Την περασμένη εβδομάδα το σχολείο μας οργάνωσε μια επίσκεψη στο αθλητικό κέντρο της περιοχής μας, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με αναπηρία. Από την αρχή της ημέρας υπήρχε ενθουσιασμός, αλλά και μια γλυκιά ανυπομονησία, γατί γνωρίζαμε πως δε θα ήταν μια συνηθισμένη σχολική έξοδος.
Μετά από λίγη ώρα από την άφιξή μας στο αθλητικό κέντρο, έφτασαν μέλη από το τοπικό κέντρο ΑΜΕΑ της περιοχής μας με χαμόγελα και ζεστασιά. Επρόκειτο για μέλη του ΚΕΑ ΑΜΕΑ, του κέντρου επαγγελματικής αποκατάστασης ατόμων με αναπηρία που εδρεύει στο Χαϊδάρι. Αμέσως χωριστήκαμε σε μεικτές ομάδες για να παίξουμε έναν φιλικό αγώνα μπάσκετ. Στην αρχή υπήρχε μια μικρή αμηχανία, όμως αυτή εξαφανίστηκε γρήγορα μόλις ξεκινήσαμε να παίζουμε.
Καθώς ο αγώνας προχωρούσε, συνειδητοποιήσαμε πως αυτό που είχε σημασία δεν ήταν το σκορ, αλλά ο τρόπος που συνεργαζόμασταν. Χειροκροτούσαμε ο ένας τον άλλο, γελούσαμε, ενθαρρύναμε κάθε προσπάθεια, τραγουδούσαμε και χορεύαμε.
Όταν τελείωσε ο αγώνας, νιώθαμε όλοι πως είχαμε κερδίσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα παιχνίδι. Ήταν μια εμπειρία που μας θύμισε πως η αποδοχή, ο σεβασμός και η συνύπαρξη δεν είναι έννοιες θεωρητικές, αλλά αξίες που χτίζονται μέσα από την επαφή και την κοινή δράση.
Φεύγοντας από το αθλητικό κέντρο, καταλάβαμε πως η μέρα αυτή μας έδωσε μια όμορφη αφορμή να δούμε τον κόσμο και τους γύρω μας με περισσότερο ανοιχτή καρδιά.
