μια κριτική βιβλίου από τη μαθήτρια Βάγια Μαρέτη,
Το «Παραμύθι χωρίς όνομα» είναι ένα υπέροχο μυθιστόρημα γραμμένο από τη Πηνελόπη Δέλτα το 1910. Τα συμβάντα του λαμβάνουν τόπο σε ένα βασίλειο σε άγνωστο τόπο. Το βιβλίο αφηγείται την παρακμή και την αργή αλλά σταδιακή άνοδο της χώρας, με πρωταγωνιστή το γιό του βασιλιά Αστόχαστου.
Κατά την αρχή της βασιλείας του Αστόχαστου, αφού ο προηγούμενος βασιλιάς, Συνετός, απεβίωσε, η χώρα βρίσκεται στην εντέλεια. Ένα εξαιρετικό περιβάλλον διαβίωσης. Καθώς όμως ο Αστόχαστος την αφήνει στην τύχη της, κάνοντας απολύτως τίποτα για τη βελτίωση της, η χώρα καταστρέφεται. Σοδειές ξεραίνονται, κάτοικοι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους για ζωή στο εξωτερικό, κτίρια καταρρέουν. Ο βασιλιάς ο ίδιος και η οικογένεια του μετατρέπονται σε φτωχούς πολίτες, σαν τους λιγοστούς εναπομείναντες, χωρίς να προσπαθούν ακόμα και να βγουν από την άθλια κατάσταση που βρισκόντουσαν. Τότε, λαμβάνει δράση ο εργατικός γιος του βασιλιά, ο οποίος θα την επαναφέρει στην αρχική της μορφή. Αν και θα πρέπει να περάσει μέσα από μάχες και πολλές και διάφορες δυσκολίες, το Βασιλόπουλο δεν θα σταματήσει μέχρι να καταφέρει τον στόχο του. Γίνεται υπόδειγμα καλού ηγέτη και στο τέλος, αναλαμβάνει τη διοίκηση της χώρας, αποσκοπώντας ένα καλύτερο μέλλον για την πατρίδα του.
Αυτό το βιβλίο αντανακλά και στοιχεία από τη σημερινή εποχή, ανεξάρτητα από την ημερομηνία δημοσίευσης του. Μεταδίδοντας δυνατά μηνύματα, με υπέροχους χαρακτήρες και ηθικά διδάγματα, αποτελεί ένα εξαίσιο μυθιστόρημα. Το προτείνω σε όσους θέλουν μια ιστορία διαχρονική.
