Να ’σαι καλά δάσκαλε ( ανάλυση)
Ενότητες:
1Η Ενότητα: «Πρόπερσι που φοιτούσα… να τα διορθώσετε». Ο δάσκαλος και η προβολή του λαϊκού πολιτισμού.
2Η Ενότητα: «Πάντως, η δική μου η θέση… όταν το ξαναπήρε». Το πάθημα των δύο ξένων μαθητών.
Στο κείμενο παρουσιάζονται δύο μοντέλα διδασκαλίας:
α. «σχολείο εργασίας», σύγχρονο σχολείο.
Ο δάσκαλος, σέβεται την προσωπικότητα του μαθητή και δημιουργεί παιδαγωγική ατμόσφαιρα, χρησιμοποιώντας τον διάλογο αντί για την αυταρχική επιβολή των απόψεών του. Δεν είναι αυθεντία αλλά και ο ίδιος μαθαίνει καθημερινά. Έτσι οι μαθητές νιώθουν οικεία, δεν νιώθουν φόβο αλλά μπορούν να εκφράσουν σκέψεις και συναισθήματα στο δάσκαλό τους. Τα μαθήματα και οι δραστηριότητες μπορεί να είναι και πέρα από το αναλυτικό πρόγραμμα του σχολείου ,χωρίς να αποκλείεται η οικογένεια και η κοινωνία. Ο μαθητής αποκτά ενδιαφέροντα και γίνεται δημιουργικός.
β. Το δεύτερο μοντέλο δίνεται συνοπτικά με τη φράση: Αλλά ήξεραν πολύ καλά από κατάλογο, άγριες ή φαρμακερές φωνές και τρεμούλες.
Ο δάσκαλος καταπιέζει τους μαθητές και επιβάλλεται με την απειλή του βαθμού και την άσκηση βίας (ξυλοδαρμός) προβάλλοντας τον εαυτό του ως αυθεντία. Ο μαθητής αναγκάζεται σε ένα περιβάλλον φόβου , να αποστηθίσει γνώσεις ,χωρίς κανένα ενδιαφέρον.
Χαρακτηρισμός δασκάλου:
Ζωντανός και αξιαγάπητος, ενθουσιώδης και υπεύθυνος επιστήμονας, γνώστης και λάτρης της λαϊκής παράδοσης και του πολιτισμού, φυσιολάτρης και ονειροπόλος, ευρηματικός και καινοτόμος, τολμηρός.
Αφηγηματικοί τρόποι: αφήγηση, περιγραφές, σχόλια του αφηγητή, διάλογοι.
Αφήγηση-αφηγητής:
Ο αφηγητής διηγείται σε α πρόσωπο μια ιστορία που συνέβη στο παρελθόν.( αναδρομική αφήγηση). Είναι ομοδιηγητικός όταν αναφέρεται στον εαυτό του και ετεροδιηγητικός όταν μιλάει για το πάθημα του φίλου του. Η αφήγηση παρουσιάζεται σαν εξιστόρηση αναμνήσεων και ο αφηγητής με στοχαστική διάθεση μοιάζει να απευθύνεται σε έναν φανταστικό συνομιλητή. Έτσι στο τέλος απευθυνόμενος νοερά σε β ενικό πρόσωπο στον παλιό του καθηγητή δημιουργεί την αίσθηση του παρόντος.
Γλώσσα: απλή, δημοτική με λέξεις της καθημερινότητας.
Υφος: ζωντανό και παραστατικό στην περιγραφή της σχολικής τάξης μελαγχολικό και στοχαστικό όταν ο αφηγητής εξομολογείται την εμπειρία του.
Εκφραστικά μέσα:: λιτότητα γενικά στα εκφραστικά μέσα
Παρομοιώσεις: σαν ένα θησαυρός κρυφός ,σαν τα μάτια μας ,σαν δακρυσμένος, σαν να έβλεπε στα βάθη έναν σιχαμερό εχθρό.
Μεταφορές: ξέρανε τη ρίζα τους και τη φύτρα τους, ο καθηγητής έφεγγε, φαρμακερές φωνές
Επαναλήψεις: ξέρετε αυτό, ξέρετε εκείνο, ξέρετε το άλλο
ασύνδετα σχήματα: έφερνε δίσκους ,μαγνητόφωνα, σλάιτς
