…
Επίμονη…
Ακαταμάχητη…
Αυτός είσαι εσύ…
Εσύ…
Τα πάντα είσαι εσύ …
Το παρακάτω απόσπασμα εκφράζει τις σκέψεις μιας κρατούμενης μαθήτριας του ΣΔΕ για το θυμό.
Αν μπορείς….
Να συγκρατήσεις το θυμό σου…
Σε οποιαδήποτε αντιπαράθεση ο θυμωμένος είναι ο χαμένος. Αν το θυμηθείς την κατάλληλη στιγμή, έχεις μερικές πιθανότητες να «ακουστείς» από τον εαυτό σου και να κάνεις το σωστό. Αν δεν προλάβεις…. Θα μπεις σ΄αυτό τον φαύλο κύκλο που, καθώς θυμώνεις περισσότερο, αυτό σε θυμώνει κι είσαι περισσότερο θυμωμένος, τόσο που η αιτία δεν έχει καμία σημασία. Είσαι «εκτός εαυτού».
Κι όταν θα μπεις πάλι…εντός, ένας θεός ξέρει που και πώς θα είσαι.
Προσπάθησε να τα θυμηθείς αυτά την κατάλληλη στιγμή.
Γιατί οι δικές σου προθέσεις δεν μετράνε. Αυτό που μετράει είναι τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα, κι αν μπορούν να σου έχουν εμπιστοσύνη ή όχι.
Η μαθήτρια
Ε.Κ.
Μείνε δυνατή γιατί μπορείς….!!!
Κανείς δε θα νοιαστεί για σένα. Οι δικοί σου άνθρωποι μόνο, όσοι από αυτούς είναι μαζί σου πια. Γιατί έχεις αφήσει πίσω πολλούς. Για μερικούς είσαι εδώ, για μερικούς έχεις πεθάνει. Εδώ ανέχεσαι ό,τι δεν ανέχεται άνθρωπος. Σου μιλούν άσχημα, σε βρίζουν, σε αδικούν. Τους κοιτάς σαν αδέσποτο ζώο που χρειάζεται νερό, φαγητό, … κατανόηση. Πονάς παντού, κρυώνεις. Οι μέρες περνάνε και εσύ πονάς και κρυώνεις. Ελπίζεις, όμως, ότι θα περάσει σύντομα. Δεν μπορεί, λες, θα αλλάξουν τα πράγματα… Μην ξεγελάς τον εαυτό σου, θα αργήσει αυτή η μέρα, αν έρθει ποτέ αναρωτιέσαι…Μη ξεχνάς ποτέ γιατί είσαι εδώ. Μη ξεχνάς ποτέ γιατί πονάς. Δώσε τον καλύτερο σου εαυτό. Πρέπει να φανείς δυνατή. Πρέπει να βγεις για σένα και τα παιδιά σου. Μη ξεχάσεις ποτέ τα παιδιά σου…
