Πρόκειται για ένα ανακτορικό συγκρότημα που χτίστηκε μεταξύ 1712 και 1723 ως θερινή έπαυλη του πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας. Ενώ σήμερα αποτελεί τη σημαντικότερη πινακοθήκη της Αυστρίας. Αποτελείται από δυο μπαρόκ παλάτια (το Άνω Μπελβεντέρε και το Κάτω Μπελβεντέρε), τον Πορτοκαλεώνα, τους Στάβλους και τους εντυπωσιακούς Κήπους που περιβάλλουν το ανάκτορο.

Σημαντικό τοπόσημο στο κέντρο της Βιέννης

Το Μπελβεντέρε βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του κέντρου της Βιέννης και αποτελεί έναν εμβληματικό τόπο για την ιστορία της χώρας. Καθώς, μεταξύ άλλων, στο Μπελβεντέρε υπογράφτηκε η συνθήκη ανεξαρτησίας της μοντέρνας Αυστρίας μετά το πέρας του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Κατασκευή που διήρκησε 11 χρόνια

Η ιστορία του Μπελβεντέρε ξεκινάει το 1697 όταν ο Πρίγκηπας Ευγένιος αγόρασε την έκταση για να χτίσει μια καλοκαιρινή εξοχική κατοικία. Ο Ευγένιος είχε αποκτήσει πολλά χρήματα με τη συμμετοχή του στην πετυχημένη υπεράσπιση της Βιέννης από τους Οθωμανούς. Το 1712 ξεκίνησε η κατασκευή του Κάτω Μπελβεντέρε, ακολούθησε το Άνω Μπελβεντέρε και εργασίες διακόσμησης μέχρι και το 1723 όπου το συγκρότημα είχε πλέον ολοκληρωθεί.

Ανάκτορο Μπελβεντέρε ένα από τα πρώτα δημόσια μουσεία του κόσμου

Το 1752 ξεκινάει ο δεύτερο σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του Μπελβεντέρε. Τότε το συγκρότημα περνάει στην ιδιοκτησία του Οίκου των Αψβούργων. Το 1781 δέχεται τα έργα της αυτοκρατορικής πινακοθήκης και το συγκρότημα ανοίγει της πύλες του στο κοινό. Γίνεται έτσι ένα από τα πρώτα δημόσια μουσεία του κόσμου. Τα επόμενα χρόνια εμπλουτίζει τα εκθέματά του με σημαντικές συλλογές και δημιουργούνται νέα τμήματα όπως: το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, η Κρατική Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης καθώς και η πρώτη Πινακοθήκη για τα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα στην Αυστρία.

Η σημαντικότερη πινακοθήκη της Αυστρίας στεγάζεται στο Μπελβεντέρε

Μετά το τέλος του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου το Μπελβεντέρε περνάει στα χέρια του Αυστριακού κράτους. Σήμερα το Μπελβεντέρε στεγάζει την έδρα της «Αυστριακής Πινακοθήκης του Μπελβεντέρε». Αυτή είναι η σημαντικότερη πινακοθήκη της Αυστρίας, καθώς φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή αυστριακής τέχνης που χρονολογείται από τον Μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας.

Παράλληλα, το Άνω Μπελβεντέρε λειτουργεί ως μουσείο με μόνιμα έργα από τον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα ενώ στον Πορτοκαλεώνα και τους Στάβλους, φιλοξενούνται περιοδικές εκθέσεις. Οι επισκέπτες εντυπωσιάζονται επίσης και από τους φημισμένους και ιδιαίτερα εκτεταμένους κήπους του ανακτόρου.

Πηγή: https://www.taxidologio.gr/vienna-todo-belvedere.html

• ·         Καλό θα ήταν όλο το χρόνο αλλά κυρίως τα καλοκαίρια να αφήνουμε έξω από το σπίτι μας ένα μπολάκι με νερό κι ένα με κροκέτες για τα δέσποτα ζώα.
• ·         Σε περίπτωση που θα θέλετε να πάρετε ένα οποιοδήποτε ζωάκι καλό θα ήταν να μην αγοράσετε αλλά να υιοθετήσετε από ένα κυνοκομείο ή από το δρόμο και να μην αγοράσετε.
• ·         Τις αδέσποτες γάτες και τα αδέσποτα σκυλιά της γειτονιάς μας καλό θα είναι να τα στειρώνουμε και να τα αποπαρασιτώνουμε.
• ·         Αν παρατηρήσετε ότι κάποιο ζωάκι συμπεριφέρεται περίεργα έχει ένα εξάνθημα ή μια περίεργη ελιά καλό θα ήταν να το πάτε σε σύντομο χρονικό διάστημα στον κτηνίατρο.
• ·         Κατά την περίοδο του χειμώνα όπου κάνει πολύ κρύο επιθυμητό θα ήταν να βρείτε έναν χώρο όπως ένα πάρκινγκ ή μέσα στην πολυκατοικία για να βάζετε τα αδέσποτα.
• ·         Σε περίπτωση που δείτε οποιονδήποτε να κακοποιεί κάποιο ζώο ακόμα και το δικό του, να επέμβετε και να καλέσετε την φιλοζωική ή την αστυνομία.
• ·         Όσο μπορούμε πρέπει να στηρίζουμε με κάθε τρόπο τους τοπικούς οργανισμούς προστασίας ζώων που ασχολούνται με την προσφορά βοήθειας στα αδέσποτα ζώα

Αυτά τα μέτρα μπορούν να συμβάλουν ιδιαίτερα στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των αδέσποτων και στη μείωση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.

1. Στη μεσαιωνική πόλη Βέργκες της Ισπανίας, τη Μεγάλη Πέμπτη γίνεται ένα από τα πιο περίεργα έθιμα. Είναι ο λεγόμενος χορός του θανάτου. Το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης ξεκινάει μια παρέλαση. Ξεκινάει μια παρέλαση όπου οι συμμετέχοντες ντύνονται με στολές Ρωμαίων στρατιωτών. Στο τέλος της παρέλασης εμφανίζονται κάποιοι που είναι ντυμένοι σκελετοί με ολόσωμες ζωγραφισμένες φόρμες και κρανία στο κεφάλι. Τα μεσάνυχτα ξεκινάει από τους σκελετούς ένα τελετουργικό χορού το οποίο αναπαριστά τη διαδικασία της Σταύρωσης στην οποία συμμετέχουν συνολικά δέκα άτομα. Πέντε σκελετοί χορεύουν υπό τους ήχους ενός τυμπάνου και σχηματίζουν τη μορφή ενός σταυρού. Δύο άτομα ξεκινούν το χορό ένας κρατώντας ένα δρεπάνι που αναγράφει “Ο θάνατος δε συγχωράει κανέναν” κι ο άλλος κρατώντας μια μαύρη σημαία που αναγράφει “Η ζωή μπορεί να είναι μικρή’. Μετά εμφανίζονται τρία παιδιά και άλλοι δύο σκελετοί που κρατούν ένα πιάτο με στάχτες. Κι ένας τρίτος χορευτής με ένα παλιό ρολόι χωρίς δείχτες. Αυτοί συνοδεύονται από τέσσερις ακόμα σκελετούς με δάδες.
2. Ένα έθιμο που συναντάμε κυρίως στην Ευρώπη, πιο συχνά στη Γερμανία και στη Βρετανία είναι η κύλιση των βρασμένων αυγών στην κατηφόρα ενός λόφου. Συμβολίζει το βράχο που κύλισε και σφράγισε τον τάφο του Χριστού. Κι αυτό το έθιμο πέρασε στις ΗΠΑ όπου βρήκε μεγάλη απήχηση τέτοια ώστε το 1814 την υιοθέτησε η σύζυγος του προέδρου Τζέιμς Μάντισον ως μια μεγάλη παιδική γιορτή. Από τότε η γιορτή έχει γίνει θεσμός για τον Λευκό Οίκο που τη Δευτέρα του Πάσχα ανοίγει τις πύλες του και χιλιάδες οικογένειες με τα παιδιά τους μπαίνουν στους κήπους και διαγωνίζονται στην κύλιση των αυγών με τα παιδάκια να κρατάνε ένα ξύλινο κουτάλι και να σπρώχνουν το αυγό τους σε μια διαδρομή. Στη γιορτή συμμετέχουν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αλλά και διάφοροι αξιωματούχοι οι οποίοι διαβάζουν παραμύθια στα παιδιά και μοιράζουν γλυκά σε μια εκδήλωση που κρατά πολλές ώρες.
3. Οι Ελβετοί στην πόλη Νιόν μετατρέπουν τα σιντριβάνια και τις βρύσες τους σε πασχαλινά πηγάδια στολίζοντάς τα με χρωματιστές κορδέλες, διακοσμημένα αυγά και λουλούδια. Αυτή η γιορτή του νερού είναι επίσης μια γιορτή για τη νέα ζωή και προέρχεται από μια παλιά Γερμανική παράδοση του εορτασμού της τήξης των χιονιών και της επιστροφής του νερού στις βρύσες. Η παράδοση γίνεται για να τιμήσουν το σύμβολο του νερού και τη σημασία του στις ξηρές περιοχές των Άλπεων.
4. Αν είσαι κοπέλα και βρεθείς στην Πολωνία τη Δευτέρα του Πάσχα καλό θα ήταν να κρατάς μια ομπρέλα ή ένα αδιάβροχο. Κι αυτό εξαιτίας ενός εθίμου που έχει τις ρίζες του στο βάπτισμα ενός Πολωνού πρίγκιπα το 966 μ.Χ. Τη Δευτέρα του Πάσχα τα αγόρια προσπαθούν να βρέξουν τα κορίτσια με κουβάδες νερού, νεροπίστολα ή οτιδήποτε άλλο. Ο θρύλος λέει ότι τα κορίτσια που έχουν βραχεί περισσότερο θα παντρευτούν μέσα στο έτος.
5. Στις Βερμούδες τη Μεγάλη Παρασκευή οι ντόπιοι πετάνε χαρταετό, τρώνε κέικ από μπακαλιάρο και ζεστά ψωμάκια σε σχήμα σταυρού. Η ιστορία λέει ότι ένας δάσκαλος χρειαζόταν ένα απλό αλλά διαρκές σύμβολο για να βοηθήσει τους μαθητές του να κατανοήσουν την ανάληψη του Ιησού. Έτσι έφτιαξε ένα χαρταετό που το διακόσμησε με την εικόνα του Χριστού και τον πέταξε στον ουρανό. Έκτοτε τηρείται πιστά κάθε χρονιά.
6. Κάθε χρόνο την περίοδο του Πάσχα οι Νορβηγοί αγοράζουν αστυνομικά μυθιστορήματα. Η συγκεκριμένη συνήθεια ξεκίνησε το 1923 όταν μια εφημερίδα πρόβαλε στο εξώφυλλό της μια διαφήμιση ενός αστυνομικού μυθιστορήματος με τέτοιο τρόπο που έπεισε τον κόσμο ότι επρόκειτο για αληθινή είδηση. Από τότε κάθε Πάσχα οι περισσότεροι διαβάζουν τρομακτικά βιβλία με εγκλήματα και ανατριχιαστικές ιστορίες. Μέχρι και στις συσκευασίες του γάλακτος υπάρχουν τέτοιες ιστορίες την περίοδο του Πάσχα.
7. Ένα από τα διασημότερα πασχαλινά έθιμα ακολουθεί κάθε χρόνο σε μια πόλης της νοτιοδυτικής Γαλλίας τη Δευτέρα του Πάσχα. Πρόκειται για την παρασκευή μιας γιγάντιας ομελέτα στην κεντρική πλατεία για την οποία χρησιμοποιούνται 4.500 αυγά. Πέρα από την παράδοση στόχος της είναι τα ταΐσει πάνω από 1000 άτομα. Το έθιμο ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια όταν ο Ναπολέων με το στρατό του σταμάτησε σε μια πόλη εκεί κοντά κι έφαγε ομελέτα. Η ομελέτα άρεσε τόσο πολύ στον Ναπολέων που διέταξε στους κατοίκους της πόλης να μαζέψουν τα αυγά τους και να φτιάξουν μια τεράστια ομελέτα για το στρατό του για την επόμενη μέρα.
8. Στη Φλωρεντία την Κυριακή του Πάσχα γιορτάζουν μια παλιά παράδοση 250 χρόνων γνωστή ως έκρηξη της άμαξας. Πρόκειται για μια άμαξα γεμάτη πυροτεχνήματα που οδηγείται στους δρόμους της πόλης από ανθρώπους με πολύχρωμα κοστούμια του 15ου αιώνα. Όταν η άμαξα φτάνει μπροστά στο Ντουόμο ο επίσκοπος ανάβει με το άγιο φως μια ρουκέτα σε σχήμα περιστεριού, η οποία ξεκινάει από την Αγία Τράπεζα και φτάνει στην άμαξα ανατινάζοντάς την και πλημμυρίζοντας με φως την πλατεία.

Πηγή: Τα καλύτερα top10

Πηγή: https://www.lecturesbureau.gr/1/okoums-razor-1662/

Η αντιληπτή διαστροφή του σύμπαντος υπήρξε εδώ και καιρό αντικείμενο σχολιασμού και οι πρόδρομοι της σύγχρονης έκδοσης του νόμου του Μέρφυ δεν είναι δύσκολο να βρεθούν.  Πρόσφατη σημαντική έρευνα σε αυτόν τον τομέα έχει διεξαχθεί από μέλη της Αμερικανικής Εταιρείας Διαλέκτων. Το μέλος της Εταιρείας Stephen Goranson βρήκε μια έκδοση του νόμου, που δεν έχει ακόμη γενικευτεί ή φέρει αυτό το όνομα, σε μια έκθεση του Alfred Holt σε μια συνάντηση του 1877 μιας ένωσης μηχανικών.

Διαπιστώνεται ότι οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά στη θάλασσα γενικά πάει στραβά αργά ή γρήγορα, οπότε δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε για το ότι οι ιδιοκτήτες προτιμούν το ασφαλές από το επιστημονικό …. Δεν μπορεί να τεθεί αρκετή πίεση για τα πλεονεκτήματα της απλότητας. Ο ανθρώπινος παράγοντας δεν μπορεί να παραμεληθεί με ασφάλεια στον σχεδιασμό μηχανημάτων. Εάν πρέπει να ληφθεί προσοχή, ο κινητήρας πρέπει να είναι τέτοιος ώστε ο μηχανικός να είναι έτοιμος να τον φροντίσει.

Ο μαθηματικός Αύγουστος Ντε Μόργκαν έγραψε στις 23 Ιουνίου 1866: «Το πρώτο πείραμα απεικονίζει ήδη μια αλήθεια της θεωρίας, επιβεβαιωμένη από την πρακτική, ό,τι μπορεί να συμβεί θα συμβεί αν κάνουμε αρκετές δοκιμές». Σε μεταγενέστερες δημοσιεύσεις «ό,τι μπορεί να συμβεί θα συμβεί» περιστασιακά ονομάζεται «νόμος του Μέρφυ», κάτι που αυξάνει την πιθανότητα – εάν κάτι πήγε στραβά – ότι ο «Μέρφυ» είναι ο «Ντε Μόρκγαν» που ξεχάστηκε (μια επιλογή, μεταξύ άλλων, που έθεσε ο Goranson στο λίστα της Αμερικανικής Εταιρείας Διαλέκτων). Το μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Διαλέκτων, Bill Mullins, βρήκε μια ελαφρώς ευρύτερη εκδοχή του αφορισμού σε σχέση με τη παραστασιακή μαγεία. Ο Βρετανός μάγος παραστάσεων Nevil Maskelyne έγραψε το 1908:

Είναι μια κοινή εμπειρία για όλους τους άντρες να βρουν ότι, σε οποιαδήποτε ειδική περίσταση, όπως η παρουσίαση ενός μαγικού εφέ για πρώτη φορά στο κοινό, ό,τι μπορεί να πάει στραβά θα πάει στραβά. Είτε πρέπει να το αποδώσουμε στην κακοήθεια της ύλης είτε στη συνολική ανηθικότητα των άψυχων πραγμάτων, είτε η συναρπαστική αιτία είναι η βιασύνη, η ανησυχία ή όχι, το γεγονός παραμένει.

Το 1948, ο χιουμορίστας Paul Jennings επινόησε τον όρο resistentialism, ένα αστείο παιχνίδι με την αντίσταση και τον υπαρξισμό, για να περιγράψει «φαινομενικά μοχθηρή συμπεριφορά που εκδηλώνεται από άψυχα αντικείμενα», όπου τα αντικείμενα που δημιουργούν προβλήματα (όπως τα χαμένα κλειδιά ή μια μπάλα που αναπηδάει αι ξέφυγε) λέγεται ότι εμφανίζουν υψηλό βαθμό κακίας έναντι των ανθρώπων. Η σύγχρονη μορφή του νόμου του Μέρφυ χρονολογείται από το 1952, ως επιγραφή σε ένα βιβλίο ορειβασίας του John Sack, ο οποίος το περιέγραψε ως «αρχαίο ρητό ορειβασίας»:

Οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά, πηγαίνει

Σύνδεση με τον Μέρφυ

Διαφορετικές αναμνήσεις χρόνια αργότερα από διάφορους συμμετέχοντες καθιστούν αδύνατο να εντοπίσει ποιος επινόησε για πρώτη φορά το ρητό του νόμου του Μέρφυ. Το όνομα του νόμου προέρχεται από μια προσπάθεια χρήσης νέων συσκευών μέτρησης που αναπτύχθηκαν από τον Edward Murphy. Η φράση επινοήθηκε σε μια ανεπιθύμητη αντίδραση σε κάτι που είπε ο Μέρφυ όταν οι συσκευές του δεν κατάφεραν να λειτουργήσουν και τελικά μετατράπηκε στην παρούσα μορφή του πριν από μια συνέντευξη Τύπου μερικούς μήνες αργότερα – η πρώτη (από πολλές) που δόθηκε από τον Δρ John Stapp, ΗΠΑ Συνταγματάρχης και πτήσης χειρουργικής αεροπορίας στη δεκαετία του 1950.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CE%AD%CF%81%CF%86%CF%85#%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%82

Πώς βιώνεται ο λειτουργικός χρόνος τη Μεγάλη εβδομάδα;
Η Εκκλησία από την μεγάλη της φιλανθρωπία, για να μπορέσουν όσο είναι δυνατόν περισσότεροι πιστοί να συμμετέχουν στις Ακολουθίες, επέτρεψε από την αρχή της Μ. Εβδομάδας, να ψάλλεται ο Όρθρος της επόμενης ημέρας. (π.χ. την Κυριακή των Βαϊων το βράδυ ψάλλεται ο Όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας).

Τι τελείται τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας;
Οι τέσσερις πρώτες ημέρες μας προετοιμάζουν πνευματικά για το θείο δράμα και οι Ακολουθίες ονομάζονται «Ακολουθίες του Νυμφίου».
Μεγάλη Δευτέρα (Κυριακή Βαϊων βράδυ):
Την Μεγάλη Δευτέρα κυριαρχούν δύο γεγονότα:
α) Η ζωή του Ιωσήφ του 11ου γιού του Πατριάρχη Ιακώβ, του ονομαζόμενου Παγκάλου, δηλαδή του ωραίου στο σώμα και τη ψυχή. Ο Ιωσήφ προεικονίζει με την περιπέτειά του (που πουλήθηκε σκλάβος στην Αίγυπτο) τον ίδιο τον Χριστό και το πάθος Του.
β) Το περιστατικό της άκαρπης συκιάς που ξέρανε ο Χριστός (Ματθ. 21, 18-22):
Συμβολίζει την Συναγωγή των Εβραίων και γενικά την ζωή του Ισραηλιτικού λαού που ήταν άκαρποι από καλά έργα.

Μεγάλη Τρίτη (Μεγάλη Δευτέρα βράδυ):
Την Μεγάλη Τρίτη θυμόμαστε και ζούμε δύο παραβολές:
α) Των δέκα παρθένων (Ματθ. 25,1-13) που μας διδάσκει να είμαστε έτοιμοι και γεμάτοι από πίστη και φιλανθρωπία.
β) Των Ταλάντων (Ματθ. 25,14-30), που μας διδάσκει να είμαστε εργατικοί και πρέπει να καλλιεργούμε και να αυξήσουμε τα πνευματικά μας χαρίσματα.

Μεγάλη Τετάρτη (Μεγάλη Τρίτη βράδυ):
Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην αμαρτωλή γυναίκα (Λουκ. 7,47), που μετανιωμένη άλειψε τα πόδια του Κυρίου με μύρο και συγχωρήθηκε για τα αμαρτήματά της, γιατί έδειξε μεγάλη αγάπη και πίστη στον Κύριο. Ψάλλεται το περίφημο τροπάριο (δοξαστικό) της Υμνογράφου Μοναχής Κασσιανής.

Μεγάλη Πέμπτη (Μεγάλη Τετάρτη βράδυ):
Την Μεγάλη Πέμπτη γιορτάζουμε 4 γεγονότα :
α) Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Κύριο, δείχνοντας για το ποια πρέπει να είναι η διακονία των πιστών στην Εκκλησία.
β) Τον Μυστικό Δείπνο, δηλαδή την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.
γ) Την Προσευχή του Κυρίου, στο Όρος των Ελαιών και
δ) την Προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή του Πάθους του Κυρίου.
Μεγάλη Παρασκευή (Μεγάλη Πέμπτη βράδυ):
Την Μεγάλη Παρασκευή έχουμε την Κορύφωση του θείου δράματος, τελείται η «Ακολουθία των Παθών» και θυμόμαστε και βιώνουμε τα Σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού μας. Δηλαδή:
α) Τα πτυσίματα
β) τα μαστιγώματα
γ) τις κοροϊδίες
δ) τους εξευτιλισμούς
ε) τα κτυπήματα
στ) το αγκάθινο στεφάνι και κυρίως την
ζ) Σταύρωση και
η) τον θάνατο του Χριστού μας.

Μεγάλο Σάββατο (Μεγάλη Παρασκευή πρωϊ και βράδυ):
Το Μεγάλο Σάββατο το πρωϊ γιορτάζουμε:
α) την Ταφή Του Κυρίου και
β) την Κάθοδο Του στον Άδη, όπου κήρυξε σε όλους τους νεκρούς. Έτσι Μεγάλη Παρασκευή το πρωϊ (ημερολογιακά), τελούνται οι εξής ακολουθίες: Ακολουθία των Μεγάλες Ωρών και στις 12.00 το μεσημέρι της Αποκαθηλώσεως, δηλαδή την Ταφή Του Κυρίου από τον Ιωσήφ τον Αριμαθαίας και το Νικόδημο τον Φαρισαίο, μέλος του Μ. Συμβουλίου και κρυφό μαθητή του Κυρίου.
Την Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ (ημερολογιακά) ψάλλονται τα Εγκώμια και έχουμε την περιφορά του Επιταφίου!

Κυριακή του Πάσχα (Μ. Σάββατο πρωϊ και νύχτα από τις 12.00 π.μ):
Το Μεγάλο Σάββατο (ημερολογιακά) το πρωϊ, έχουμε την λεγόμενη «1η Ανάσταση», δηλαδή το προανάκρουσμα της Αναστάσεως που μεταδίδουν οι ύμνοι και της προσμονής της λυτρώσεως όλης της κτίσεως από την φθορά και τον θάνατο!
Το Μεγάλο Σάββατο στις 12.00 (δηλαδή ουσιαστικά την Κυριακή), έχουμε την ζωηφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας, την ήττα του θανάτου και της φθοράς και την αφή του Αγίου Φωτός στον κόσμο από το Πανάγιο Τάφο.
Κυριακή του Πάσχα στις 11.00 π.μ. ή το απόγευμα, τελείται ο «Εσπερινός της Αγάπης», όπου σε πολλές γλώσσες διαβάζεται το Ιερό Ευαγγέλιο και διατρανώνεται παγκοσμίως η νίκη του θανάτου και η εποχή της Καινούριας Διαθήκης, της χαράς και της Αναστάσιμης ελπίδας.

Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα των Παθών και της Αναστάσεως για όλους εμάς τους Πίστους;
Οι πιστοί βιώνουμε τα πάθη και την ανάσταση του Χριστού συμμετέχοντας ενεργά σε αυτά με «συμπόρευση», «συσταύρωση» και «συνανάσταση»! Ο Χριστός με την θέληση του (εκουσίως), έπαθε και ανέστη για να σωθούμε όλοι εμείς! Αυτό σημαίνει ότι δεν λυπούμαστε «μοιρολατρικά» για το Πάθος του, αλλά για τις δικές μας αμαρτίες και αφού μετανοιώνουμε ειλικρινώς μπορούμε την αντικειμενική σωτηρία που χάραξε ο Χριστός να την κάνουμε και υποκειμενική – προσωπική σωτηρία!

πηγή: μητρόπολη Βεροίας

• Ο Επιμενίδης λέει ότι όλοι οι Κρήτες είναι ψεύτες
• Ο Επιμενίδης είναι Κρητικός
• Άρα ο Επιμενίδης λέει ψέματα
• Άρα οι Κρήτες λένε την αλήθεια

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%80%CE%B9%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82

Πώς βιώνεται ο λειτουργικός χρόνος τη Μεγάλη εβδομάδα;
Η Εκκλησία από την μεγάλη της φιλανθρωπία, για να μπορέσουν όσο είναι δυνατόν περισσότεροι πιστοί να συμμετέχουν στις Ακολουθίες, επέτρεψε από την αρχή της Μ. Εβδομάδας, να ψάλλεται ο Όρθρος της επόμενης ημέρας. (π.χ. την Κυριακή των Βαϊων το βράδυ ψάλλεται ο Όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας).

Τι τελείται τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας;
Οι τέσσερις πρώτες ημέρες μας προετοιμάζουν πνευματικά για το θείο δράμα και οι Ακολουθίες ονομάζονται «Ακολουθίες του Νυμφίου».
Μεγάλη Δευτέρα (Κυριακή Βαϊων βράδυ):
Την Μεγάλη Δευτέρα κυριαρχούν δύο γεγονότα:
α) Η ζωή του Ιωσήφ του 11ου γιού του Πατριάρχη Ιακώβ, του ονομαζόμενου Πάγκαλου, δηλαδή του ωραίου στο σώμα και τη ψυχή. Ο Ιωσήφ προεικονίζει με την περιπέτειά του (που πουλήθηκε σκλάβος στην Αίγυπτο) τον ίδιο τον Χριστό και το πάθος Του.
β) Το περιστατικό της άκαρπης συκιάς που ξέρανε ο Χριστός
Συμβολίζει την Συναγωγή των Εβραίων και γενικά την ζωή του Ισραηλιτικού λαού που ήταν άκαρποι από καλά έργα.
Μεγάλη Τρίτη (Μεγάλη Δευτέρα βράδυ):
Την Μεγάλη Τρίτη θυμόμαστε και ζούμε δύο παραβολές:
α) Των δέκα παρθένων (Ματθ. 25,1-13) που μας διδάσκει να είμαστε έτοιμοι και γεμάτοι από πίστη και φιλανθρωπία.
β) Των Ταλάντων (Ματθ. 25,14-30), που μας διδάσκει να είμαστε εργατικοί και πρέπει να καλλιεργούμε και να αυξήσουμε τα πνευματικά μας χαρίσματα.

Μεγάλη Τετάρτη (Μεγάλη Τρίτη βράδυ):
Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην αμαρτωλή γυναίκα (Λουκ. 7,47), που μετανιωμένη άλειψε τα πόδια του Κυρίου με μύρο και συγχωρέθηκε για τα αμαρτήματά της, γιατί έδειξε μεγάλη αγάπη και πίστη στον Κύριο. Ψάλλεται το περίφημο τροπάριο (δοξαστικό) της Υμνογράφου Μοναχής Κασσιανής.

Μεγάλη Πέμπτη (Μεγάλη Τετάρτη βράδυ):
Την Μεγάλη Πέμπτη γιορτάζουμε 4 γεγονότα :
α) Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Κύριο, δείχνοντας για το ποια πρέπει να είναι η διακονία των πιστών στην Εκκλησία.
β) Τον Μυστικό Δείπνο, δηλαδή την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.
γ) Την Προσευχή του Κυρίου, στο Όρος των Ελαιών και
δ) την Προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή του Πάθους του Κυρίου.
Μεγάλη Παρασκευή (Μεγάλη Πέμπτη βράδυ):
Την Μεγάλη Παρασκευή έχουμε την Κορύφωση του θείου δράματος, τελείται η «Ακολουθία των Παθών» και θυμόμαστε και βιώνουμε τα Σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού μας. Δηλαδή:
α) Τα πλυσίματα
β) τα μαστιγώματα
γ) τις κοροϊδίες
δ) τους εξευτελισμούς
ε) τα κτυπήματα
στ) το αγκάθινο στεφάνι και κυρίως την
ζ) Σταύρωση και
η) τον θάνατο του Χριστού μας.

Μεγάλο Σάββατο (Μεγάλη Παρασκευή πρωί και βράδυ):
Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί γιορτάζουμε:
α) την Ταφή Του Κυρίου και
β) την Κάθοδο Του στον Άδη, όπου κήρυξε σε όλους τους νεκρούς. Έτσι Μεγάλη Παρασκευή το πρωί (ημερολογιακά), τελούνται οι εξής ακολουθίες: Ακολουθία των Μεγάλες Ωρών και στις 12.00 το μεσημέρι της Αποκαθηλώσεως, δηλαδή την Ταφή Του Κυρίου από τον Ιωσήφ τον Αρμαθιάς και το Νικόδημο τον Φαρισαίο, μέλος του Μ. Συμβουλίου και κρυφό μαθητή του Κυρίου.
Την Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ (ημερολογιακά) ψάλλονται τα Εγκώμια και έχουμε την περιφορά του Επιταφίου!

Κυριακή του Πάσχα (Μ. Σάββατο πρωί και νύχτα από τις 12.00 π.μ):
Το Μεγάλο Σάββατο (ημερολογιακά) το πρωί, έχουμε την λεγόμενη «1η Ανάσταση», δηλαδή το προανάκρουσμα της Αναστάσεως που μεταδίδουν οι ύμνοι και της προσμονής της λυτρώσεως όλης της κτίσεως από την φθορά και τον θάνατο!
Το Μεγάλο Σάββατο στις 12.00 (δηλαδή ουσιαστικά την Κυριακή), έχουμε την ζωφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας, την ήττα του θανάτου και της φθοράς και την αφή του Αγίου Φωτός στον κόσμο από το Πανάγιο Τάφο.
Κυριακή του Πάσχα στις 11.00 π.μ. ή το απόγευμα, τελείται ο «Εσπερινός της Αγάπης», όπου σε πολλές γλώσσες διαβάζεται το Ιερό Ευαγγέλιο και διατρανώνεται παγκοσμίως η νίκη του θανάτου και η εποχή της Καινούριας Διαθήκης, της χαράς και της Αναστάσιμης ελπίδας.

Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα των Παθών και της Αναστάσεως για όλους εμάς τους Πίτσους;
Οι πιστοί βιώνουμε τα πάθη και την ανάσταση του Χριστού συμμετέχοντας ενεργά σε αυτά με «συμπόρευση», «συσταύρωση» και «συνανάσταση»! Ο Χριστός με την θέληση του (εκουσίως), έπαθε και ανέστη για να σωθούμε όλοι εμείς! Αυτό σημαίνει ότι δεν λυπούμαστε «μοιρολατρικά» για το Πάθος του, αλλά για τις δικές μας αμαρτίες και αφού μετανιώνουμε ειλικρινώς μπορούμε την αντικειμενική σωτηρία που χάραξε ο Χριστός να την κάνουμε και υποκειμενική – προσωπική σωτηρία!

πηγή: ΔΟΓΜΑ

Θὰ τὰ χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτὲ δὲ θὰ τ᾿ ἀφήνω
στοὺς δρόμους νὰ πεινοῦν.

Ἀκόμα κι ὅταν βλέπω
πὼς τὰ παιδεύουν ἄλλοι,
ἐγὼ θὰ τρέχω πάλι
μὲ θάρρος σταθερό,

θὰ προσπαθῶ μὲ χάδια
τὸν πόνο τους νὰ γιάνω
κι ὅ,τι μπορῶ θὰ κάνω
νὰ τὰ παρηγορῶ.

Ιωάννης Πολέμης, Τα ζώα, 1904

Τὴν εἶδα τὴν Ξανθούλα,
τὴν εἶδα ψὲς ἀργά,
ποὺ μπῆκε στὴ βαρκούλα,
νὰ πάει στὴν ξενητιά.

Ἐφούσκωνε τ᾿ ἀέρι
λευκότατα πανιά,
ὡσὰν τὸ περιστέρι
ποὺ ἁπλώνει τὰ φτερά.

Ἐστέκονταν οἱ φίλοι
μὲ λύπη, μὲ χαρά,
καὶ αὐτὴ μὲ τὸ μαντήλι
τοὺς ἀποχαιρετᾶ.

Καὶ τὸ χαιρετισμό της
ἐστάθηκα νὰ ἰδῶ,
ὥσπου ἡ πολλὴ μακρότης
μοῦ τὄκρυψε κι αὐτό.

Σ᾿ ὀλίγο σ᾿ ὀλιγάκι
δὲν ἤξερα νὰ πῶ,
ἂν ἔβλεπα πανάκι,
ἢ τοῦ πελάγου ἀφρό.

Καὶ ἀφοῦ πανί, μαντήλι,
ἐχάθη στὸ νερό,
ἐδάκρυσαν οἱ φίλοι,
ἐδάκρυσα κι ἐγώ.

Δ. Σολωμός, Η Ξανθούλα, 1961

Άκου!

Σου έλεγα τότε την αλήθεια

την ήξερα τότε την αλήθεια

–  Όχι, μου έλεγες

τα πουλιά φυτρώνουν

τα γουρούνια πετάνε

τα λουλούδια περπατάνε

οι άνθρωποι, λένε πάντα ψέματα

σου έδειχνα ένα πουλί

έλεγες – Είναι λουλούδι

σου έδειχνα ένα λουλούδι

όχι, έλεγες – Είναι πουλί

 κι οι άνθρωποι λένε πάντα ψέματα

 τώρα εγώ βλέπω το φεγγάρι

αυτό το σπασμένο σπαστικό

παιδί

που ο Ιούλιος Βερν

έλεγε κάποτε:

–  Οι άνθρωποι θα το κατοικήσουν

βλέπω

αυτό το μεγάλο χιονισμένο φέρετρο

που ρίχνουν κάθε μέρα με κρότο

πάνω του πρόκες

κι επιμένουνε

να τ’ ονομάζουν

 ΓΗ

ίσως να είχες δίκιο τότε

 γι’ αυτό μπόρεσες και έζησες

γι’ αυτό μπόρεσα και έζησα

 ΑΥΓΗ

Μίλτος Σαχτούρης, Ο ΑΓΓΛΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ
DANTE GABRIEL ROSSETI
ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

-Καληνύχτα καληνύχτα

τούτη η πίκρα του χωρισμού

έχει μια γλύκα τόση

που καληνύχτα θα σου λέω

μέχρι να ξημερώσει

William Shakespeare, Ρωμαίος & Ιουλιέτα

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ’ αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά,
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι,
ψεύτικη ακρογιαλιά,
αν με πίστευες λιγάκι
θα `σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι,
ψεύτικη ακρογιαλιά,
αν με πίστευες λιγάκι
θα `σαν όλα αληθινά.

Νίκος Γκάτσος, Χάρτινο το Φεγγαράκι

Του μικρού Βοριά παράγγειλα
να ‘ναι καλό παιδάκι
Μη μου χτυπάει πορτόφυλλα
και στο παραθυράκι

Γιατί στο σπίτι που αγρυπνώ
η αγάπη μου πεθαίνει
Και μες στα δάκρυα την κοιτώ
που μόλις ανασαίνει

Με πιάνει το παράπονο
γιατί στον κόσμο αυτόνα
Τα καλοκαίρια τα ‘χασα
κι έφτασα στον χειμώνα

Σαν το καράβι που άνοιξε
τ’ άρμενα κι αλαργεύει
Θωρώ να χάνονται οι στεριές
κι ο κόσμος λιγοστεύει

Γειά σας περβόλια γειά σας ρεματιές
γειά σας φιλιά και ξένες αγκαλιές
Γειά σας οι κάβοι κι οι ξανθοί γιαλοί
γειά σας οι όρκοι οι παντοτινοί.

Οδυσσέας Ελύτης, Του μικρού Βοριά, Τα ρω του Έρωτα

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να “ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν” η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι να “ναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά

θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοϊδωμένους·
να σταματήσεις σ” εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν” αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ” τους σπουδασμένους

Πάντα στον νου σου να “χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν” ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν” αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ” έδωσε τ” ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα “βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν

Κωνσταντίνος Καβάφης Ιθακη

Το πρώτο έτος της Ελληνικής Επανάστασης δεν υπήρχε ενιαία διοίκηση και το κάθε στρατιωτικό σώμα έφερε τη δική του σημαία. Οι επαναστατικές σημαίες είτε ήταν τρίχρωμες (άσπρο-μαύρο-κόκκινο) με τα σύμβολα της Φιλικής Εταιρείας (όπως π.χ. τον φοίνικα που αναγεννιέται από τις στάχτες του ή την άγκυρα κ.ά.), τα οποία είχαν όλες οι σημαίες των νησιών, είτε ακολουθούσαν τα μπαϊράκια και τα φλάμπουρα των αρματολών φέροντας σταυρό μαζί με αγίους ή τον αετό, ενώ πολλά χωριά εξεγέρθηκαν υπό το λάβαρο της εκκλησίας της ενορίας τους.

Επί Όθωνα προστέθηκαν στη σημαία του στρατού ξηράς και του πολεμικού ναυτικού τα βασιλικά παράσημα. Η εμπορική σημαία ορίστηκε να είναι σαν την σημαία του πολεμικού ναυτικού, χωρίς τα παράσημα.

Το 1862 με την κατάλυση της βασιλείας του Όθωνα, αφαιρέθηκαν απ” τις σημαίες τα βασιλικά παράσημα. Επί Γεωργίου Α΄ προστέθηκε στις σημαίες στρατού και πολεμικού ναυτικού το βασιλικό στέμμα. Το 1864, ορίστηκε η σημαία του πεζικού να φέρει στο κέντρο της εικόνα του Αγίου Γεωργίου, προστάτη του πεζικού. Στις 31 Μαΐου 1914 εκδόθηκε βασιλικό διάταγμα που όριζε με ακρίβεια τη μορφή των σημαιών, χωρίς να μεταβάλλει τα βασικά χαρακτηριστικά που ήδη είχαν. Ορίστηκε επίσης σημαία που θα χρησιμοποιείται από υπουργεία, πρεσβείες, δημόσιες ή δημοτικές υπηρεσίες και φρούρια. Ακόμη όρισε ότι η σημαία του εμπορικού ναυτικού είναι και η εθνική σημαία, αυτή δηλαδή που επιτρεπόταν να υψώνουν και οι ιδιώτες. Στις 25 Μαρτίου 1924 τα Υπουργεία Στρατιωτικών και Ναυτικών αφαίρεσαν τα στέμματα από τις σημαίες, εκτελώντας το ψήφισμα της Δ΄ Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης στην Αθήνα «Περί ανακηρύξεως τής Δημοκρατίας».