">

Η νύχτα απλώνει το πέπλο της

Σαν μητέρα που σκεπάζει τον κόσμο.

Με μια κίνηση αθόρυβη

Ρίχνει χιόνι,

Όχι για να στολίσει,

Μα για να μαλακώσει

Όσα πονάνε.

Τα φώτα ανασαίνουν ζεστά

Στις άκρες των δρόμων,

Σαν μικρές καρδιές

Που δεν έμαθαν ποτέ

Να εγκαταλείπουν.

Κάπου μακριά χτυπά

Μια καμπάνα αργή

Κι ο ήχος ταξιδεύει

Σαν σκέψη που ψάχνει

Σε ποια ψυχή να ακουμπήσει.

Όποιος περπατά μόνος

Στην παγωνιά της γης

Ακούει μέσα του ένα φως.

Όχι δυνατό,

Όχι θορυβώδες,

 Ένα φως που τρεμοπαίζει

Σαν υπόσχεση.

Και όταν ένα παιδί γελά

Ή δυο χέρια αγγίξουν για λίγο,

Η νύχτα φωτίζεται από μέσα,

Σαν να θυμήθηκε

Την αρχική της αποστολή:

Να χωράει όνειρα .

Αυτό είναι τα Χριστούγεννα :

Μια στιγμή απλή,

Που ξαφνικά ανοίγει

Σαν λουλούδι στο χιόνι

Και μας θυμίζει

Πόσο ανθρώπινο είναι

Να ψάχνουμε ζεστασιά

Ακόμα κι εκεί

Που δεν φαίνεται.

Κι όμως ,

Εκεί βρίσκεται πάντα.

Από τη μαθήτρια της Β΄ τάξης, Θεανώ Καλεμκερίδου

Και ξαφνικά είναι Δεκέμβριος και δεν είσαι παιδί πια. Δεν είσαι παιδί εδώ και πολύ καιρό… Ο άγιος Βασίλης δεν μεταμορφώνει το καλοριφέρ σε τζάκι ,για να τρυπώσει στο σπίτι σου, δεν κρύβεσαι κάτω από το δέντρο, για να βλέπεις πώς αναβοσβήνουν τα πολύχρωμα φωτάκια του, δεν γράφεις γράμματα με τελικό προορισμό το βόρειο πόλο, δεν κάνεις σχέδια με τον αδελφό σου να μείνετε ξύπνιοι όλο το βράδυ της παραμονής,  για να δείτε έστω και φευγαλέα την σκιά του παχουλού άκακου εισβολέα, ακόμη και τα κάλαντα έχεις την επιλογή πλέον να τα αποφύγεις. «Είσαι ολόκληρη γυναίκα, φυσικά και δεν θα πας! Θα γελάσει κάθε πικραμένο χείλι…». Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που φιλοξένησα τα Χριστούγεννα μέσα στην καρδιά μου.

Τα τελευταία χρόνια κυρίως τα βλέπω τριγύρω μου σαν διακοσμητικά σαλονιού, κουζίνας άντε και λίγο δωματίου, τίποτα περισσότερο. Έπειτα, τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες παχαίνουν, η εορταστική περίοδος συνεπάγεται πολλά έξοδα, ο γέρος Βασίλης συνταξιοδοτήθηκε, μία χρονιά «πεθαίνει» και μία άλλη αβέβαιη την διαδέχεται, το φαγοπότι στο οικογενειακό τραπέζι γίνεται με τον εαυτό μας και ο στολισμός του σπιτιού κουράζει την μέση μας… Και όλοι χαίρονται και όλοι λυπούνται και όλοι βιάζονται και όλοι συγκινούνται. Τελικά, ίσως να φταίω εγώ. Ίσως δεν έπρεπε να μάθω τόσα πολλά… Καλύτερα να αγνοούσα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο κόσμος και να κρατούσα μόνο την δική μου αλήθεια, την δική μου πραγματικότητα. Τώρα είναι δύσκολο να βρω τον δρόμο πίσω σε εκείνη την μικρή, πεισματάρα εκδοχή μου που πίστευε δίχως ντροπή στα θαύματα.

Πασχαλίνα Τσιακατούρα

The Christmas glow is golden,

Its gentle lights make hearts beholden.

Families and friends gathering together,

Decorating the tree, we hang each feather.

Lights twinkling inside  every house,

Bringing warmth and joy to every spouse.

The Christmas spirit is near,

Sweeping away all lingering fear.

Visible snow falls everywhere,

Magic floats, sparkling in the frosty air.

How beautiful are the visions we see,

Truly wondrous, hard to believe!

Dreams and hopes embracing our soul,

Making wishes, trying to reach every goal,

With every message sent to the North Pole.

Desiring the company of our treasured,

Joy and laughter carefully measured.

Hearts warmed by Christmas cheer,

Forever treasured, year to year.

Από τη μαθήτρια Κουκλίτου Μαρία – Λυδία

                                      Your lovely Christmas spirit

                                  Every time I think of you

                                   I can feel it’s really true

                                  All the lights that are coming through

                                  Make my heart beat just for you

                                  You are the star and I’m the tree

                                  What more could we ever be?

                                  I won’t even wish for a gift

                                  I just want to be your everything

                                 I will hear the jingle bells

                                 Sitting with you on a bench

                                 We will feel the snow on our heads

                                I wish we were more than friends

                               I wish you were always near

                               Losing you is my biggest fear

                               Every Christmas I just wish

                               We could always stay like this

                                Spread  your love and happiness

                                Share with me all you can spare

                                I can feel your lovely spirit

                                 It’s just love we shouldn’t  fear it

Από τη μαθήτρια της Β΄  τάξης Βαΐτσα Τσεκούλη